Verhalenkaart Nieuwendam

Met ons gezin van drie kinderen, vader en moeder verhuisde wij in 1971 van de Diamantbuurt naar Nieuwendam Noord. Die ruimte opeens, prachtig! De ringweg was toen nog een dijk, waar wij in de winter met een sleetje vanaf gleden. En het stikte van de kinderen, overal om ons heen was water. Meneer Spee onze buurman heeft ons leren schaatsen. " Kom maar ik leer jullie wel schaatsen." zei hij. Met zijn grote handen hield hij ons dan vast. " Wees maar niet bang je gaat niet vallen", sprak hij geruststellend. Ik vind het nog steeds heerlijk om te schaatsen of te skaten.

Ik ben in 1969 in Nieuwendam komen wonen, met mijn
ouders en drie broers. In die tijd was het een gezellige wijk, met veel buurthuizen en activiteiten voor jongeren, zoals discoavonden, eenkookclub, een meidenclub. Met luilak gingen we in het buurthuis dansen,of ’s nachts op straat herrie maken – wat bij luilak hoort. In die tijd
kenden buren elkaar goed, er was sociale samenhang.

Mijn naam is Astrid de Kater, ik heb twee volwassen kinderen en twee jongere kinderen. Ik vind dat de criminaliteit in Nieuwendam erg is toegenomen.
Dit komt mede door het feit dat de ouders, en vooral de moeders, meer zijn gaan werken, omdat het levensonderhoud duurder en duurder werd. 
Met als gevolg dat er minder toezicht op de kinderen kwam. En die kinderen gingen uit verveling op straat en in winkelcentra rondhangen.En daar werden de plannen om aan geld te komen gemaakt.

Er wordt veel ingebroken in boxen en woningen. Het gebruik van harddrugsis toegenomen. Dat verontrust de buurt. Veel mensen durven ’s avonds nauwelijks de straat op te gaan. Nu moet ik zeggen dat ik er persoonlijk weinig hinder van heb.

Wat ik leuk vind van deze tijd, is dat er zo veel verschillende culturen zijn gekomen. Je maakt kenis met andere manieren van leven en andere eetgewoontes. Ik heb geleerd om alle mensen te waarderen en te respecteren, wat voor kleur of afkomst ze ook hebben. Het spreekwoord
luidt: wie goed doet, goed ontmoet. En dat werkt altijd, bij iedereen.

Astrid de Kater

Tja in 1962 was ik 9 maanden toen ik arriveerde in Tuindorp Nieuwendam.
Ik woonde bij het Rietland (toen opgespoten grachtenbagger) en de waterglasfabriek Gembo, vlak naast Zijkanaal K, wat een voormalige zeearm was die gekanaliseerd was t.b.v. de haven (bij café 't Sluisje op de Nieuwendammerdijk) van wat toen nog het dorpje Nieuwendam was. Met eigen stadhuis en burgermeester.
Ik was een jaar of 7 en toen verschenen er bij het kanaal zandbergen en grindbergen. Vrachtauto's van de firma Terro reden af en aan langs ons huis, om bouwmateriaal aan te voeren voor de flats van nieuw Nieuwendam.

Ik zag langzaam het weiland wijken voor moderne flats. Er kwam een nieuw winkelcentrum, het Waterlandplein. Tot dan toe had het knusse Purmerplein dienst gedaan als winkelhart van Nieuwendam. Nog steeds een voortreffelijke locatie voor wie kwaliteit en vakmansschap zoekt. (En gelukkig willen steeds meer mensen weer kwaliteit).
Nieuw Nieuwendam is na zijn bouw langzaam veranderd van een blanke wijk naar een gemengde wijk. Dat had ook gevolgen voor de de winkels, die zich moesten aanpassen naar de veranderde vraag en gewoonten. Jammer genoeg had dat ook gevolgen voor de woonbeleving van de vroegere bewoners. Men heeft ervaren dat het snel achteruit ging met de buurt. vuilniszakken die rondslingeren, zwerfvuil, hangjongeren en criminaliteit. Nu ziet de gemeente zich genoodzaakt om, wat eens een mooi hypermodern winkelcentrum was, te renoveren. Jammer, voor wat eens een mooi stukje vooruitgang was en nu binnenkort geschiedenis.
En het Purmerplein? Het gaat onverstoorbaar door.

Hallo iederéen hier , meest oud Nieuwendammers
Laat ik me even een beetje voorstellen, ik ben Karel van der Velden en woonde in de jaren 1953 tot 1966 in de Graftdijkerstraat
De Wognummerschool is waar ik heen ging te leren , en nu ben ik door een oud medeleerling gevonden via schoolbank.nl
Nu ben ik eigenlijk op zoek naar foto's van die school en als het kan uit die tijd, ja er is veel veranderd daar over de jaren. Dat begon al toen ik er nog woonde en de eerste nieuwbouw begon
Ik had er een prachtige jeugd mede ook door de speeltuinvreniging, waar buiten het spelen om ook veel clubs waren. Ik zat onder meer op de bootjesclub met een jaarlijks uitje naar de Bosbaan om de gemaaktje boten te laten varen/ Prachtig was het.
Nu ik laat het hier even bij. Mocht er een foto ergens zijn, hoor ik het vast wel...bedankt

Ik kwam 25 jaar geleden in de buurt wonen.
Toen was het gezellig.
Er waren leuke winkels op het Waterlandplein: een radiozaak, een speelgoedzaak, Jamin, een schoenenwinkel, een slagerij.
Nu heb je niks meer.

Ik kreeg wel eens mensen van buiten en dan zei ik: Kom we gaan naar het Waterlandplein."
En dan zeiden ze: "Wat gezellig!":
Alles wat je nodig had,d at was er.
Je zag er ook altijd wel iemand.
Een collega van me woonde in de buurt.
Dan zag je hem en dan praatte je even.

Dat nieuwe winkelcentrum, ik weet het niet.
Ze hadden het in een kringtje moeten bouwen. Nu is alles altijd om de hoek.
Ik heb nog handtekeningen opgehaald voor Spijker. Die mis ik wel.

meneer Vreeburg

Meer verhalen en foto's over het oude Waterlandplein zijn te lezen en te bekijken in het boek Ons Waterlandplein. Dit is te koop in buurthuis het Zwanenmeer of via info@taalvorming.nl

In het begin waren er Hollandse mensen die keken op je neer. Ik begrijp het wel. Er zat hier 20 jaar een kaaswinkel en dan komt er een Turkse in met Turkse hapjes. Dat was een hele moeilijke periode voor mezelf. Jezelf moeten bewijzen.
Ik weet het nog precies wanneer het leuk werd. Er waren twee oudere vrouwen die liepen heel vaak langs de etalage. Dan trokken ze zure gezichten. Na twee maanden kwamen ze binnen toch even proberen. Dat moment dacht ik: "Ja ik heb het binnen!"
Je bent toch kwetsbaar en ik had niet eerder in een winkel gewerkt.
Ik heb veel vaste klanten. Een vrouwtje waar ik dankbaar voor ben. Ze eet alleen bij mij. Ze heeft een tweeling, een jongen en een meisje en neemt altijd kip döner. Ze was er al in het begin toen ik hier kwam.
Mensen en klanten zijn belangrijk voor me. Ze hoeven niet alleen bij me te kopen, groeten is ook al goed.

Emine

"Ik ben J. Groen, ik ben 27 jaar.

Ik werk in een familie bedrijf dat bestaat sinds 1969.
ik werk of hielp al sinds mijn zesde in deze stomerij. "

- BENT U DE EIGENAAR?
"Nee ik ben de mede-eigenaar."

VINDT U DE EIGENAAR AARDIG OF STRENG?
"De eigenaar is heel erg aardig, want het is mijn papa."

BENT U WEL EENS BANG?
"Nee ik zelf nooit. Hier komen alleen mensen uit de buurt die het ook fijn vinden om te kletsen. Dat vind ik zelf ook erg leuk.

IS ER WEL EENS IETS ERGS GEBEURD?
"Nee nooit. "

WAT VINDT U HET LEUKS OM TE DOEN IN DE WINKEL?
"Ik vind van alles leuk om te doen."

LET DE BEVEILIGING GOED OP?
"Perfecte beveiliging."

VINDT U HET JAMMER DAT DE WATERLANDTPLEiN WEG GAAT?
"Ik vind het zeker jammer."

KOMEN JULLIE HIER WEER TERUG?
"Nee want dat heen en weer verhuizen kost teveel geld.
Nee, wij verhuizen naar de Pomonastraat 18b."

Ik heb een interview gehad met Koos van 27 jaar oud, de eigenaar van de dierenwinkel op het Waterlandplein. Je kunt daar huisdieren kopen en spullen voor dieren.
"Ik werk hier 3 jaar lang.maar de winkel bestaat zo'n 12 jaar lang.
mijn werk is verkopen."
Koos is niet bang voor schietpartijen.hij heeft nooit echt iets erg meegemaakt op het plein.
"Mijn beveiliging ben ik en mijn hond." (zie foto).
Er is wel iets anders vervelends dat hij meer meemaakt. "Sommige mensen die hun dieren niet meer willen, dumpen de dieren stiekem in het hok in de dierenwinkel."
"Mijn winkel komt terug op het nieuwe waterlandplein,dat vind ik wel leuk.
en ik vind het leuk dat het vernieuwd wordt."

"Hey ik ben mohamed. Ik ben 29 jaar. Ik ben de baas van de outlet store.
deze winkel is hier nu 4 maanden.
wat ik het leukste vind is dat ik hier de baas ben en dat ik veel complimenten krijg van klanten Ik had vroeger hiernaast een winkel in dames en herenkleding. Nu verkoop ik hier kinderkleding. In de andere winkel was ik ook de baas. Ik werkte daar 1,5 jaar. Dat was ook wel heel leuk. We verkopen ook op de markt op het Mosveld en op de dappermarkt
Mijn broertje en mijn zusje werken hier ook soms. We hebben samen een familiebedrijf opgericht.
Ik weet niet of ik in dat tijdelijke winkecentrum doorga. Dat is nog steeds onduidelijk. ik heb nog geen informatie gekregen
Hoe ik het hier vind? Dit winkelcentrum begint nu saaier te worden omdat steeds meer winkels weggaan. Dat is jammer."

"Hallo ik ben Priscilla en ik ben 20 jaar.
Ik woon bij het Mosveld.
Ik werk in de Kapsalon Kissami. Ik werk er ongeveer een jaar.
Ik ben nog niet getrouwd omdat ik jongens vervelend vind!.
Ik vind het leuk om mensen hun uiterlijk te veranderen bijvoorbeeld ze hebben blond haar dan kan ik het veranderen in blond en zwart haar door elkaar.
Ik vond het heel leuk toen er een keer een babymuisje door de Kapsalon heen ging rennen. Dat zag er heel grapig uit.
Mijn collegas zijn erg grappig en aardig.
Vroeger wilde iets worden met dieren, Ratten kweken geloof ik. Dat heb ik ook een tijdje gedaan, maar dat was niets voor mij.
Ik heb één keer in de Kapsalon iets verkeerds gedaan een klein foutje!
Ik had iemands haar een verkeerd kleurtje gegeven. De klant werd natuurlijk razend maar we probeerde de klant te kalmeren. En de kleur is toch nog goed gekomen daarna.
Het mooiste van het Waterlandplein vond ik de bomen, maar die zijn nu ook al gekapt. Dat is wel jammer."

"Hallo ik ben Hilda Pranger. Ik ben 76 jaar. Ik woon al 5 en half jaar op het Waterlandplein. En daarvoor woonde ik 36 jaar in de Markengouw. Ik heb dit winkelcentrum nog zien bouwen.
Waar ik het meest van hou is lekker op een bankje zitten en naar de zon kijken
En wat ik niet leuk vind? ....nou, ik vind alles wel leuk hier op het Waterlandplein. Ik ben wel tevreden, want ik woon lekker boven de Waterlandplein.

Waar ik het meest boodschappen doe is bij de Super de Boer en dat is mijn lievelingswinkel. De Aldi is me te druk. Ik vind wel jammer dat de Turkse winkel weg is. Ze hadden allerlei dingen. ik kocht vaak bruinbrood en groenten,fruit,enz.

Naast mij zit een buurman die hier nog langer woont dan ik. Hij weet nog dat er een trein was hier en dat er hier koeien gingen grazen."

Het was een lange magere man van tegen de tachtig met zo'n lange looien jas aan en een brilletje. Iedere dag liep hij om de blokken van het Waterlandplein, kaarsrecht met kleine pasjes want het ging niet meer zo snel. En altijd met een peuk in zijn mond.
Iedere keer als hij me zag, zwaaide hij. 
"Weet u," vertelde hij een keer. "Thuis durf ik dat niet meer, roken. Daarom rook ik alleen buiten."
Dus liep hij zijn rondjes, de hele dag. En iedere keer als hij me tegenkwam zei hij hetzelfde: "Hoe gaat het met u?" en "Is het morgen woensdag?"

Vorig jaar is hij overleden.

Ik zag de kop van de geit
Bij het kleine winkelcentrum
Zijn huid was glad en zacht
Groot was hij
Hij keek me zo aan
Ik dacht dat hij bang was

Het was zonnig

Summeyye Sari (Groep 7 Mgr Bekkerschool)

Dit gedicht is verschenen in de bundel 'Nieuwendam, buurt in stroomversnelling', in 2005 en is verkrijgbaar in de bibliotheek

Mijn geluksduif is zwart en grijs
Hij staat altijd voor een auto
als ik buiten kom

Ik had geluk toen ik een tien had voor verkeer

Mijn geluksduif zit voor de auto te kijken

Ik had geluk toen ik een snoepje kreeg
van de juf
omdat ik mijn best had gedaan

Mijn geluksduif deed: "Tjoep tjoep"

Ik zou willen dat hij alles deed
wat ik wilde

Shenelva

Mijn geluksmus is

een mus en hij heeft bruine veren

en witte strepen

Ik had geluk toen ik een kwartje vond  

in huis

Ik zie mijn geluksmus altijd

bij de Berkelier

achterin

In een boom

Ik had geluk toen ik nephaar had gekregen

Mijn mus kijkt altijd

naar binnen

Ik zou willen dat hij mijn huisdier was

Denise

Mijn geluksduif heeft grijze veren

Ik had geluk toen ik ging afzwemmen

en alles ging goed

Mijn geluksduif zit op de rand

van het balkon

Ik had geluk toen mijn moeder zei

dat er bezoek zou komen

Mijn geluksduif kijkt om zich heen

Ik wil wel meevliegen

'De geheime club' was het in najaar van 2007 het project van het talentcentrum. Een groep kinderen schreef verhalen over geheimzinnige dingen in de buurt, knutselde onder begeleiding van kunstenares Relinde Peters dingen voor een geheimzinnige speurtocht in de herfstvakantie. Met hun ouders maakten ze grote geheime dozen. Ze leerden iets op de viool spelen.
Aan het einde was er een feestelijke presentatie in de muziekschool gepresenteerd door dansdocente en danseres Ziaqua.

Ik heb een kist in mijn kamer met een slot.
De sleutel ligt altijd onder mijn kussen
en soms ligt het in de kast.
En mijn broertjes kunnen het niet vinden

??

