Met de buurvrouw naar Tunfun

Dit uitstapje heb ik via het stadsdeel aangevraagd, omdat ik vond dat het weer nog niet zo lekker is om in de tuin te zitten, maar dat ik toch aan de kinderen wil laten zien dat ik nog bezig met ze ben.

Ik heb van tevoren een uitnodigingsbrief opgesteld en een lijst met 15 kinderen die mee mochten. Ik heb overlegd met m’n vaste groep (het team) de tuinkinderen, wie wel en wie niet mee mocht.

Tevens had ik aan sommige ouders gevraagd of ze mee konder gaan als begeleiding, het zou hun en de kinderen niets kosten. Enkele ouders zeiden af en op de dag zelf waren er ook een paar kinderen van de lijst niet op komen dagen. We vertrokken uiteindelijk met een groep van 14 kinderen en 4 begeleiders geworden.

Voordat we weg gingen heb ik een gesprek met de kinderen gehad over de regels ed. Ik had een fluit meegenomen om niet te hoeven schreeuwen. Ik heb het fluitje meer als aandachtstrekker gebruikt dan om mee te waarschuwen.   

Het was reuze gezellig vond ik zelf. Iedereen heeft zich op zijn of haar manier vermaakt en er zijn geen vervelende dingen gebeurd, wat ik heel positief vind omdat het de eerste keer was dat we met de groep weg zijn gegaan.

In het openbaar vervoer gingen de stemmen af en toe een paar streepjes hoger maar ze bleven netjes op hun plek zitten en veroorzaakten geen overlast voor de andere mensen.

De kinderen gingen leuk en gezellig met elkaar om. Eén van begeleidster ging lekker op de trampoline, ikzelf ben ool nog even erop geweest, hartstikke leuk.

De dames die meegingen waren niet alleen begeleidsters maar ook van de catering. We hadden twee trekkarren en een boodschappentas vol met eten en drinken en snoep. De kinderen hebben zich ook daarop uitgeleefd. Het was m’n bedoeling dat ze als ze thuiskwamen alleen maar zouden tandenpoetsen, douchen en gelijk naar bed wilden. Gewoon lekker uitgeput

De terugweg ging net zo goed als de heenweg. Ik heb de kinderen nog even bij de tuin geroepen om te vertellen dat ik heel goed vond zijn gegaan en dat ik best trots op zw was.

Eén van de kinderen die normaal gesproken heel stoer doet, niet aan raken enzo wilde me op de terugweg een hand geven, al was het met haar mouw er tussen. Dat was voor mij ook een van de bewijzen dat je met heel veel goede wil en inzet ook de stoerste persoontjes kan bereiken!