Ik mis haar echt

Bijna iedere dag kwam er een oude mevrouw bij ons die vlakbij woonde. Soms keek ze alleen wat rond, maar heel vaak kocht ze ook wat. In de zomer kocht ze vaak beeldjes voor in de tuin of cadeautjes voor iemand. Dan stond ze een beetje te praten over vroeger. 

Of ze vroeg me wat een goed cadeau zou zijn voor haar Turkse buurvrouw. Ik noemde haar oma. Het was een hele lieve vrouw. Soms gaf ik haar wel eens wat. Wat kunstbloemen, of een beeldje, iets dat ze mooi vond. Ze had het niet zo rijk. Maar dan stond ze altijd de dag erna op de stoep met een taart ofzo. Hoe vaak ik ook zei: oma dat hoeft niet. Dat is een kadootje. Ze wilden altijd iets terugdoen.  

Toen ik na een aantal maanden dan toch weer terug kwam in het tijdelijk winkelcentrum, kwam ik haar Turkse buurvrouw tegen. Toen vroeg ik aan haar: : "hoe is het met oma, ik heb haar lang niet gezien."
Ze zei: “ze is overleden”.
Dat vond ik heel erg. Ik mis haar echt.

Bakir (Dunya)