Nadat ik zag dat mijn familie en vrienden met erg veel plezier in Nieuwendam woonde ben ik hier een jaar geleden "bewust"ook gaan wonen.
Ik moet zeggen dat ik nog nooit 1 seconde spijt heb gehad!
De vriendelijkheid en gezelligheid van de buren maak je denk ik nog in weinig Amsterdamse buurten mee. Het doet mij dan ook erg denken aan 't Osdorp waar ik vroeger opgegroeid ben, waar de hele trap je oom/tante was.
Het verbaast mij dan ook telkens weer als ik teksten in de strekking van :achterstandsbuurt/probleembuurt/afvoerputje van de stad....etc. moet lezen in de media. Zelfs op de website van Nieuwendam staat dat 't een leuke buurt gaat worden.
Mischien dat 't een tip is voor de hier waarschijnlijk niet wonende schrijvers om zich niet te concentreren op die paar straten waar het een bende is maar zich te verdiepen in het feit dat veel mensen hier zo fijn wonen dat ze nu die mogelijkheid er is zelfs hun huidige huurwoning kopen. Ook de te koop aangeboden woningen op de vrije markt vliegen weg als warme broodjes. Dan zal die achterstandsbuurt nog wel meevallen he?
Zo zie je maar dat woongenot voor elk mens anders is, ik vind 't in deze "achterstandsbuurt" in ieder geval 10x leuker dan in mijn vorige buurt (de zogenaamde keurige nette Rivierenbuurt).

Erwin
Katrijpstraat

Op 30 april ben ik hier komen wonen met mijn kinderen. We kregen hier een huis toegewezen en we hebben geluk gehad vind ik. Er is veel groen, mooie fietspaden en er zijn veel kinderen. Ik ben nog bezig de buurt te leren kennen. Ik wandel veel. Het is hier lekker rustig, beter dan in de binnenstad. Alleen jammer dat ze de eenden zo overmatig voeren. Je vindt zakken van alle winkels uit de omgeving bij de vijver.
Wat ik moeilijk vind is hoe sommige kinderen praten. Ze zeggen dan tegen mijn dochtertje: je mag niet met ons spelen want je bent geen moslim. Dat vind ik niet goed. Alle kinderen moeten met elkaar kunnen spelen.
Laatst liep ik te wandelen en toen zag ik hoe kinderen een kickbokswedstrijd nadeden. Het was net een film. Het zag er heel heftig uit. Dan denk ik: kinderen moeten weer leren spelen. Met elkaar.

Mijn naam is Irene. Ik blijf in beweging door heel veel te praten (bemoeien) met kinderen in de speeltuin (tegenover mijn huis). Ik let op wat ze aan het doen zijn:bijvoorbeeld gevaarlijke spelletjes of vernielingen aanbrengen. Zelf heb ik geen kinderen meer die gebruik maken van de speeltuin omdat mijn kinderen ouder zijn.
Ik heb ik de zomervakantie nog samen met een groepje de rubberen tegels teruggelegd nadat die waren weggehaald. Ik heb ze uitdrukkelijk gezegd dat het NOOIT meer voor mag komen omdat de tegels daar voor hun eigen veiligheid daar gelegd zijn. En dat heeft gewerkt.
De kinderen weten dat ik oplet, want ik hoor vaak de één tegen de ander roepen: "die mevrouw op eenhoog kijkt hoor!" En dan reageer ik door bevestigend te knikken vanaf mijn balkon

Ik heb Ilham Chahman, moeder van drie kinderen. Ik werk sinds maart als gastouder. We hebben tijdens de dag van de Dialoog gepraat over contact met je buren. Sommige vrouwen klaagden dat ze zo moeilijk contact konden krijgen met de buren. Ik heb dat niet. Ik heb hele leuke buren. Ik heb Marokkaanse buren, Turkse buren en Hollandse buren. We maken altijd leuke praatjes

Ilham Chahman

Deze foto komt uit 1976 van het stadsarchief Amsterdam. De autoringweg-Noord wordt hier gebouwd. Herinnert u zich de bouw van deze ringweg? Heeft u op de kinselmeerschool gezeten? Reed u vaak in de auto langs deze weg? Heeft u andere herinneringen over deze buurt? Kom langs bij de digitale huiskamer of mail ons!

Deze foto komt uit 1968 en is van het Stadsarchief Amsterdam. De boompjes zijn pas net gepland, kinderen spelen voor de deur en er staan maar een paar auto's. Was u een van de eerste bewoners van de Dijkmanshuizenstraat? Speelde u altijd daar buiten? Heeft u andere herinneringen aan het begin van deze buurt? Vertel het aan ons door een mailtje te sturen of kom langs bij de digitale huiskamer!

De Gruijter, dat was echt een mooie winkel,
met een gepoetste koperen stang voor de toonbank
en al die mooie bussen en tekeningen op de muren geschilderd.

Vlak na de oorlog, toen hadden we geen geld,
maar een klein beetje.
En bij de Gruijter kon je een half onsje koffie kopen, dat deed ik dan.
Dan hadden mijn man en ik af en toe toch een lekker bakkie koffie.  

Ik ben geboren in een klein huis in Tuindorp.
Elke zaterdag gingen wij in de tobbe.
In 1962 verhuisden we met ons gezin van Tuindorp naar Nieuwendam Noord.
Het eerste wat opviel, was een badkamer met douche!
De beperking was wel dat wij maar twee keer per week mochten douchen.

Een foto uit 1968 van het stadsarchief Amsterdam. Kent u deze vrouw op de foto? Was u een van de eerste kinderen die op de IJdoornschool zat? Speelde u altijd op het plein van de school? Laat ons weten wat u nog weet van uw schooltijd. Mail de wijk vertelt!

Als kind speelden wij vaak bij boer 'ome Teun Hoeve' die een wit paard had. Een paard dat daarom elk jaar weer werd gebruikt voor de Sinterklaasintocht die begon bij 'Het Sluisje' op de Nieuwendammer dijk.
Het Waterlands fanfare korps voorop.
Het Purmerplein was in die jaren het winkelcentrum waar niet alleen twee kolenboeren gevestigd waren maar ook twee groenteboeren die naast hun winkelnering hun waren in de wijk uitventte.
En dat ging dus in die jaren nog met paard en wagen.
Zo'n beest heeft ook niet het eeuwige leven en zo gebeurde het dat het paard van groenteboer Daalmeijer stierf.
Ach, de Witte, zoals wij het paard van boer Hoeve noemde kon wel zolang door Daalmeijer geleend worden en zo kwam de Witte voor de groentekar te staan.
Net ingebonden kwam daar toevallig ook het Waterlands Fanfarekorps ter oefening luid toeterend en trommelend vanaf de Purmerweg het Purmerplein op.
Je zag aan de Witte de blik van herkenning, de oortjes omhoog, zijn leden gestrekt.
"Daar hoor ik bij!".
Nou, Daalmeijer kon doen wat hij wou maar de Witte ging met kar en al achter dat Fanfarekorps door het dorp mee.
Pas op het einde waar het oefengebouwtje van dat Waterlands Fanfarekorps was en uitgeblazen en getrommeld kreeg Daalmeijer de Witte weer eindelijk onder controle waarna alsnog het uitventen van aardappelen, groenten en fruit gedaan kon worden.
Leuk hoor, zo'n knol met groentekar en al mooi stappend te zien achter het fanfarekorps aan.

Deze foto komt uit 1967 en is van het stadsarchief Amsterdam. Deze poelier stond tussen de Overveenstraat en de Zandvoortstraat. Herkent u deze poelier? Ging u of uw moeder hier altijd heen om eieren te kopen? Kent u nog meer kraampjes bij u in de buurt? Schrijf uw verhaal op en laat het ons weten!

Mijn vader was slager op de Nieuwendammerdijk.
Hij vertelde dat tot 1912 de jongens van de verschillende dorpen (Buiksloot, Nieuwendam, Zunderdorp) met elkaar vochten zo gauw het maar kon.
Maar in 1912 werd voetbalvereniging DWV (door wilskracht vooruit) opgericht en alle jongens wilden voetballen. Dus met het vechten was het toen gedaan.

Eind 1920 ben ik met mijn school nog kampioen geworden bij de schoolvoetbalkampioenschappen. Een van de winkeliers beloofde een reep aan de jongens, het begin van betaald voetbal. Iedereen wist nu waar Nieuwendam was, zeker toen Piet van Nek uit Nieuwendam de eerste Nederlander was die meedeed met de Tour de France.

Auk Dierdorp

Het was winter 1940. De oorlog moest nog beginnen, De Schellingwouderbreek lag vol met ijs. Het uitzicht is landelijk want Nieuwendam Noord was nog niet eens in aanbouw. Wie heeft er nog herinneringen aan winterpret in oud Nieuwendam?

Deze foto is afkomstig van de beeldbank van het Gemeentearchief.

Deze foto is genomen in 1970 en komt van het stadsarchief Amsterdam. Dit zijn waarschijnlijk twee van de eerste bewoners van de Kimme. Herkent u deze mensen of kunt u zich nog goed herinneren dat u ook in de Kimme kwam? Had u een opa of oma wonen in de Kimme? Weet u nog dat de de Kimme gebouwd werd? Vertel ons uw verhaal! Kom langs in de digitale huiskamer of mail ons!

Mijn naam is Irene. Ik blijf in beweging door heel veel te praten (bemoeien) met kinderen in de speeltuin (tegenover mijn huis). Ik let op wat ze aan het doen zijn:bijvoorbeeld gevaarlijke spelletjes of vernielingen aanbrengen. Zelf heb ik geen kinderen meer die gebruik maken van de speeltuin omdat mijn kinderen ouder zijn.

Ik heb ik de zomervakantie nog samen met een groepje de rubberen tegels teruggelegd nadat die waren weggehaald. Ik heb ze uitdrukkelijk gezegd dat het NOOIT meer voor mag komen omdat de tegels daar voor hun eigen veiligheid daar gelegd zijn. En dat heeft gewerkt.

De kinderen weten dat ik oplet, want ik hoor vaak de één tegen de ander roepen: "die mevrouw op eenhoog kijkt hoor!" En dan reageer ik door bevestigend te knikken vanaf mijn balkon

Een uur samen praten over waar je mee bezig bent waardoor je elkaar leert kennen. Van mei tot oktober hebben vrouwen met een heel verschillende achtergrond samen getuinierd op het schooltuinencomplex. Eerst een uur samen praten en elkaar leren kennen en dan samen de tuin is. Het was bijzonder!

Ria

Ik heb Ilham Chahman, moeder van drie kinderen. Ik werk sinds maart als gastouder.
We hebben tijdens de dag van de Dialoog gepraat over contact met je buren. Sommige vrouwen klaagden dat ze zo moeilijk contact konden krijgen met de buren. Ik heb dat niet. Ik heb hele leuke buren. Ik heb Marokkaanse buren, Turkse buren en Hollandse buren. We maken altijd leuke praatjes

De dag van de dialoog met als thema "kom in beweging" is voor mij een goede manier om nader tot elkaar te komen.Kom in beweging kan je op verschillende manieren bekijken. Denk maar aan bewegen op de sportieve manier maar ook  bewegen in de zin dat mensen nader tot elkander komen en bewegen als persoon in je eigen ontwikkeling.

Bewegen begint bij jezelf en daarna is het aan jouw hoe je dit naar buiten draagt en anderen daarin betrekt. Wat is er mooier als mensen elkaar aanzetten om te bewegen. Zo leer je elkaar kennen en zie je wat je voor elkaar kan betekenen. De dag van de dialoog zet mensen tot denken en dus bewegen door te doen. In de huidige maatschappij is het noodzakelijk dat mensen worden bewogen om iets met elkaar te ondernemen. Met als uitgangspunt om elkaar beter te leren begrijpen.

Het verhaal begint als een zingende tante Jannie op een dag naar haar bloemenwinkeltje gaat. Tot haar schrik merkt ze dat de antieke kloke waar ze zo aan gehecht is, is gestolen. Iedereen heeft zo zijn eigen mening over wie het gedaan kan hebben. Veel vingers wijzen naar Cees, een exjunk, die bij tante Jannie stage loopt. Er wordt gewezen, geroddeld en gescholden. Met de diefstal van de klok lijkt de tijd even stil te staan in Nieuwendam. Bewoners worden geconfronteerd met elkaars vooroordelen, angsten en laksheid. Ze zijn blind voor de noodzaak om zelf iets te doen aan de situatie in hun buurt.

Miriam:
Tante ik weet dat het allemaal goed bedoeld is.
Al dat uitschot uit de buurt dat u aanhoort en een kans geeft en helpt
maar het moet maar eens afgelopen zijn.
Dan zijn het weer de jongeren, dan weer de verslaafden.
Laat die jongens toch ergens anders hangen.
Laat de hulpverlening het maar oplossen!
We betalen als winkeliers toch genoeg belasting!

Tante:
Cees hangt hier niet Miriam. Ze werkt.
Binnenkort betaalt ook zij belasting.

Miriam:
Dat kan me niet schelen tante. Het zit me nou tot hier.
Misschien dat het een oudedagshobby van u is,
dat verkopen van die bloemetjes hier.
Maar voor mij is de winkel noodzaak.
Ik heb twee kinderen thuis.
Die hebben niets aan een moeder die gestrest van haar werk komt
na de zoveelste inbraak.
Nu is het alleen maar schade,
straks word ik nog een keer neergeknald bij een overval,
als het allemaal zo doorgaat met die criminaliteit.
Wie voedt mijn kinderen dan op? Wie? U?
Kunnen ze dan ook bij u terecht?
Of moeten ze dan eerst verslaafd raken!

Tante:
Doe even rustig Miriam.
Ik heb geen gehoorapparaat en dat wilde ik graag zo houden.
Die criminaliteit los je toch niet op door Cees weg te sturen.

Miriam:
Het is een begin. Zij trekt al die ongure figuren aan.
Ik heb het zelf gezien.
T hangt hier allemaal maar rond al dat smerig gespuis
en van het een komt t ander.
Ze zien wat... maken plannetjes en...
Voor je het weet zitten we hier in een soort Bijlmer.

Tante:

Ik geloof daar niet in Miriam.

Je zou ook kunnen zeggen: Door er een te helpen motiveer je de rest.

Kijk hier eens in de buurt:

Er zitten straten bij, waar je je hond niet over zou durven laten lopen,

maar er zijn ook straten die er tiptop uitzien.

Weet je hoe dat komt?

Waarschijnlijk zitten er twee bewoners daar tussen die dachten:

laat ik eens om te beginnen mijn eigen tuintje en stoepje onderhouden.

Een blikje van mijn stoepje halen.

Uiteindelijk volgt de rest.

Je hebt er maar een of twee nodig in de straat die handelen,

die iets doen.

Jose:

Maar ja, t'is altijd wel wat als t zo bekijkt.

Die Chinezen spreken weer geen woord Nederlands.

Die kluiten ook maar wat op elkaar.

Zo heeft iedereen wel wat.

Ik vind het complex hoor. Maar

Dat is het mooie hier in Noord,

wat dat betreft is t hier net een kleine wereld.

Alle grote wereldproblemen spelen zich hier in het klein af.

Op 30 april 2006 ben ik hier komen wonen met mijn kinderen. We kregen hier een huis toegewezen en we hebben geluk gehad vind ik. Er is veel groen, mooie fietspaden en er zijn veel kinderen. Ik ben nog bezig de buurt te leren kennen. Ik wandel veel. Het is hier lekker rustig, beter dan in de binnenstad. Alleen jammer dat ze de eenden zo overmatig voeren. Je vindt zakken van alle winkels uit de omgeving bij de vijver.

Wat ik moeilijk vind is hoe sommige kinderen praten. Ze zeggen dan tegen mijn dochtertje: je mag niet met ons spelen want je bent geen moslim. Dat vind ik niet goed. Alle kinderen moeten met elkaar kunnen spelen.

De Oever

Ik voel iets tegen mijn been
een bruinwit eendje
Hij dacht:
"daar is mama"
Ik liep weg
Ik had pech
Hij trippelde achter me aan
Het was een klein eendje
een kuiken
een eendje dat verdwaald was
Het water was te ver weg
om hem terug te leggen
Ik pakte hem in mijn netje.


Amir Safraoui (Groep 7 Mgr Bekkerschool in 2005)

De Breek

Je voelt het gras
Lekker.

Mooi water,
de zon schijnt op het water.

Mooie zwanen,
ik zie witte zwanen en zwarte.

De wind duwt je.
Ik verveel me
Ik gooi stenen in het water.

De Breek

Ik zie net boven water.
Ik zie mensen lachen.
Ik zie grote bomen.
Een hond plast.
Ik zie een natte broek.
want ik kom net uit de sloot.
Ik zie meeuwen die vliegen
net boven de bomen.
De sloot is vies.
Er liggen flesjes in het water.
Modder ligt er in het
water.
Modder op me broek.


Shafiek Hayatmahomed (Groep 7 Mgr Bekkerschool in 2005)

Altijd, in de zomer

zie ik een man.

Hij rent altijd.

Daarom noem ik hem 'renman'.

Hij heeft altijd een tas bij zich.

Ik ken hem niet.

Hij is lang en jong.

Hij is aardig.

Edah

Ik zie een oude mevrouw
ze is dun.
Ik zie haar in de winkel.
Ze lacht vaak naar mij.
Ik zeg: "Hoi, mevrouw".
Zij zegt: "Hoi"
Ze is niet vaak boos.
Ze draagt een lichtbruine jas.
Ze is blank.
Haar haar is grijs
en een beetje lang.
Ze heeft één dochter.
Ze draagt een tas.

Lathifa Donkn (groep 5 Amstelmeerschool)

De Hilversumstraat

In de Hilversumstraat
bij de koophuizen.
Hij liep op de stoep
poesie poesie poes trrp trrp trrp
Ik probeer hem te lokken. Ik zag
zijn schattige kopje
hij had hele lieve oogjes.

Vogels fluiten.
mussen, kraaien.
Het poesje spint
hij ruikt naar straat.


Esi Sarfo (Groep 7 Mgr Bekkerschool 2005)

Voetballen

ik zie een jongen
op het schoolplein bij Corverbosstraat
hij vraagt of ik wil voetballen
ik zeg: "oké". We spelen voor 10 euro
hij is vrij goed het staat 9-9
nu moet de winnende goal komen
Die scoor ik. Hij geeft me de 10 euro

Ik ga naar huis.



Darren Rosheuvel (Groep 7 Mgr Bekkerschool)

wat heb je nodig:
een half bosje muntthee
een eetlepel Chinese groene thee
water
suiker (naar keuze)
Kook het water. Was het halve bosje munttthee goed in koud water.
Was de Chinese thee door er een scheutje heet water op te gieten. Gooi dat water daarna weg. Zodra het water kookt doe je de munt en de chinese thee erbij en laat je het even koken tot het water goed borrelt. Dan haal je het van het gas en klaar! Suiker naar smaak toevoegen (kan ook zonder)

Andere vrouwen in Bakkie Doen gebruikten niet een half maar een derde bosje munt anders vonden ze de munt te overheersend. Er ontstond een hele discussie over de juiste hoeveelheid. Smaken verschillen, probeer uit wat je het lekkerst vindt.

In 1968 ben ik geboren in de Balgzandstraat in Nieuwendam. De buurt was net gebouwd. Iedereen die er kwam wonen was blij met de mooie grote woning in een ruime buurt. Voor die tijd waren de woningen erg groot. Daarvoor hadden bijvoorbeeld mijn ouders op een zolderkamertje gewoond.
Op de trap en in de straat kende iedereen elkaar. Volgens een oude Amsterdamse traditie waren de buren allemaal 'ooms' en 'tantes'. Het was erg gezellig in de buurt.

Op een gegeven moment werden de contacten minder. Nieuwe tijden stelden steeds meer andere wensen aan woningen. Plotseling waren de woningen te klein en te gehorig. De buurt dreigde achteruit te gaan.

Ik ben als wethouder de afgelopen maanden veel in Nieuwendam geweest. Totmijn grote vreugde zie ik de buurtbewoners weer bij elkaar komen. Ook
op deze website.Buren komen weer meer bij elkaar en nemen gezamenlijk initiatieven. Ik zie dat Nieuwendam de goede kant opgaat. En dus zie ik een goede toekomst voor de buurt weggelegd.

Chris de Wild Propitius

Toen deze buurt nog gebouwd werd, had je hier het moffenlandje. Dat was een weiland waar je kogelhulzen kon vinden. Dat was heel spannend. Ik was een jaar of zeven en mocht daar niet heen van mijn ouders, maar deed het toch.
Op een gegeven moment werd de hele buurt bouwrijp gemaakt. Heerlijk om te spelen. We zwommen in de volgelopen afgravingen. Heel gevaarlijk eigenlijk, maar wat wist je ervan. Zwart van het veen kwamen we thuis.

Inge

Ik woonde in de jaren zestig in een zolder op de stad bij een hospita. Toen kon ik een huis krijgen in de Jisperveldstraat. Met een eigen badkamer, toilet. Geweldig vond ik dat. Je fietste zo naar Zuiderwoude. Daar zwom ik graag. De Ijdoornlaan was nog een zandweggetje. Er was nog nauwelijks openbaar vervoer, dat was het beroerdste. Het duurde wel een uur om in de stad te komen.

Ik woon 43 jaar in Noord. Ik woonde in Slotermeer. Ik zocht een groter huis en kreeg dit aangeboden. Dat was goed wennen. De mentaliteit is hier anders, wat stijver. De mensen konden niet veel van elkaar hebben. Nu ben ik wel gewend, maar nu zijn er weer vreemde mensen. Er zijn veel jongeren op straat. Laatst is nog de intercom eruit gesloopt. Daar wen je nooit aan.
De wijk was nog kaal toen we er kwamen wonen. De winkels waren nog in Noodgebouwen. Er was een melkboer en een apotheek. Maar voor de meeste boodschappen ging ik naar oudnoord. Op de markt op het Mosplein haalde ik schoenen voor de kinderen. Waar nu de Volendammerweg ligt, lag nog gras. De koeien graasden in de velden die vanaf de IJdoornlaan liepen. Soms liepen er hier nog koeien over de weg.
De kinderen gingen naar school in noodgebouwen. Ze konden wel mooi in het zand spelen.

Het Waterlandplein was wel een aardig winkelcentrum. Het huidig winkelcentrum hebben ze verkeerd om gebouwd. Het is niet zo gezellig zo. Bij de super de boer werkten altijd aardige mensen. Dat is nu veranderd.
Ja ik blijf  hier wel wonen. Ik heb een heerlijk huis. Ik heb Marokkaanse buren waar ik goed mee op kan schieten. Ze zeggen altijd als er iets is, bel maar.
Veel vrienden van me zijn verhuisd toen de buurt achteruit ging. Ze vroegen altijd waarom gaat u niet verhuizen? Maar ik ga voor niemand opzij

Mevrouw Haleber

In 1968 kwam ik in Nieuwendam wonen, vanuit een pension in Amsterdam zuid. Daar kwamen we terecht toen we in 1965 in Nederland kwamen. In noord kon je een huis krijgen voor een groot gezin, dus gingen we daar naartoe.
Ik ging werken in de koekjesfabriek  van Verkade in Zaandam. Ik nam altijd gebroken koekjes mee naar huis. Er waren altijd veel koekjes thuis.
Toen we hier kwamen wonen werd de buurt nog gebouwd. Er was alleen nog de Combi op de plek waar nu de Aldi is. Toen kwam er een rij winkels op de Volendammerweg. Er was nog niets overdekt.
Indische spullen kon je toen nog niet in de supermarkt kopen. Daarvoor ging ik eerst naar de stad. Maar toen merkte ik dat er een keer per week een man met een busje langskwam vol Indische spullen.
Toen het winkelcentrum werd gebouwd begon hij daar met Toko Joyce. Er waren veel Indische mensen in Noord toen. Je kon spullen bij hem bestellen en dan kwam hij het j Ik kocht sindsdien altijd mijn Indische spullen bij hem. Rijst, trassi, boemboe om saus van te maken, peper, sambal. Toen hij een winkel opende ging ik daar vaak even zitten. Je kon  daar Indische mensen ontmoeten omdat het de enige indische zaak in Noord was in die tijd.

De buurt vertroebelde in de loop van de tijd wel een beetje. Er kwam criminaliteit. Zelf heb ik nooit wat meegemaakt en mijn kinderen ook niet. Winters ga ik na half vier niet meer naar buiten.
Ik vind het heel jammer dat onze huizen allemaal plat gaan. Waarom. Ze hadden toch kunnen renoveren. Ze hebben ons aangeraden om naar Ijburg te gaan, maar wij blijven in Noord. Je weet hier wat je hebt. We vinden het fijn wonen. We hebben het goed getroffen met de buren, Turkse mensen, echt zo! De moeder spreekt keurig nederlands.
Het is wel minder sociaal geworden op straat. Iedereen werkt. De mensen die je kent groet je wel, maar er is minder contact. De nieuwe immigranten groeten niet uit hun eigen. Ik wel. De moeders zitten op bankjes in de speeltuin. Dat is wel gezellig. Dat deden de Nederlandse moeders vroeger niet.

Paulien

Ik zoek graag contact met mensen van het eerste uur of later.

e-mail: venem115@xs4all.nl

tel. 06-30030853

Ik woonde aan de Breek en heb daar mijn interesse in de natuur opgedaan. We zaten altijd in het water en op het water als het winter was.

Koek en zoopie op het ijs en tot in het donker schaatsen. Ik zat op de Wognummerschool en als  het vroor gingen we in plaats van gym schaatswedstrijden houden met meester Weggelaar.

Zomers vissen je ving er lappen van brasems met een stukkie brood. Het was en is volgens mij nog steeds een paradijsje al ik foto's van nu zie.

Ben de Graaf

Anansi is een spin. Een spin die altijd iedereen te slim af is. De verhalen over anansi kwamen met de slaven mee van West Afrika naar het Caraibisch gebied. In het muziekcentrum noord werden op 18 juni vele verhalen verteld over deze beroemde spin. De verhalen werden verteld met woorden maar ook met liedjes, muziek en dans. Ook het decor vol spinnen en andere oerwoudbeesten mocht er wezen.

In een huisje in het bos woonde Anansi de spin met zijn gezin. Aan de andere kant van het bos woonde Tijger met zijn gezin in een heel groot huis. Boven in een hoge boom woonde Monki de Aap met vrienden en familie. Vaak zaten alle beesten daar te praten en Tijger was er altijd bij, behalve 's morgens-dan sliep hij.
Een zo'n ochtende verteldde Aap aan zijn vrienden dat hij op een dag op Tijgers rug zal springen en een knoop in zijn staart zal leggen. Dieren vertellen dit door aan Tijger - Tijger dreigt om Monki aan te vallen en zelfs op te eten. De dieren rennen naar Anansi om te vertellen wat Tijger van plan is. Ze zijn bang dat Tijger ook hen zal opeten.
Anansi bedenkt een plan. Hij gaat naar Tijger om te vertellen wat de dieren gezegd hebben. Tijger wordt nog bozer en vraagt hoe hij Monki het best kan vangen. Anansi geeft raad: Tijger moet een feest geven voor alle dieren bij hem in het grote huis. Anansi zelf zal samen met wat vrienden voor de muziek zorgen. "Als iedereen aan het dansen is doe je de deur op slot.De sleutel geef je aan mij. Het raam moet wel open anders wordt het te warm. Zelf ga je naar de zolder, maar je laat het zolderluik open op een kier. Door die kier zie je iedereen dansen en als Monki onder het luik aan het dansen is, spring je boven op hem en eet hem op."
Tijger gaat dit feest voorbereiden. Alle dieren komen. Anansi speelt prachtige muziek, samen met de muziekgroep. Alle dieren zingen mee.
Dan zingt Anansi één liedje speciaal voor Monki (om hem te waarschuwen): "Kijk omhoog, ja, kijk naar boven. De deur is dicht maar 't raam is open" Monki begrijpt het en kijkt omhoog: door het kiertje ziet hij Tijger, klaar om te springen. Monki vlucht door het open raam naar buiten en klimt in een boom. Tijger ploft tussen alle dieren op de grond. Dieren ontsnappen door het raam. Tijger kan er niet doorheen (te groot) en de deur is op slot.
Tijger is gevangen in zijn eigen huis.
En buiten staat Anansi lachend te zwaaien met de sleutel.

Er was eens een rat die wou wraak nemen op Anansi. Ha ha
Want Anansi had hem aan zijn staart getrokken.
En nu wou hij wraak. Heel veel wraak
De dieren konden Anansi niet vinden.
De rat ging hem zoeken.
En hij vroeg iedereen: "Waar is Anansi?"
"Anansi waar ben je?", riep hij
"Jij spin, waar ben je? Kom hier jij! Ik kan je vinden hoor!"
Anansi kwam niet
Toen ging rat een grapje maken.
"Ik ga weg hoor!"riep de rat.
Anansi kwam weer uit zijn plek.
De rat kwam achter Anansi aan.
Anansi kwam vast te zitten.
Anansi zei: "Laten we weer vrienden worden, voor eeuwig."
"Oké," zei rat.
Rat maakte Anansi los.
Ze werden weer vrienden

Furkan Selek (8 jaar)

Op een dag was olifant schaap aan het zoeken.
Anansi kwam aanlopen.
Olifant vroeg:"Heb je schaap gezien?"
"Nee olifant, sorry. Als ik hem zie, zeg ik het. Oké?"
"oké"
Anansi zag een bos wol. Opeens dacht hij: "Ik zal olifant voor de gek houden."
Daar zag hij uil. Hij zei tegen uil: "Als ik met olifant een grapje uithaal, wil jij hem dan afleiden?"
En dat deed uil.
Anansi ging naar olifant en zei: "olifant, daar ligt schaap."
Olifant keek naar de bos wol en zei boos: "Anansieeeeee, als ik je te pakken krijg!"
Daar kwam uil.
Uil zei: "Hallo alles goed olifant?"
En olifant was zo kwaad dat hij uil opat.
Anansi had spijt.

Yasmine

op de foto de schilderijen die kinderen van het Anansiproject maakten van deze slimme spin

Anansi zou gaan werken voor panter.
Hij zou een hele grote afwas voor hem doen.
Maar Anansi had geen zin.
Hij deed of zijn poot pijn deed.
Maar toen zag de panter dat hij helemaal geen pijn had aan zijn poot.
En de panter had hele scherpe klauwen.
De panter werd heel boos.
Zo boos dat hij Anansi wilde opeten.
Maar Anansi was hem te slim af.
Hij was al weg. Anansi was al aan het werk.
De panter was heel blij.

Een paar jaar geleden toen ik een jaar of 14, 15 was,
zocht ik een stageplek op het Waterlandplein.
Ik heb veel gesolliciteerd, maar ik werd nergens aangenomen.
Ze zeiden het niet, maar ik merkte dat het te maken had met mijn hoofddoek.
Toen dacht ik wel: "Sluit maar lekker dat winkelcentrum."
Uiteindelijk ben ik aangenomen bij de apotheek.
Daar heb ik leuk gewerkt.
Leuke collega's en je leerde ook veel nieuwe mensen kennen.
Inmiddels is het Waterlandplein wel veranderd.
Hoofddoeken zijn gewoner geworden.
Nu doen ze daar niet zo moeilijk meer over.

Schuren op de muren,
lekking in de box.
Hoe lang gaat dit nog duren?
Ik wil niet meer wachten,
want ik voel me erg raar
Ik wou dat ze eens dachten:
dat huis is nog lang niet klaar.
Daardoor heb ik veel verdriet.
Mijn vader doet alles voor mij zoals u ziet.
Ik wou dat het huis klaar was,
want ik wil graag naar huis.
Ik wou dat Eigen Haard dit las,
en zou beginnen aan ons thuis

khadija nouzi 07/05/06

In de klas worden alle kinderen stil; ook de grootste held
Vanzelfsprekend, waarom? Nou, Meester: de Wijk vertelt
Nieuwendammers zijn overgestoken naar Noord via 't IJ
Om een nieuwe stad te bouwen met veel groen daarbij
Dat gebeurde ook, maar na vele jaren ging het vervuilen
De één kreeg builen, een ander gleed uit en ging huilen:
Jullie krijgen geen huiswerk zei hij, maar een buitentaak
Wij ruimen het vuil op in de wijk, al wordt het nog zo laat
Ook spreken wij ouderen en kinderen in de straten aan
Dan zien wij straks op straat geen viezigheid meer staan
Wanneer sommige mensen niet willen luisteren, nu heus
Wij kunnen hen geen bekeuring geven, wel 'n dikke neus
Ik heb er hier honderd en 'n geel stickertje voor op de rug
't is 'n tulp met tekst: Ik moet hier wijken en over 't IJ terug.

goede -wijk- raad

Vijftien jaar woonde ik in een kraakpand in de Jordaan. Inmiddels woon ik 3 jaar in Noord en ben ik helemaal gewend.

Ik heb namelijk een heel sociaal zoontje dat met iedereen praat. Alle winkeliers kennen hem en door hem mij. Ook op zijn school heb je op die manier veel contacten. 

Zelf heb ik de Rietveld gedaan en werd door Coos van het Zwanenmeer gevraagd voor een Mozaïekcursus. Dat werd een groot succes. In de oude bieb heb ik met een aantal vrijwilligers aan het decor van het buurttheaterstuk "Bloemen voor Nieuwendam" gemaakt. Dat was een groot succes. Zo doe ik regelmatig projecten in de buurt. 

"Ik geeft iedere woensdagavond zwemles in het Floraparkbad. Zelf heb ik zwemmen ook pas geleerd toen ik 50 jaar was. Daarna heb ik vele diploma's gehaald.
ik ben inmiddels in de zeventig en nu geef ik zelf zwemles. De groep die ik lesgeef bestaat voor 95% uit nieuwe Nederlanders. Vaak zijn die bang voor water. Dan gaan we mee naar de bodem van het zwembad en helpen wij ze er zo van af."

Al 40 jaar woont mevrouw in Nieuwendam Noord: "Ik voel mij nooit onveilig, daarom deed ik in januari 2006 om half negen 's avonds gewoon de deur open voor een grote onbekende meneer. Hij had een klapband gekregen op weg naar Soest. Zijn beltegoed was op en hij vroeg of hij mocht bellen.
Dan help je elkaar toch? Hij heeft gebeld maar er zat voor hem niets anders op dan met het openbaar vervoer naar Soest te gaan. Mijn man heeft hem weggebracht naar de bus. Hij was gekleed in een T-shirt. Omdat het vroor heb ik hem een jas van mijn man in bruikleen gegeven.
Die jas hebben wij nooit meer teruggezien. De auto is opgehaald, zonder dat ik het gemerkt heb. Van fouten moet je leren. Ik zal iemand altijd blijven helpen, maar een volgende keer noteer ik wel de naam en kenteken!"

De onvrede bij jongeren in Noord is groot. Er is voor jongeren bijna niets te doen. De jongeren die zich inzetten om iets voor elkaar te krijgen zijn soms al acht jaar bezig en inmiddels volwassen geworden. "Te vaak zijn ze teleurgesteld", zegt ook jongerenwerker Khalid Midas. J
aap Paulus, Annet Uitenboogaard en Frans Merkx zelf vaders en oma van opgroeiende kinderen vonden het genoeg en hebben vanaf mei 2006 het initiatief in eigen hand genomen. Met hulp van jongerenwerkers maar ook de jongeren zelf, hebben zij als eerste actie op vrijdag 27 oktober een groot feest georganiseerd in jongerencentrum "De Valk".
Het was een groot succes, 85 jongeren kwamen er op af en de sfeer was prima. Dit feest is slechts het begin van een beweging die moet ontstaan. Een beweging met en door de jongeren zelf.
De politiek zal dan wel moeten volgen. "Anders duurt het te lang", vinden de drie buurtbewoners. Arjan Muggen nog maar net begonnen als projectleider groepsaanpak Jeugd voor stadsdeel Noord was aanwezig bij de evaluatie. Ook hij beaamt dat er te weinig te doen is voor de jongeren. Zou nu dan toch eindelijk .........
Buurtbewoners jong en oud die zich willen inzetten voor deze nieuwe stichting, kunnen contact opnemen met het Buurt Project Tuindorp Nieuwendam via B.P.T.N@hotmail.com

Het is hier rustig. Ik maak af en toe een praatje met de buren, zoals dat gaat in Nederland. In mijn land is het levendiger, dat wel, maar je moet tevreden zijn. Ik ken veel Nederlanders. Ik ben vrijwilliger in de Gouwe. Daar schenk ik koffie en een keer per week ontvang ik mensen in Bakkie Doen. Mijn kinderen, ik heb twee zonen, zijn hier opgegroeid. Ze vinden het fijn hier of 'lekker' zoals ze zeggen. Maar je moet wel goed opletten met kinderen. Ik wil niet dat ze verkeerde vrienden krijgen. Op een dag maakte mijn oudste mij wakker. Hij zei: : Mama, nu hoef ik toch niet meer naar school." Hij vond dat hij nou wel groot genoeg was. Van mij moest hij natuurlijk wel naar school en nu heeft hij een diploma en werkt in de beveiliging. Het is belangrijk om goed op je kinderen te letten. Dat heb ik van mijn vader geleerd. Die had vijftien kinderen. We waren erg arm, maar als we met iets nieuws thuiskomen, ging mijn vader altijd controleren hoe we daar aan gekomen waren. En als je er niet eerlijk aangekomen was, dan zwaaide er wat. Want hij vond, hoe arm je ook bent, van andermans spullen blijf je op. Zo heb ik mijn kinderen ook opgevoed.

Ik woon heel prettig waar ik nu woon. Dat is op Mariëndaal. Ik heb heel goeie buren. We nemen altijd notitie van elkaar. Als mijn buren ziek zijn dan sta ik altijd klaar met een pan soep. Als ik iets niet weet van de buurt dan houden ze me altijd op de hoogte. Ik woon niet zo lang daar, maar ik vind het heel prettig om daar te wonen.

Elvira

Ik vond dit vroeger een hele mooie buurt. Vroeger leefden we hier samen met blonde mensen, met Nederlandse mensen. Die zijn bijna allemaal verhuisd, naar Purmerend of naar de Banne. Dat vind ik echt jammer. Ik zou willen dat het weer zo werd als vroeger.
Toen ik hier kwam wonen, kwamen de buren naar me toe. Ze legden uit hoe het allemaal ging. Dat er een rooster was om de trap schoon te maken en dat je een keer per zes weken de gordijntjes in het trappenhuis moest wassen. En we hadden gezellig avondjes, barbecuen samen, dat soort dingen.
In de Banne daar is dat nog wel. Daar wonen ook nog Nederlanders. Daarom is mijn zoon naar de Banne verhuisd Hier is het allemaal anders geworden. Niemand maakt het trappenhuis nog schoon en als er vuil ligt, blijft dat liggen tot buurtbeheer komt.
Ik vind dat de woningbouwvereniging de buurt meer zou moeten mengen. Waarom laten ze hier alleen immigranten wonen? Ik zie heel weinig Nederlanders hier. Dat vind ik jammer.

Woensdag 28 december 1966 - Vrijdagavond heeft Wethouder A. A. Verheij van Sport- en jeugdzaken het verenigingsgebouw van de Stichting Beheer Jeugdgebouwen in Nieuwendam Noord officieel in gebruik genomen. Hij deed dit door middel van de onthulling van een naambord, waardoor de woorden 'Het Zwanenmeer' en het wapen van Nieuwendam zichtbaar werden.

In een geestige toespraak waarin het de voorzitter van de stichting en initiatiefnemer P. Capel een pluim op de hoed stak, zei de stadsbestuurder onder meer: 'Amsterdam-Noord hoort bij bij Amsterdam.' Met een schuin oog keek de wethouder naar de voorzitter van Wijkcentrum Noord, Ir. A. A. van Donkelaar, en vervolgde: "De heren van het wijcentrum zullen nu wel zeggen: wij hebben geen overdekt zwembad en geen sporthal in ons stadsdeel. "doch uit de snelle reactie van het gemeentebestuur op de verzoeken van de Stichting blijkt dat wij het goed met Noord bedoelen."

Alvorens de heer Verheij de talrijke aanwezigen toesprak had P. Capel de winnaars gehuldigd van een wedstrijd welke de stichting enige weken geleden heeft uitgeschreven. Deze beoogde namen te verzamelen, waarvan der een die van het jeugdgebouw zou worden. Janine Balzer had zich laten inspireren door het wapen van Nieuwendam waarin een zwaan staat afgebeeld. Een jury vond 'het zwanenmeer' de meest originele naam en beloon de het 11-jarige meisje met een nieuwe fiets.

Ik kan altijd goed opschieten met de buren die ik heb. Jaren woonde ik op de Beverwijkstraat en ik kende iedereen. Het kost niks zeg ik altijd maar, gewoon een praatje maken. Als er nieuwe buren kwamen wonen dan deed ik dat. Er kwamen Irakezen wonen, in het begin praatten we met handen en voeten, maar binnen een paar maanden konden we gewoon een praatje maken. En met de Chinezen op onze galerij ook.
Onze flat wordt gesloopt, we zijn net verhuisd. Maar de meeste mensen willen toch hier in de buurt blijven wonen, in mijn nieuwe buurtje kom ik weer ouwe buren tegen in de winkels: 'Hé jij ook hier'.

Als ik naar de winkel ga, dan zie ik hem zitten.
Hij praat tegen mensen die hij niet kent.
Hij is dronken.
Naast hem staan twee zakken wijn.
Hij heeft zwarte vlechten

Najar

Het is zomer. Het is lekker warm. Ik hoor het gegil van mijn zusjes. Ik sta voor de Aldi en ren mijn zusjes achterna. Ik kijk omhoog en zie een vogelnest in de winkel. Er zitten twee vogels in, met twee eieren. Er is een ei uitgekomen. Het jonkie valt bijna. Het jonkie valt!
Gelukkig vang een mevrouw hem op.

Ik ga weer verder spelen.Ik ren naar de Super de Boer. Ik ken daar een mevrouw. En ik krijg gratis snoep. Twee chocoladerepen! Ik wacht op mijn moeder.
Die zegt tegen me:"Van wie kreeg je dat snoep?"
Ik zeg: "Van díe mevrouw."

Ik loop op het grote plein. Ik het het heet en doe mijn schoenen uit. De rode tegels zijn koud. Ik ga snel op het bankje zitten en doe mijn schoenen weer aan.

Ik ga weer verder spelen. Mijn zusje valt uit de kinderwagen en huilt. Mijn moeder zet haar weer in de kinderwagen.

Het was een leuke dag, maar we moeten weer naar huis

Kimberley

Ik ben in Noord geboren. Mijn vader werkte bij de Shell en op dat terrrein hadden we een huis. Sinds twee jaar woon ik nu in Tuindorp Nieuwendam. We kwamen uit de Baarsjes, uit een bovenwoning. We hebben op veel plekken gekeken, maar dit was de leukste plek. Het huis is klein, maar we hebben een tuin en een volkstuin in de Wijkergouw op vijf minuten lopen. Het is een vriendelijk dorpje. Voor de kinderen is het heerlijk. Waar woon je in Amsterdam zo groen.

Wel hebben we lang moeten zoeken naar een gemengde school. Je hebt hier of witte of zwarte scholen. In de Baarsjes was dat veel gemengder. Daar leefden de mensen meer door elkaar en met elkaar. Soms mis ik dat wel, dat stadse. Hier is het dorpser. Ik ken iedereen in de straat, maar ja dat zijn dan ook maar 8 huizen.

Toen mijn moeder vroeger boodschappen ging doen bij de Aldi, was ik er ook vaak bij.
Als mijn moerder naar de Turkse winkel ging, bleef ik buiten. Bij de automaat voor de deur.
Daar ging ik geld in zoeken. Ik vond vaak wel 2 euro ofzo.

Daarmee ging ik naar de Primera, snoep kopen

Hakan

Wanneer ik naar het Waterlandplein ging, ging ik bijna altijd naar de videotheek. Wanneer ik daar ijs of een dvd ging kopen, maakte ik altijd grapjes met die man.
Als hij ook een grapje terug ging maken, gingen we alle twee lachen.
Als ik een grapje maakte, mocht ik altijd een gratis ijsje.
Als ik met mijn vader naar de videotheek ging, ging mijn vader altijd sigaretten halen. Die mag gaf altijd gratis aanstekers aan mijn vader

Nurdan

Als ik naar de Edah ging, wist ik wel wat ik moest halen. Er werkte daar een vrouw, klein was en Surinaams.
Als ze mij zag, zei ze: "Zal ik je even helpen?"
Als ze langs de snoep liep, gaf ze mij een gratis snoepje.
Soms ging ze achter de kassa, soms ging ze door de winkel lopen. Als mijn moeder bij de Edah was, ging ze altijd met haar praten.
Het was altijd leuk met haar.
De Edah is nu weg, dus is zij er niet meer

Een keertje ging ik mee naar de winkel met mijn moeder. Ze gaf me vijf euro. Ze had haar boodschappen al gekocht. Toen kwam ik mijn vriend Sylvano tegen. Ik vroeg aan mijn moeder of ik met hem mee mocht. Ze zei:  Ja.

Ik ging naar de Primera met Sylvano. We kochten snoep en aten alles op. Ik had nog twee euro over. Toen had ik chips gekocht bij de Edah. Het kostte 75 ct.

Het Waterlandplein was altijd rumoerig. Er lag snoeppapier op de grond en kauwgom en sigaretten. Het plein was altijd vies door kauwgum. Er stonden vier bankjes en een prullenbak.

In de Primera was het altijd rustig. Van de snoep van de Primera werd mijn zus altijd hieper.  De kassière van de Primera was altijd boos en had rood haar. Ze zei altijd: ”Haal je zakken leeg.”

Ik was een keer met mijn moeder naar een café. Daar was altijd de moeder van Patrick Kluivert. Mijn moeder praatte wel eens met haar.

Bij dat café had je de Edah en een stukje verder had je de Etos en de Super de Boer.

Een keer ging ik naar de Primera. Ik keek naar al het snoep. Ik raakte het aan. De mevrouw in de winkel werd boos en zei iets. Ik ging meteen weer weg. Mijn vriendin ophalen.

Later ging ik weer naar de Primera. Toen had ik snoep gekocht en stickers.

Daarna keek ik ff naar het bankje. Ik was moe, duzz ik ging zitten. Ik zag alleen gele stenen en een paar roodbruine. Ik keek n aar het standbeeld dat in het midden stond. Heel lang.

Later gingen mijn vriendin en ik weg. Ze trakteerde op Turkse pizza want ik had honger. Daarna gingen we naar de Edah blikjes halen. Als laatste gingen we naar huis, de hele middag spelen.

Ny-queera

Mijn moeder en ik gingen naar de auto lopen.
Toen kwam de moeder van Patrick Kluivert naar buiten. Ze vroeg of ik een voetbalshirt van Ajax wou. Een echte, met een handtekeningen van het elftal.
Ik zei: “Nee.”
Toen ging ze in het café naar binnen. Je zag de rookwalmen
Jeroen

Ik ging niet zo graag naar de Primera want de mevrouw van de toonbank was niet zo aardig tegen kinderen.  

Naast de Primera was een slager en een bakker.

De mevrouw van de Primera met oranje haar was kattig. Ze was bijna elke keer boos tegen kinderen. Je mocht niet meer dan met twee kinderen bij de snoepbakken. En dat was echt lastig. Ze dachten dat je iets zou stelen.

Ik zat op palen op het Waterlandplein. Ik zat tegenover de videotheek. Ik ging daar rookbommen vragen, maar ze hadden ze niet meer.

Op het Waterlandplein stonk het naar rook. De grond was beplakt met kauwgom. De muren waren beschimmeld. De super de Boer zag er bijna net zo uit als nu. 

En de prullenbakken lagen altijd op de grond. Ik had altijd mijn bal mee en schoot er tegenaan.

Voor de snackbar waren mannen met rasta. Meestal waren ze er ’s avonds.
De man die patat gaf was lief. Hij was half kaal.
Het rook er naar patat. De snackbar was klein.
Het was de lekkerste snackbar. 
De meneer zei: “Wat wil je jongen?” Hij was Marokkaans.
Meestal kwamen er zwarte mensen.
De baas van de snackbar is niet lief. Hij keek boos en zei niets. Hij had een bril.
Mijn moeder ging naar de super. Ik kocht patat. Met het geld dat overbleef, kocht ik ijs of snoep van de Primera. Het softijs was lekker.

Mustafa

Ik ging vaak naar het Waterlandplein, het mooie drukke Waterlandplein. Soms rook het er niet zo fijn. Het rook naar kaas. Dat vond ik niet zo lekker ruiken.
Er was bij de videotheek een aardige man die maakte steeds grapjes  met mij. Als ik iets wou, gaf hij expres steeds de verkeerde.
Op het midden van het Waterlandplein was er een standbeeld van een man. Dat was wel mooi.

Op een dag kwam Ali B. naar het winkelcentrum Toen gingen we naar hem toe. Hij gaf ons een handtekening

Semanur

Als ik van huis naar het winkelcentrum liep, zag ik altijd eerst de snackbar.

Dan de bakker en in het tunneltje was de Aldi. Daar zat altijd een zwerver om geld te bedelen met zijn gescheurde kleren. Een keertje gaf ik hem tien cent. Toen zei ik:”Als je het niet hoeft, geef het maar terug.”
Toen zei hij: “Ik wil het wel.”

Pobi

Bij de bankjes is het vaak gezellig. Soms is het warm. Soms niet. Het is gewoon leuk daar.
Ik ging

vaak met mijn broer in het midden voetballen.

Ik ging ook vaak op de step achter de bankjes

Jermain

Het oude Waterlandplein had een rode stoep. Het was beter dan het nieuwe Waterlandplein. Dat is mijn mening.  Toen het gesloopt werd, was ik boos. Het had een videotheek en veel meer winkels dan nu. U moest erbij zijn!

Alleen was het hinderlijk dat een man steeds ging bedelen. Hij had versleten kleren en wou bier.

Mijn tante werkte 2 jaar bij de Blokker. Ik kreeg altijd korting.

Er waren ook klerenwinkels.  Ook de bibliotheek zat in het oude Winkelcentrum

De Super de boer zat niet aan de zijkant. Op het eind zat de Super de Boer. Je liep gewoon rechtdoor en je was er binnen.

Er waren leuke video’s bij de videotheek. Ze verkochten er ook vuurwerk voor oud en nieuw. Het vuurwerk was daar heel goed. Er waren rotjes, grondbloemen, en zo’n soort pijlen die je op de grond moest gooien en dan ontploffen de bommen die op de pijl zitten. De pijlen gaan natuurlijk niet stuk. Je kreeg er 500 bommen bij!

Het kleine winkelcentrum was leuk. Er waren leuke mensen. Ik kreeg altijd korting bij de Ufukmarket.

Er waren ongeveer 20 winkels. De winkels waar ik het meest naar toe ging waren de Super de boer en de Aldi.

Het Waterlandplein was een beetje vies. Het leek op een straat.

Bij het café was Patrick Kluivert zijn moeder. Die was lief. We kregen een handtekening van haar zoon.

Burak

Op een dag gingen mijn zusje en ik naar het Waterlandplein. Ik moest boodschappen gaan halen. We hadden nog geld over. Toen moesten we gaan delen. We hadden snoep gehaald bij de Primera.

Toen hadden we ruzie gemaakt om het snoep want de vrouw van de Primera had het in een zak gedaan. Toen maakte we ruzie over wat van wie was. We stonden voor de Primera. We trokken aan de zak.

De snackbar was naast de bakker. Er was altijd een grote spiegel. Daar gingen we in kijken. Ik ging er heen met Sharon.

We gingen ook altijd skeeleren op een helling maar nu kan dat niet meer want er is nu een moskee.

Daarna gingen we naar de Edah een blikje Fanta kopen. Het kostte 25 cent. Mijn kennis was kassajuffrouw bij de Edah. Toen kreeg ik mijn blikje voor 15 of 20 cent.

Linda

Als ik naar de Aldi ging zag ik (bijna) altijd een zwerver. Die ook wel aardig was, maar ook eng… Hij zei als hij me zag: “Jij niet trouwen. Ik bescherm jou.”

Echt zoiets zei hij. Ik vond het wel grappig, maar het was ook wel vervelend. Hij was normaal gekleed, met een paar gaten.

Als ik me omdraaide zag ik een standbeeld.

Het was zondag. Het was lekker weer. Mijn moeder ging winkelen en ik moest mee. En natuurlijk waren er nog meer moeders mee. Voor hen was het leuk, want het was uitverkoop.
Ik was doodmoe van het wachten. En wat denk je: Ze gingen naar de Aldi. Aaah.
Ik moest een uur wachten.

Buiten was een man. Ik noem hem zwerver. Hij vroeg aan iedereen: “Mag ik een muntje?” Maar niemand gaf wat. Opeens keek hij naar mij. Hij vroeg: “Mag ik een muntje?” Maar met een enge stem. Ik rende weg langs de apotheek, de slager en de snackbar. Op dat moment zag ik mijn neef. Met hem ging ik naar huis.

Younes

Ik woon hier nu 3, 4 jaar.en ik vind het hier echt heel goed. Ik heb een mooi huis. Voor mij hoeven ze het niet te slopen. Ik heb goede buren en het is hier rustig. Ik zou hier willen wonen tot mijn dood.

Ja schaatsen daar heb ik vele herinneringen aan. Niet van voor de oorlog, maar van de jaren zeg maar 1950-1966 toen ik bijna aan de Breek woonde.

Mijn vader leerde het ons achter de stoel en wij maakten ook meestal de baan. We gingen zelfs 's avonds met water de scheuren dicht maken als het weer ging vriezen. 

En natuurlijk waren wij als kwajongens de eersten die achter Schellingwoude langs naar Ransdorp gingen. En als het aan bleef verder over de vele Die's.

En dan natuurlijk 1963 op het Ijselmeer. Goh wat een mooie tijd

groetjes,

Karel

Dit uitstapje heb ik via het stadsdeel aangevraagd, omdat ik vond dat het weer nog niet zo lekker is om in de tuin te zitten, maar dat ik toch aan de kinderen wil laten zien dat ik nog bezig met ze ben.

Ik heb van tevoren een uitnodigingsbrief opgesteld en een lijst met 15 kinderen die mee mochten. Ik heb overlegd met m’n vaste groep (het team) de tuinkinderen, wie wel en wie niet mee mocht.

Tevens had ik aan sommige ouders gevraagd of ze mee konder gaan als begeleiding, het zou hun en de kinderen niets kosten. Enkele ouders zeiden af en op de dag zelf waren er ook een paar kinderen van de lijst niet op komen dagen. We vertrokken uiteindelijk met een groep van 14 kinderen en 4 begeleiders geworden.

Voordat we weg gingen heb ik een gesprek met de kinderen gehad over de regels ed. Ik had een fluit meegenomen om niet te hoeven schreeuwen. Ik heb het fluitje meer als aandachtstrekker gebruikt dan om mee te waarschuwen.   

Het was reuze gezellig vond ik zelf. Iedereen heeft zich op zijn of haar manier vermaakt en er zijn geen vervelende dingen gebeurd, wat ik heel positief vind omdat het de eerste keer was dat we met de groep weg zijn gegaan.

In het openbaar vervoer gingen de stemmen af en toe een paar streepjes hoger maar ze bleven netjes op hun plek zitten en veroorzaakten geen overlast voor de andere mensen.

De kinderen gingen leuk en gezellig met elkaar om. Eén van begeleidster ging lekker op de trampoline, ikzelf ben ool nog even erop geweest, hartstikke leuk.

De dames die meegingen waren niet alleen begeleidsters maar ook van de catering. We hadden twee trekkarren en een boodschappentas vol met eten en drinken en snoep. De kinderen hebben zich ook daarop uitgeleefd. Het was m’n bedoeling dat ze als ze thuiskwamen alleen maar zouden tandenpoetsen, douchen en gelijk naar bed wilden. Gewoon lekker uitgeput

De terugweg ging net zo goed als de heenweg. Ik heb de kinderen nog even bij de tuin geroepen om te vertellen dat ik heel goed vond zijn gegaan en dat ik best trots op zw was.

Eén van de kinderen die normaal gesproken heel stoer doet, niet aan raken enzo wilde me op de terugweg een hand geven, al was het met haar mouw er tussen. Dat was voor mij ook een van de bewijzen dat je met heel veel goede wil en inzet ook de stoerste persoontjes kan bereiken!

Groot was mijn verbazing toen ik onlangs eens opzoek ging met Google naar de Beverwijkstraat en ik ontdekte dat de flat en het winkelcentrum gesloopt zijn !!

In het begin van de jaren 70 beheerden mijn oom en tante het Gall & Gall filiaal op het Waterlandplein. Zelf woonde ik (nu nog) in Maastricht, terwijl de rest van de familie in Amsterdam woonde. Veel zomervakanties heb ik dan ook bij mijn familie in Amsterdam doorgebracht, zo ook de nodige logeerpartijtjes in Nieuwendam.

Mijn oom & tante woonden boven de zaak in de flat, eerst op de 1ste verdieping geloof ik en zijn daarna verhuisd naar de 4de of 5de etage dat weet ik niet zeker meer.

Als ik bleef logeren mocht ik ook meehelpen in de winkel dat vond ik natuurlijk geweldig, met kratten slepen en lege flessen sorteren!! Legendarisch is voor mij de Oud & Nieuw viering, met de hele familie op de flat feesten(Beverwijkstraat), misschien wel 20 of 25 mensen (tantes, ooms, neven, nichten enz.)het vuurwerk vloog je vanaf de bovenste etages om de oren en dan 's nachts in de ijzige kou op het Centraal Station met m'n oma en tante met een pan oliebollen en appelflappen staan wachten op de bus richting Vrolikstraat want bij m'n oma was ik meestal het langst. Jammer dat nu alles weg is, maar ik bewaar er wel een hele hoop leuke herinneringen aan!!!

Walter Huis, Maastricht

Ik ga graag voetballen bij de Amstelmeerschool met de andere jongens. Dat is mooiste plek van de buurt omdat daar altijd de beste voetballers komen. Soms gaan we ook de grote jongens pesten tot ze achter ons aan komen. Dan schelden we ze uit voor 'pussy' en zo. Als ze je willen pakken dan rennen we hard weg. Een keer kregen ze me te pakken. Toen stopten ze me in de kofferbak van een auto en gingen ze expres over de drempels rijden. Na een minuuttje of vijf lieten ze me er weer uit. Of ze doen wedgie, dat is dat ze je onderbroek heel hard omhoog trekken. Maar tegenwoordig krijgen ze me niet meer.

Ik ga graag voetballen bij de Amstelmeerschool met de andere jongens. Dat is mooiste plek van de buurt omdat daar altijd de beste voetballers komen. Soms gaan we ook de grote jongens pesten tot ze achter ons aan komen. Dan schelden we ze uit voor 'pussy' en zo. Als ze je willen pakken dan rennen we hard weg. Een keer kregen ze me te pakken. Toen stopten ze me in de kofferbak van een auto en gingen ze expres over de drempels rijden. Na een minuuttje of vijf lieten ze me er weer uit. Of ze doen wedgie, dat is dat ze je onderbroek heel hard omhoog trekken. Maar tegenwoordig krijgen ze me niet meer.

Volop publiek in de grote zaal van de muziekschool op woensdagmiddag 25 april 2007. Kleine leeuwtjes stoeide al in de coulise. Dansmeisjes in glimmende balletpakken liepen door de muziekschool. Jongleurs oefenden nog een keer. Allemaal traden ze die middagop.
De leeuwen sprongen door hoepels en moesten door een strenge meesteres tot de orde geroepen worden. Als hoogtepunt klommen ze boven op elkaar.
Er werd gejongleer met alle mogelijke objecten. Een circusverhaal werd voorgelezen.
In de pauze interviewden de digitale reporters (lezers van deze site niet onbekend) bezoekers. Ook hun cursus was onderdeel van het circusproject. Hun interviews en foto's zijn hier te lezen.
Na de pauze was er nog een spetterend optreden van de circusdanseressen.

Het laatste optreden was circusdans. Dat was een groep meisjes die zes keer hadden geoefend met juf Ziaqua.
Niet alles ging goed maar het zag het er wel mooi uit. Z
e hadden gele maillots met turnpakken aan.
Het mooiste moment vond ik toen ze een koprol en handstand gingen doen op een dikke mat. Ze gingen eerst een voor een en daarna met twee tegelijk. Dat zag er mooi uit.
Er was muziek bij. Dansmuziek, Ik vond het een beetje saaie muziek.
De meisjes zagen er mooi uit.
Aan het einde gingen ze allemaal hun benen over elkaar vouwen.en dat vond ik knap en leuk.

"Hey ik ben arie ik ben 52 jaar. Ik woon niet in Nieuwendam. Ik woon in Landsmeer.
En dit is mijn dochter Luna. Ze is 7 jaar. Ze is vandaag een leeuw. Ze heeft hier net opgetreden. Zes keer is ze hier geweest om te trainen.
Ze vond het heel leuk. Wat ze het leukste vond? Luna wat vond je het leukste?
"het kruipen."
"Ik hoorde van dit circusproject door een vriending van haar. Die zei dat ze naar een circusproject ging. Toen zijn we hier ook gekomen.
Ik vind het heel leuk dat mijn dochter hier optreedt. Ze was wel zenuwachtig van tevoren, maar ze deed het heel goed."

Ik woon hier al 11 jaar. Het is fijn hier. Ik ben graag bij de Amstelmeerschool. Daar kan je goed voetballen.

Soms, als we ons vervelen, gaan we kattekwaad uithalen. Dan kopen we 30 eieren bij de Turk voor 2 euro. Dan neemt iedereen 10 eieren en dan gaan we gooien naar mensen vanuit de bosjes. Mensen worden boos en gaan ons zoeken, maar dat is het leukste. We gooien ook naar elkaar. Dan doen je een ei in iemands zak en dan schop je ertegen.

Tegenwoordig doen we dat niet zoveel meer. Ik voetbal veel. Soms geef ik een showtje als mijn vrienden gaan rappen. Click lip heet onze groep. Als begroeting trekken we aan elkaars lip

Mo (14)

Ik woon hier al 11 jaar. Het is fijn hier. Ik ben graag bij de Amstelmeerschool. Daar kan je goed voetballen.

Soms, als we ons vervelen, gaan we kattekwaad uithalen. Dan kopen we 30 eieren bij de Turk voor 2 euro. Dan neemt iedereen 10 eieren en dan gaan we gooien naar mensen vanuit de bosjes. Mensen worden boos en gaan ons zoeken, maar dat is het leukste. We gooien ook naar elkaar. Dan doen je een ei in iemands zak en dan schop je ertegen.

Tegenwoordig doen we dat niet zoveel meer. Ik voetbal veel. Soms geef ik een showtje als mijn vrienden gaan rappen. Click lip heet onze groep. Als begroeting trekken we aan elkaars lip

Mo (14)

Na schooltijd zitten we daar met wat moeders te praten. Meestal nemen we de dag door. De kinderen spelen er graag
We hebben één bankje waar we altijd zitten. De meesten weten ook dat dat ons plekje is.
Het is alleen jammer dat het hek altijd stuk is en dat de bosje (struiken) een chaos zijn.
Maar voor de rest is het een topplek

Als ik naar beneden loop, dan zie ik vaak rommel
En dan pak ik het op en dan gooi ik het in een prullenbak
Ik zie vaak pakjes drinken, zakjes chips, kranten, kauwgom.

Marouane

Als ik me verstop in de bosjes, is het meestal vies.
Of het stinkt.
Er ligt poep, pies
Ik vind het niet normaal
Anass

wat heb je nodig

2 eieren
350 gr. bloem
koffie melk
150 gr. Roomboter
1 zakje bakpoeder
100 gr. basterdsuike
6 appels
kanee
krenten rozijnen
sesamzaad

Wat moet je doen:

Eerst maak je de Bodem :
Bloem, bakpoeder, roomboter, ei, basterdsuiker,scheutje koffiemelk door elkaar kneden. Pak de appeltaartvorm. Smeer de vorm in met boter en bloem. Rol het deeg uit en doe het in de vorm.

Maak nu de vulling:
Rasp de appels en doe de krenten, rozijn en het kaneel er door heen en een beetje citroensap. Vul de taart. Van een overgebleven stukje deeg rmaak je repen die je bovenop de taart legt. Smeer deze in met ei. Dan sesamzaad erover heen. 1 uur in de oven op 160 graden. en eten maar.

Nog meer appeltaart of andere recepten? Stuur je ze ons!

Wat heb je nodig:
1 kg couscous (medium, dus niet te grof en ook niet te fijn)
komkommer
spitskool
een bakje garnalen
2 á 3 verse perzikken
1 harde appel
amandelen
peterselie
kaneel
zonnebloemolie
dressing (kant en klaar van de winkel of zelf maken)
zout en peper

Was de couscous en stoom het daarna een half uur in een stoompan

Haal het dan van het gas, laat het afkoelen en wrijf de klontjes eruit. Giet er een beetje water op. Niet teveel. Laat het hierna nog een kwartier stomen.

Fruit de garnalen heel kort in wat olie

Hak de helft van de amandelen in kleine stukjes. De rest bewaar je om de salade aan het einde te garneren.

Snij alles in kleine blokjes. Bewaar een perzik voor de garnering

Doe alles bij elkaar en doe er olie, dressing, zout en peper doorheen naar smaak. Goed mengen

Versier de salade met de rest van de amandelen, schijfjes perzik, kaneel en wat poedersuiker.

Samengevat;

Mexicaans, Burrito's Seasoning Mix en meer, in tortilla's gevuld.

Ingrediënten;

-Burrito Seasoning Mix (van Casa Fiesta)

-8 Flour Tortilla's van Casa Fiesta, waarvan je er 4 gebruikt, dat past bij mij net in een grote -ovenschaal.

-Zonnebloemolie of boter om het gehakt in te bakken en de uien, paprika, tomaat.

-500 gram rul runder gehakt

-1 puntpaprika

-1 tomaat,

-3 of 3 kleine uien

-Eigen kruiden naar wens

-Ketjap eventueel

-250 ml water voor bij de mix

-Zakje ijsberg sla klein zakje is zat

-Zakje gerapte kaas, nmaar eigen smaak, welke je lekker vind qua kaas of naar mijn smaak; Gouds belegen geraspte kaas.

Hulpmiddelen;

-2 braadpannen, 1 wat grotere en 1 iets kleinere.

-Een pan voor de rijst, je hoeft niet zoveel rijst te maken.(1 kopje rijst is al vrij veel)

-Een redelijke ovenschaal

-Een maatbeker

-Lepels enz om te kunnen roeren

-kleine saté prikkertjes om de tortilla's als rol met vulling heel te houden als ze in de ovenschaal zitten

-Vergiet, om de ijsberg sla even te wassen

-Zeef; Om de rijst eventueel zo af te gieten

Voorbereiding (20 a 30 minuten)

-Handen wassen met zeep

-Afvalbakje voor uienschillen enz klaarzetten

-Pannen klaarzetten

-250 ml water klaarzetten in de maatbeker

-Ovenschaal invetten;

(Beetje zonnebloemolie op een stukje schone keukenrol gaat snel !

-Uien, paprika en tomaat snijden

-Tortilla verpakking openknippen

-Een bord klaarzetten om de tortilla's even (30 seconde op 900 watt)op te warmen in de magnetron

Bereidingswijze;

1; Je doet een klein beetje zonnebloemolie in de grootste pan.(Hoeft niet persé bij gehakt, maar ik vind het wel lekker een klein beetje.)

2;Je roert het al rul gekochte gehakt los in de pan en kruid het gelijk met wat jij lekker vind.(Zout, peper, of gehakt kruiden)

3;Onderwijl je het gehakt losklopt, zit er ook al wat zonnebloemolie of olijfolie in de andere kleinere pan.

4;Daarin bak je eerst de uien even aan, zijn de uien bijna klaar, dan de paprika erbij, dan de gesneden tomaten stukjes erbij bewust op het laatst en dat kun je ook zelf ngo wat kruiden naar eigen smaak of naar mijn idee;Kerriepoeder, knoflookpoeder of verse knoflook, paprikapoeder, beetje ketjap, hotcurry)

5;Onderwijl het gehakt in de gaten houden natuurlijk !

Is het gehakt gaar, dus echt niet meer rood en even goed doorgebakken.

6; De uien, paprika en tomaat zijn ondertussen gebakken en dat vuur zet je ook uit, als het klaar is.

7;Dan doe je de Kruidenmix in de pan, waar je gehakt ook in zit, van het zakje van "Burrito Seasoning Mix"

8; Maar ook gelijk het water ,dus de 250 ml water bij het gehakt en de kruidenmix en goed doorroeren, dan dat vuur laag zetten.

9;De gebakken uien, paprika en tomaten die je gebakken hebt, gooi je zachtjes bij de gehakt en kruidenmix in de pan ,dat goed doorroeren en 10 minuten zacht laten dikker worden.

10;Dan doe je water in de pan voor de rijst.

Alleen het water opzetten tot dat het kookt, 11;Doe dan de rijst erbij doen en 8 minuten koken ongeveer. (staat op je pak waar de rijst in zat).

12; De tortilla's, dus die soort pannekoeken doe je even 30 seconden in de magnetron, meestal 2 keer 2 tegelijk op 1 bord even.

13; Dan leg je 1 tortilla open in je ingevette ovenschaal, daar doe je opde ene helft wat gehakt in, daar zit dus ook de ui, paprika en tomaat bij en alle kruiden en wat je erin hebt gedaan.

14; Een beetje ijsberg sla leg je naast je gehakt op de open tortilla erbij, maar iets minder sla dan je hoeveelheidgehakt en je rolt hem als rol dicht,dan vastzetten met twee kleine coctailprikkertjes.

15; Zo doe je ook de andere drie tortilla's.

16; Je doet dan de geraspte kaas eroverheen, driekwart zakje ongeveer en klqar of je maakt deze maaltijd extra lekker door;

17;Daarna even de ovenschaal met de gevulde tortilla's 5 of 10 minuutjes onder de grill

van je oven of combi magnetron !

18; Controleer of alles uit is, qua gas/elekra en de magnetron of oven !

19; Schenk wat drinken in of laat iemand anders dat doen ondertussen !!

20; Eetsmakelijk !!!

Serveertips;

1;Het gerecht kan als hoofdgerecht voor zijn twee-en gemaakt worden.

2;Maar kan ook als voorgerecht bij een familie diner dus worden geserveerd, voor 4 of meerdere personen.

Tijd gerecht bereiden totaal;

60 a 90 minuten ?

Er ligt poep in het gras.
Dat is vies.
Soms gaan we bladeren pakken en er mee spelen.
Soms zit er rommel bij.

Eia

Het is vies
Kijk daar, pies
Kijk daar, snoep
Vind je dat nou goed, die troep
op de stoep
Op de trap
Doe dat maar, stap voor stap
Maak dat maar schoon
Misschien krijg je dan een goed loon
Ga weg met de troep
op de trap en de stoep!

Loubna

Het trappenhuis is vaak vies.
Er ligt stof. Soms ligt er een ijsje te smelten.
Vaak hangen er spinnenwebben.
Mijn broertje gooide een keer snoepjes op de trap.
Mijn moeder ging het toen opruimen.

Murad

De buren gooien troep op de trap.
En mama ruimt het op!
Jullie doen niet. Dat is niet leuk.
Mijn moeder maakt alles schoon

Senna

Als ik voetbal met mijn vrienden dan zie ik veel rommel.
Dat is niet zo fijn.
Weer oprapen en weer verder spelen. Niet zo fijn.
Ja als ik ga voetballen, dat ik dan tegen de rommel ga schieten.
Dat is vervelend.
Als? Ik rommel zie?
Dan is er veel rommel hoor!

Dehunino

Voor onze garagedeur ligt altijd vuilnis: pakjes drinken, chipszakken, zakjes.
Soms gooien ze brood en dan komen er ratten en muizen naar binnen.
Een keer heeft iemand tegen onze garagedeur geplast.
Gelukkig zagen we het want we zaten op het balkon.
Ik riep: Ga jij het maar schoonmaken.
Maar hij rende we.
We hebben het schoongemaakt.

Amin

Het feest is in een minder dan een week  tot stand gekomen. Zelf was ik verrast, dat alles zo gladjes verliep. Het was wel heel intensief, doordat er geen plan van te voren was opgesteld. Gaten die er gevallen waren, hebben we goed op kunnen vullen, in samenwerking en met behulp van veel bewoners. Dat heeft me echt verblijdt, ik dacht echt dat er weinig tot geen animo was maar het tegendeel is bewezen.
Het weer heeft op de dag zelf  veel roet in het eten gegooid, we waren bezig met opbouwen en toen begon het langzaam aan te regenen, dat hield echt een tijd aan, daardoor is de muziek ook veel later van start gegaan. We hadden ze een tent beloofd maar die bleek te klein te zijn voor wat ze in petto hadden. Uiteindelijk werd besloten minder apparatuur op te zetten en was die ene tent wel voldoende.
Eten en drinken was er in overvloed. Dat was mede te danken aan EMOS. De eigenaar Hayati is zelf ook een hele tijd gebleven om te helpen met de keuken in te richten. Hij heeft echt veel voor ons betekend.
Net zoals de buurman Tyrone Begina die geholpen heeft met het rijden van de boodschappen en het regelen van de muziek etc. Hij is ook een grote hulp geweest op de dag zelf, met het opbouwen van de tent en al wat hij verder nog meer heeft gedaan.
Er waren  veel kinderen aanwezig. De volwassenen hielden zich afzijdig omdat ze bang waren om bepoederd te worden. De kinderen hebben van het feest genoten.
Na het feest is er weer netjes opgeruimd ook met hulp van bewoners en mevrouw Smeding die op de Amstelmeerschool werkt  zij heeft zich fantastisch voor ons ingezet.
Doordat de flyers te laat waren gemaakt en rond gedeeld wisten heel weinig mensen er van en in de Banne was er het hele week een feest dus dat heeft waarschijnlijk ook mensen weggehouden.
Mijn eindconclusie is: het was een heel leuk kinderfeest met een overvloed aan eten en drinken en niet te vergeten aan poeder.

Op Zondag 5 april had ik in de tuin een High Tea georganiseerd, dat is een Engels onbijt en lunch ineen. Ik had verschillende soorten thee en sappen, belegde broodjes en koekjes eigenlijk was er te veel om op te noemen.
Om het bekend te maken had ik op alle deuren van ons blok flyers opgehangen, mijn bedoeling was dat er niet alleen kinderen zouden komen maar vooral hun ouders en andere buurt/ blokbewoners.
Nou aan kinderen ontbrak het zeker niet, die waren er volop, maar de ouders ontbraken weer.
Er waren wel een aantal voor mij bekende volwassen, maar ik had het toch gewaardeerd hebben als de ouders van mijn tuinkinderen zich ook hadden laten zien.
                   
Ik had een kleine bijdrage van euro gevraagd, want ik vind niet dat de kinderen/ mensen moeten denken dat het uit de lucht komt vallen.
Want de kinderen zeggen vaak, buurvrouw u bent zeker rijk, maar dan leg ik ze uit dat ik er moeite voor doe om deze dingen voor elkaar te krijgen. En ook al zou ik rijk zijn zou ik dit ook niet zomaar doen, want dan wordt het vanzelf sprekend.
Maar ik heb weer veel hulp gekregen van een paar buren. Mijn moeder niet te vergeten. En de zon deed ook goed z´n werk, het was een stralende dag. Uiteindelijk ben je ook van het weer afhankelijk.
                                                                                    
Ik had ook nog hoog bezoek van iemand die voor Stadgenoot werkt Carine Cassuto, ik vond dat hartstikke leuk en attent van haar.
Het ish een leuke en gezellige dag geworden. Bovendien ben ik een illusie armer en een ervaring rijker, want je probeert iets leuks voor de buurt te doen en je krijgt weinig tot geen respons. Maar dat zal pret niet drukken want ik blijf me inzetten voor mijn tuinkinderen, met of zonder ouders!!

ik woon al 42 jaar in Nieuwendam Noord. Als kind heb in de Jordaan gewoond. Toen mijn kinderen nog jong waren, ben ik naar Nieuwendam verhuisd. Er was hier toen nog helemaal niets. Voor de boodschappen moest ik het Purmerplein.
Ik heb veel tranen gelaten in de begintijd maar voor mijn kinderen was het hier het paradijs. Toen mijn kinderen groot waren, ben ik gebleven. Ik had hier toen al een volkstuin maar anders was ik waarschijnlijk wel verhuisd.
Ik heb veel terugloop gezien in Nieuwendam. De mensen zijn langs elkaar heen gaan leven.
Toen ik hier ging wonen was dat anders. Met mijn oude buren heb ik nog steeds contact. Ze bellen af en toe. Je hebt zoveel met elkaar meegemaakt de kinderen van elkaar groot zien worden je helpt elkaar.

Zes jaar geleden ben ik overvallen. Het geld was niet het ergste maar ook mijn sleutels waren weg. Ik kon niet meer naar binnen komen. Ik ben toen naar de brandweer gegaan die mij met gillende sirenes naar huis heeft gebracht. Ze zijn door het raam naar binnen gegaan.
De dader een blanke jongen hebben ze uiteindelijk gepakt. Hij heeft alles terug moeten betalen. Maar sindsdien heb ik last van mijn heup. Daar ben ik voor geopereerd en probeer nog alles zelf te doen.
Maar ik heb niets te klagen hoor. Ik heb het nog prima naar mijn zin.

 

Mevrouw Smakman
(2006)

Bij Joop de Winter was het prettig vertoeven. Dat was echt zo’n ouderwets verkoper die de tijd voor je nam.
Maar nou hield ik helemaal niet van passen, nog steeds niet trouwens, en dan mocht mijn vrouw een paar broeken voor me halen. Dan kon ik die thuis passen. Wat ik niet wilde bracht ik weer terug en de rest betaalde ik. Dat deed hij natuurlijk niet bij iedereen , maar ik kende hem goed.
Het was ook fijn dat het er niet zo groot was.

Tegenwoordig ga ik naar het grote winkelcentrum voor kleren. Op het plein is niet veel meer. Ik heb nog wel een keer een jack gekocht bij de Turkse zaak, maar dat was het wel.

meneer Slot

Het Waterlandplein was mijn basis. De sfeer was altijd gezellig en er het was altijd druk.
Als er niks te doen was gingen we chillen in de snackbar. Die mannen die daar werkten waren altijd grappen aan het maken. En wij gingen ze een beetje pesten.

Nu het weg is, is alles saai geworden. De sfeer is weg. En ja we missen alles. Zelfs de irritante snackbarmannen. Ik mis het winkelcentrum en ze zijn al zo lang bezig met het bouwen van het nieuwe winkelcentrum en zo traag. Het lijkt alsof ze nog steeds niet aan het bouwen zijn.

Rosanda Vidovic

Door vieze troep op straat waait de troep in de bosjes.
Precies bij de boomhut van mijn broertje en ik.
We daar gaan niet meer zo vaak.
Door de troep.

Senem

Ik had met de kinderen van de tuin afgesproken dat; als het de eerste paasdag mooi weer zou zijn, we eieren zouden gaan zoeken. De voorzitster van de tuin Mahailla vroeg me nog; “Hoe laat dan buurvrouw?”. De afspraak was van ongeveer 12.30u tot 16.00u. En warempel, het was mooi weer 1ste  paasdag. Klokslag 12.30 ging de bel…
Mahailla: “Buurvrouw u zei toch half één, u bent laat!”.
Dus ik heb haar om laten lopen naar de tuin en begon spullen met m’n mandje naar beneden zakken/hijsen. Opeens begaf het koord het, terwijl er twee flessen kinderchampagne en chocolade eitjes in zaten. Eén fles was stuk de andere gelukkig niet, maar de eitjes zaten onder de glas splinters. Samen met een andere buurvrouw hebben we de eitjes kunnen redden, want ja, we moesten nog eieren verstoppen.
Mahailla heeft toen als keeper gefungeerd, ik gooide alles naar beneden en zij ving het op, echt teamwerk!! Anders blijf je lopen.
Deze keer had ik niet echt op ouders gerekend, maar ik heb wel steeds de dezelfde groep ouders dus dat is wel leuk en ze helpen ook allemaal spontaan mee.

De kleine kinderen mochten in de tuin zoeken en de grote kinderen hadden het moeilijk. Voor hen waren de eieren op het grasveld en in de bosjes verstopt.
De tafel stond ook weer vol met lekkers, waar de kinderen gretig gebruik van maakten. We hebben ook nog samen het brood gebroken en de kinderchampagne was dan de wijn, we hadden alleen geen vis, zo had het toch nog iets christelijks.

Er kwam ook even een grote jongen langs, hij gaf me een hand en wenste me een vrolijk Pasen, dat vond ik echt geweldig, kreeg er bijna een brok in me keel van.

Toen het eieren zoeken afgelopen was heb ik nog met een groepje gehonkbald (heb zelfs een homerun geslagen.) Daarna was het feestje afgelopen.

Mijn zoon kon al lopen toen hij negen maanden was. Dat was niet altijd even handig. Als ik hem als peuter meenam als ik boodschappen ging doen op het Waterlandplein, wist hij precies waar wat te halen was. Als ik nog stond af te rekenen in een winkel, dan glipte hij zo tussen mijn benen door. 

Gelukkig wist ik precies waar hij heen ging. Eerst naar de drogist, want daar kreeg hij altijd een kokindje. Daar probeerden ze hem wel tegen  te houden, maar hij was zo vlug als water. 

Daarna liep hij snel naar Jan de Boer, de groentezaak, want daar kreeg hij altijd een hartje. Daar wisten ze gelukkig hoe ze hem aan de praat moesten houden tot ik kwam.
Het Waterlandplein was toen echt gemoedelijk.

Mevrouw Groeneveld

Ik ben begonnen op de bromfiets Indische kruiden te verkopen in heel Amsterdam. Indische kruiden waren toen nog nauwelijks te krijgen. Later kon ik een busje kopen.
Op een gegeven moment kreeg ik een ventvergunning gekregen om in de IJdoornlaan te gaan staan. Daar stond ik een paar dagen in de week. De rest van de week reed ik nog rond. Het was druk in de IJdoornlaan. Ze stonden in de rij. Mijn vrouw ging helpen. Toen bakten we al wel eens Indische koekjes en dergelijke.
Toen zei de gemeente: Er is een winkel beschikbaar in het nieuwe winkelcentrum. Wilt u die? Ik zei: 'graag.'
Toen we die winkel hadden ben ik begonnen met koken.  Eerst een beetje, maar het was iedere keer weer op dus dan maakte ik de volgende keer weer wat meer.
Het nieuwe winkelcentrum vond ik geweldig.  Je had er veel verschillende winkels. Het was een leuke buurt, allemaal nieuw. En gelukkig vanaf het begin stonden de klanten in de rij. Ik stond elke dag in de winkel.

Mensen kwamen hier altijd even staan praten. Over hele persoonlijke dingen soms. In de beginjaren kwamen hier vooral de echte Amsterdammers. Die praatten graag. We hadden toen geen tafels met stoelen zoals nu, dus mensen bleven staan praten. Bij oudere mensen haalden we soms maar een klapstoel erbij. Zo lang bleven ze wel. Het was een leuk contact. Ik hou van praten. Het was met iedereen gezellig.

Ik heb een geheime boom.
Daar doe ik geheimzinnig dingen.
Alleen mijn beste vriendin weet het.
Er zijn veel dieren.
Ik doe hem op slot.
Zand er gras erover heen om het geheim te laten blijven.
Dat is mijn geheim.

S.

Ik heb een geheime plek onder de grond.
Daar kan niemand komen.
Met allemaal spullen, een houten tafel en stoelen.
De stoelen zijn net echt gewone stoelen.
Ik praat daar met mijn vriendin over geheimen.

Dit is een doos vol geheimen van mij.
Een armband,
een oud potlood en een staaf
en een geheim muntje
en een schoentje (een slippertje zeg maar)
Dat is mijn geheime doosje

k ben Enrico Witte, ik ben 37 jaar. Ik ben opgegroeid in Amsterdam en woon daar nog steeds. Vanaf 1991 ben ik in dienst bij de politie. Ik begon in de Bijlmer, waar ik veel controles uitvoerde op straat. Ik hoorde bij het openbare orde team. Na een tijdje bij het wijkteam in Diemen, kwam ik terecht in de binnenstad. Bij het OTB, Ondersteunings Team Binnenstad. Ik moest de orde handhaven in het gebied van Rembrandtplein, Leidseplein, de wallen en het winkelgebied rond de Kalverstraat. Ik moest vooral ad hoc reageren en acties ondernemen. In deze gebieden komen vooral veel passanten langs, je kan minder doen om echt voor oplossingen te zorgen. Dit was voor mij een reden om buurtregisseur te worden.

Ik wil graag structureel met een gebied bezig zijn. Proberen verbeteringen aan te brengen of in ieder geval te zorgen voor continuïteit.
Als buurtregisseur werk ik veel samen met externe partners. Je hebt contact met jeugdzorg, GGD, buurtcommissies, huismeesters en ga zo maar door.
In mijn wijk zit het winkelcentrum Buikslotermeerplein. Dit plein heeft het Keurmerk Veilig Ondernemen gekregen en ik werk samen met de winkeliers om dit ook daadwerkelijk toe te passen. We zijn veel bezig met camera-toezicht en op andere manieren om het winkelcentrum prettiger en veiliger te krijgen.

Elke buurtregisseur kan een eigen invulling geven aan zijn functie, langs de afgesproken paden. Ik vind het belangrijk om de jonge jeugd aan te spreken. Het klinkt als een cliché, maar zij zijn toch de toekomst. In mijn wijk zitten 3 basisscholen. Ik ga vaak langs bij de scholen om voorlichting te geven, te praten met de kinderen en met de leerkrachten. Op deze manier heb ik een goed beeld van wie zij zijn en weten zij mij ook te vinden. Leerkrachten kunnen mij op deze manier ook goed op de hoogte stellen als ze iets opvallends hebben opgemerkt. Ik krijg zo veel sneller te horen wat er in de buurt gebeurt. Zo kan ik meteen met gezinnen gaan praten of de juiste actie ondernemen om een gezin te helpen en door te verwijzen.

Ik vind het belangrijk om veel mensen te kennen in de wijk. Maar natuurlijk kan je niet iedereen leren kennen en dat is ook niet nodig. Het gaat vooral om de mensen die zelf ook een binding met hun wijk hebben en die zelf veel zien en horen. Ik maak altijd praatjes met mensen met een hond of mensen met kinderen. Ik probeer vooral op de plekken te zijn waarvan ik denk dat ik nodig ben. Als ik wil kan ik 24 uur bezig zijn met mijn werk, uiteindelijk ben ik de kortste lijn in de buurt. Je moet duidelijk zijn hoever je mee gaat in iemands problemen. Uiteindelijk moet je het ook kunnen overdragen aan andere professionele organisaties. Verder kan ik ook mijn collega’s helpen door mijn kennis die ik heb van de buurtbewoners. Zij kunnen mij vragen of ik bepaalde mensen ken. Op deze manier kunnen meer zaken worden opgelost.

Ik vind het best lastig om een speciaal moment te noemen dat ik heb meegemaakt. Ik kan je wel vertellen dat ik erg blij ben als de moeite die je stopt om iets voor elkaar te krijgen ook uiteindelijk lukt:
In een flat in mijn wijk was veel overlast door hangjeugd. Ik heb gesprekken met deze jongens gevoerd, omdat ik iedereen kende en ze op hun gedrag kon aanspreken. Ik heb samen met de huismeester overlegd, met de buurtbewoners gesproken en er hingen al camera’s in de flat. Op deze manier hebben we de overlast kunnen oplossen en ik weet zeker dat de jongens niet terugkomen.

Ik ben Tom Onderwater, 47 jaar. Ik ben geboren in Amsterdam-Noord, maar momenteel woon ik net buiten Amsterdam met mijn vrouw en twee kinderen.
Vanaf 1981 ben ik bij de politie. Sinds vier jaar werk ik nu als buurtregisseur in deze buurt, Nieuwendam noordwest. Bij de politie ben ik begonnen op het bureau in de Warmoesstraat, daarna heb ik op bureau Waddenweg als rechercheur en verkeersdienst gewerkt en op het bureau van de Klimopweg was ik gespecialiseerd in jeugdzaken. Uiteindelijk ben ik weer teruggekeerd op bureau Waddenweg, maar nu als buurtregisseur.

Je hebt als buurtregisseur een bisschopsfunctie in de wijk. Je staat dicht bij de bewoners, je bent het aanspreekpunt in de wijk. Je kent iedereen in de buurt. Toch heb ik ook vooral een doorverwijsfunctie. Ik praat met mensen, maar geef ze vooral adviezen welke instanties ze het beste kunnen raadplegen of bij wie ze terecht kunnen met vragen en problemen.
Als buurtregisseur gebruik ik de dagrapportages van de vorige dag om goed op de hoogte te blijven en daar waar nodig acties te ondernemen. Je probeert problemen op te sporen, samen met je collega´s, en extra mensen in te zetten als dat nodig is.

Deze buurt bestaat vooral uit etagewoningen. Er wonen veel oorspronkelijke bewoners, mensen die hier al hun hele leven wonen, die hun kinderen en kleinkinderen hier hebben zien opgroeien. Echter door stadsvernieuwingen komen nieuwe mensen in de wijk. Jonge mensen, met gezinnen. Dit kan soms nog wel eens botsen; mensen hebben een ander idee over het wonen in de buurt. De rustige oude dag tegenover de drukte van een gezin. Ik kan als buurtregisseur de problemen die hierdoor ontstaan niet oplossen, maar ik kan wel met buurtbewoners praten, een buurtbemiddelingsbureau inschakelen en verschillende organisaties en woningbouwverenigingen op de hoogte stellen. Zo fungeer ik als doorgeefluik, maar kunnen problemen wel worden aangepakt.

Of ik een keer een spannende gebeurtenis heb meegemaakt? Ik kan je vooral een bijzondere samenwerking vertellen.

Ik ben Karim Arsalan, 42 jaar. Ik ben getrouwd en woon met mijn vrouw en drie kinderen in de omgeving van Alkmaar. Sinds 1995 werk ik bij de politie.
Ik ben op de Waddenweg begonnen en hield me daar veel bezig met de jeugd en criminaliteit. In 2005 ben ik begonnen als buurtregisseur in deze wijk.

Bij mij heeft de jeugd de prioriteit. Ze komen vaak uit kansarme gezinnen en hebben niet veel kansen. Ze voelen zich eenzaam omdat ze het gevoel hebben nergens bij te horen. Ze vragen zich af wie ze zijn en waar ze thuis horen. Ze leven in twee werelden en verlaten vroegtijdig hun school.

In mijn wijk zitten 4 basisscholen. Ik loop vaak zomaar de scholen binnen. Om praatjes te maken met de leerlingen, leerkrachten en de directeur. Zij kunnen me veel informatie geven over de probleemgezinnen bij hun in de buurt.

Ik vind het belangrijk om al te beginnen bij de basisschool. Ik probeer contact te maken met de kinderen van groep 7 en 8. Ik wil ze voorbereiden op de volgende stap en ze vertrouwen geven in de politie en de maatschappij.

Ik ga vaak preventief bij ouders langs, als ik al dingen heb gehoord via de scholen. Bijvoorbeeld als kinderen baldadig zijn, of heel druk zijn op school. Ouders vinden het vaak moeilijk om hulp in te schakelen, ook al gaat het niet helemaal goed. Ze zien dit als falen; ze hebben hun kind niet optimaal kunnen opvoeden en schamen zich daarvoor. Ik probeer met ze te praten en ze te overtuigen dat het niet erg is om hulp te accepteren.
Aan de andere kant spreek ik ze ook aan op hun gedrag. Het kan geen kwaad kinderen te corrigeren als ze iets doen wat niet mag. Duidelijke grenzen en regels stellen. Mensen hebben discipline nodig. Ouders hebben het moeilijk thuis en willen niet ook hun kinderen nog binnen hebben, dus zie je in de zomermaanden dat kinderen nog tot 22 uur buiten spelen. Mensen durven elkaar daar niet op aan te spreken. Je hebt een verantwoordelijkheid naar elkaar. Ze moeten er niet van uit gaan dat alles vanzelf goed komt.

Als politie moet je investeren in mensen en zeker in jonge mensen. Ik vind het niet noodzakelijk dat kinderen al meteen worden opgepakt voor lichte vergrijpen. Als een kind vuurwerk heeft afgestoken in de laatste week van december, kan je vaak beter een goed gesprek met hem voeren dan hem een boete geven. Iedereen kent toch het gevoel dat de rotjes in je zak branden en je ze heel graag wil afsteken? Wordt het te gek dan krijgen ze gewoon een bekeuring.

Het effect zal op de lange termijn groter zijn als je eerst wat krediet hebt opgebouwd bij de jeugd. Kinderen reageren anders dan volwassenen en daar zal op moeten worden geanticipeerd. Ze moeten weten wat wel en niet kan en ook weten wat de consequenties van hun daden zijn.

Ik zal je nog een voorbeeld geven over met elkaar in gesprek gaan:

Een Marokkaans meisje is verliefd op een jongen. De ouders zijn het er niet mee eens en verbieden haar nog met hem om te gaan. Ik ben in gesprek gegaan met deze ouders. Hierbij helpt het dat ikzelf van Marokkaanse afkomst ben. Ik heb ze gezegd: 'Geef je dochter vertrouwen. Ze weet wat ze doet en als je haar alles gaat verbieden, raak je haar kwijt'.

Jha Amsterdam,
Je weet representin Nieuwendam.
Jha daar wOon ik,
Je weet nOrth side is getikt.
Maar Jha het is hier saai. Er gebeurt bijna niks.
Je weet Erica,
vOgelbuurt is wel ka.

Waar ik woon is het never nooit gewoon
1% is autoch- de rest is allochtoon
Vroeger ging ik van andere neppe
Nu kom ik gewoon m'n eigen shit peppe
Ik heb scheit aan die tanga's met dubbel D.
Zolang je ass spang is mag je met mij mee

Bij mij in de buurt heb je de de Duinpan
dat is ongeveer de enige plek waar je schommelen kan
Bij mij in de buurt heb je ook een schoolplein,
maar dat is weer iets te klein
Bij mij op school gaat het soms heel goed
maar soms heel soms zie je ook een beetje bloed.
Bij mij in de straat heb je een grasveld,
daar vond ik gisteren nog wat geld.

Erwin

Edgar Davids stond hier als jochie vaak bij de flat te oefenen. Dan  moest hij 100 keer de bal tegen de muur aan schoppen zonder te missen, tegen mijn muur. Boing Dat is een. Boing Dat is 2, Boing dat is drie. Boing dat is vier.

Ik telde al mee want als hij de honderd niet haalde dan begon hij weer bij nul. Boing, Boing, boing, boing

Op een gegeven moment riep ik dan wel naar beneden: "Ed kan je nou niet op een andere muur gaan oefenen?:
Dan zei hij: "Goed hoor moeder van Raymond."
En dan nam hij zijn bal onder de arm en vertrok.

Mevrouw Groeneveld

Edgar Davids stond hier als jochie vaak bij de flat te oefenen. Dan  moest hij 100 keer de bal tegen de muur aan schoppen zonder te missen, tegen mijn muur. Boing Dat is een. Boing Dat is 2, Boing dat is drie. Boing dat is vier.

Ik telde al mee want als hij de honderd niet haalde dan begon hij weer bij nul. Boing, Boing, boing, boing

Op een gegeven moment riep ik dan wel naar beneden: "Ed kan je nou niet op een andere muur gaan oefenen?:
Dan zei hij: "Goed hoor moeder van Raymond."
En dan nam hij zijn bal onder de arm en vertrok.

Mevrouw Groeneveld

Ik liep over het Waterlandplein met een groep meisjes.
Er stond een groepje jongens, leuke jongens, waar ik aandachtig naar keek.
En toen viel ik. De jongens lachten en wij ook.

De volgende dat gingen we weer naar Kleine en vroegen ze of we meegingen naar de plek waar ze altijd voetbalden.

Op het oude plein zat ik altijd op het bankje voor de super de boer met vrienden te praten.
We gingen daar altijd afspreken. "Kom naar kleine,” zeiden we. Tussen de middag spraken we een kwartiertje eerder af zodat we nog even snoep konden kopen voor we naar school moesten. We zaten daar vaak wel met 10, 15 kinderen van school. Een paar leunden tegen het standbeeld, een paar op de bankjes. Bij elkaar op schoot soms. Het was er echt gezellig.

Nazanet

Het was rond 1990 tot 1997 dat de toenmalige voorzitter van de Huurdersvereniging Nieuwendam,het plan had om met een aantal bewoners van de inmiddels gesloopte flat aan de Beverwijkstraat een soort van wacht te houden in de nacht dat er Luilak gevierd werd.

Dit was ter bescherming van de eigendommen van Winkels en de ingangen van de flats.
 
Er vormde zich een groep mensen die alles bewaakte en in de gaten hielden. De hele avond en nacht wisselden ze elkaar af.
Het was altijd een leuk gebeuren daar de mensen getrakteerd werden in natura door de winkeliers zodat het een hilarische gebeurtenis werd met veel sterke verhalen.
En de tijd vloog om en deden ze het graag voor de bewoners en winkeliers.
 
Zo werd het doel bereikt en was het in die jaren rond Luilak altijd rustig op het Waterlandplein en de Beverwijkstraat.
 
 Een oud bewoonster van de Beverwijkstraat  

 Meer verhalen en foto's over het oude Waterlandplein zijn te lezen in het boek Ons Waterlandplein. Dit boek is te koop in buurtcentrum het Zwanenmeer                                                                         

Mijn vader heeft de wasserij opgestart in 1967 en ik stond er vanaf de eerste dag in omdat ik het plein goed kende. Ik werkte al vanaf mijn zestiende op het plein. Toen bestond het winkelcentrum nog niet. Er was toen nog enkel een noodgebouw op de plaats waar later de Aldi zat. Dat noodgebouw noemde ze de melkcentrale, ik weet niet waarom. En daar kwam de Combi, de eerste supermarkt in Amsterdam. Op mijn 16e begon ik daar op de groenteafdeling. Later werd de flat aan de Beverwijkstraat gebouwd met een rijtje winkels eronder.

Je had toen nog echt dorpsgedrag. Nu hebben klanten geen binding met een winkel, maar toen kwamen klanten het melden als ze op vakantie gingen.
Ik heb de zaak een paar jaar later overgenomen. Wij komen uit een gezin van ondernemers en winkeliers, we zijn allemaal zelfstandige geworden.

Er zat van alles op het Waterlandplein in het begin: een juwelier, speelgoedwinkel, de gemeentegiro. Wat nu de Etos is waren toen wel vier winkels.

De meeste winkeliers die op het Waterlandplein begonnen, kwamen van het Purmerplein. Daar hadden ze zaakjes van 30m2. Op het Waterlandplein kregen ze ineens 60 m2. Dat vond je toen groot, nu is 160 m2 heel normaal. Ik had in mijn pand vier winkels in een: de schoenmakerij, de stomerij, de wasserette en de kledingmaker. Die zaten allemaal bij mij in het pand, ik verhuurde het onder.

Nieuwendam was toen een woonwijk van jonge moeders met kindjes. Er was een mooie school, veel groen. Elke maand was er wel een nieuwe winkel. Er waren nog geen tweeverdieners. Die moeders zaten op een bankje in de zon, mensen zaten te genieten.

Jan Groen

Meer verhalen over het oude Waterlandplein zijn te lezen in het boek Ons Waterlandplein. Dit is te koop in buurthuis het Zwanenmeer of via info@taalvorming.nl

Ik woon zo'n veertig jaar in de buurt. Tot voor kort woonde ik in de Naardermeerstraat. Dat was fijn wonen. We hadden een speeltuin voor en een speeltuin achter. Daar gingen we dan met de buren allemaal zitten. Dan nam ik altijd wel wat eten, een bal of wat anders mee naar beneden. Patrick heeft daar leren voetballen. Later hebben ze het voor de grap een keer Patrick Kluivertveldje genoemd.

Toen ik nog in de Naardermeerstraat woonde lette ik altijd op die kinderen die in de buurt van mijn huis speelden. Dan stond ik op het balkon en riep: “hé niet vechten”

Nu ik daar niet meer woon, kom ik er nog regelmatig even langs. Dan roepen de kinderen die daar spelen: " Mevrouw Kenton we missen u." Ik gaf ze vaak iets lekkers of bellenblaas of ballonnen. Daar kwamen ze soms zelfs voor aanbellen.

In mijn nieuwe huis komen ze nog steeds wel eens langs. Een keer klommen ze over het balkon van de benedenburen om binnen te komen. Toen ben ik heel boos geworden. Ik heb gezegd: "Jullie kunnen aanbellen. Als ik er niet ben of niet wil dat jullie binnenkomen vertel ik dat wel."

Als ik er naar toe ga neem ik nog steeds wat lekkers voor ze mee.

mevrouw Kenton

"Het Waterlandplein was mijn basis," schreef Rosana

"Ik vond het een beetje grauwgrijze buurt," schreef Sadaf.

De meningen over het oude Waterlandplein waren verdeeld, maar herinneringen heeft iedere Nieuwendammer er aan. Al duurde het soms even voor ze naar boven kwamen.
Bewoners en winkeliers groeven de afgelopen maanden in hun geheugen en in hun fotoalbums naar verhalen en foto's van het oude Waterlandplein. Het resultaat is te lezen in het boek : Gewoon ons Waterlandplein dat tijdens het helaas matig bezochte muziekfeest aan de buurt werd gepresenteerd.

In het verhalencafé lazen Burak, Ismael en Sharon hun verhalen over het Waterlandplein voor en vertelde verhalenvertelster Inge Stuyf hoe zij als kind zwom in de volgelopen bouwputten van de plek waar later het Waterlandplein werd gebouwd.

Tegen vijven vertelde oudwinkelier Joop de Winter over zijn jaren op het plein. Aangevuld door mevrouw de Winter die een begenadigd vertelster bleek te zijn.

Om vijf uur werden op het grote podium de eerste exemplaren overhandigd aan Joop de Winter en aan voorzitter van de huurdersvereniging Nieuwendam Maro Ziegler

Het boek Ons Waterlandplein is te koop in buurthuis het Zwanenmeer of te bestellen via info@taalvorming.nl

Uiteraard blijven verhalen over het Waterlandplein welkom op deze site

We zouden banieren shcilderne omdat we onze buurt niet zo netjes vonden. We hadden eerst inspiratie gekregen omdat we naar de Sirius waren gegaan, de boot van Greenpeace. We moesten eerst tekeningen maken. Later werden onze tekeningen op grote banieren getekend. Banieren zijn hele grote vlaggen. Ze zijn niet van papier, maar van iets anders. Ik weet niet wat. We schilderen ze met felle kleuren: rood, groen, geel, lichtblauw en nog veel meer.

Ik zelf heb een kat getekend die denkt dat de straat vies is.

Tekenen vind ik leuk, daarom doe ik er ook aan mee. Ik zit op de IJdoornschool.

Soumaya

We gingen eerst met de bus naar de Sirius (de boot van Greenpeace) Toen we daar uiteindelijk waren, gingen we naar binnen. De boot zag er van buiten en van binnen leuk uit. De mensen van Greenpeace verdeelden ons in groepjes. We gingen per groepje met iemand mee. Ze lieten ons de hele boot zien. Van het roer tot het einde van de boot.
Ons groepje ging eerst naar het ruim. De meneer van Greenpeace (meester Harry) liet ons alle actievoerende spullen zien. Dat was echt leuk. Ik vroeg de meester heel veel vragen.
Toen we klaar waren in de ruim gingen we naar een klein kamertje daar gingen we een filmpje bekijken van een actie van Greenpeace. Ik vond het heel informatief.
Uiteindelijk waren we ook klaar daar. We gingen naar het roer. Daar liet de meneer van Greenpeace ons het kompas zien en nog veel meer. Het was een geslaagde dag. Ik heb er veel van geleerd en ik wil dat ze ermee doorgaan het milieu te redden!

Soukaina Ziane van de IJdoornschool

Bijna elke dag ging ik met mijn familie naar het Waterlandplein. Dan gingen onze moeders zitten. Wij gingen steppen, voetballen en stoeien. Soms gingen we ook patat kopen of iets voor mijn moeder kopen. Ook gaan we met de step soms wat halen.

Als we patat kopen, eten we het daar op.

Of we gaan naar de bibliotheek iets uitprinten, boeken lezen en soms iets inkleuren.

Snoep kopen ook, Ja en verder deden we niets meer op het Waterlandplein.

Shary (11 jaar in 2008)

Soms aan het einde van de middag ging ik voetballen met mijn broertje en nog een paar andere vrienden bij het kleine winkelcentrum. Het doel was de ijzeren rolluiken. Als je scoorde hoorde je BENGGG!!!

Ik was verdediger, mijn vriend was aanvaller, want we speelden 4 tegen 4. Mijn broertje was keeper. Eerst toen we gingen spelen had ik Panna gekregen. Daarna had ik acht doelpunten gescoord. Mijn vriend had vijf doelpunten gescoord.

De tweede helft speelden ze wild, mijn vrienden. als ik de bal wilde afpakken, teckelden ze mij. Uiteindelijk had ons team gewonnen, met 18-15.

Joy 

Ik had mijn vriendinnen opgehaal om naar de bibliotheek te gaan. 

Ze zeiden: Okay!" We hadden leuke, spannende boeken gehuurd. Daarna zijn we in de bibliotheek tikkertjes gaan spelen. We werden één keer gewaarschuwd. Daarna zijn we rustig een boek gaan lezen en even praten. 

We hadden een dvd gehuurd en we moesten 50 cent boete betalen omdat onze boeken te laat waren. We vonden de oude bibliotheek lelijk. Het stonk naar die oude boeken en het was een beetje groot. 

Soesianti (12 jaar)

Het weer was heel warm. Ik hoorde pratende mensen.

Ik rook Turkse pizza.

Er stonden gele stenen en er was een standbeeld.

Ik heb daar kleren gekocht.

Er was daar een bibliotheek, daar ging ik boeken halen en terugbrengen.

Ik heb Turkse pizza gekocht bij Emos.

Ik heb Kakastong gekocht bij de Surinaamse winkel. 

Kakastong is een zoute vrucht die gedroogd is. 

Het is lekker, maar ook heel erg zout.

Bij de Primera heb ik snoep gekocht.

Roxanne (11 jaar)

Op een warme dag ging ik met mijn neefjes en nichtjes naar de Aldi. We moesten wcpapier kopen voor mijn tante. Het was heel erg druk. Ik vroeg me af waar al die mensen vandaan kwamen.

Er was braderie. We zijn gaan winkelen en spelletjes doen (mens-erger-je-niet) en tekenen. Het was heel leuk.

Daarna zijn we naar Emos gegaan, Turkse pizza eten.

chemaine (13 Jaar)

Het was zomervakantie. Ik had Kleine gemist. "Kleine" zo noemen we het kleine winkelcentrum. 

Ik wou iets kopen, maar alle winkels waren dicht. 

Ik zag veel mensen film kijken. Ik ging ook met mijn vrienden film kijken. Ik zag een heel groot beeldscherm. Ik was nieuwsgierig. 

Het scherm was tussen de ETOS en de Super de Boer. En het was donker. Het was een hele leuke film. Ze hadden 3 films, maar ik had alleen de derde gezien. 

Ze gingen ook vrijen in de film. Toen moesten we lachen. 

Samet (11 jaar)Toe

Het was lekker, mooi weer op het Waterlandplein.

Ik hoorde heel veel mensen door elkaar kletsen. De grond vond ik wel vies. Er lag kauwgom op en lege pakjes drinken.

Het rook wel lekker, naar vers brood.

Toen ik klaar was met boodschappen halen in de super de boer, ging ik naar de kassa.

De mevrouw zei: "hallo, kan ik je helpen?"

Ik zei: "Ja"

De mevrouw zei: "Het kost 6,50."

Ik zei: "Okay. Doei doei.

Laquisha (11 jaar)

Op mijn dertiende kreeg ik een zaterdagbaantje bij Slagerij Bon op het Waterlandplein. Aangestoken door zijn enthousiasme ben ik het slagersvak ingerold.

Ik heb altijd tegen Marion, mijn vrouw, gezegd: Als die zaak ooit te koop staat, dant koop ik hem.

Ik had net een slagerij in Zwanenburg toen ik hoorde dat de slagerij op het Waterlandplein te koop stond. Ik heb hem toch gekocht. Het was wel onhandig omdat we toen twee slagerijen hadden.

In de slagerij stonden nog dezelfde mensen die mij het vak geleerd hadden. Het was bijzonder om weer samen te werken. 

Uiteindelijk hebben we de slagerij in Zwanenburg van de hand gedaan en voor de slagerij op het Waterlandplein gekozen

Kees Poldervaart

Meer verhalen en foto's over het oude Waterlandplein zijn te lezen in het boek Ons Waterlandplein. Dit boek is te koop in buurtcentrum het Zwanenmeer

Ik kwam de Nederlandse moslima tegen met haar kleindochter. Ze had een moeilijke tijd achter de rug en daar vertelde ze over. We praatten lang, staand, omdat de bank bezet was. Bekenden liepen langs ons, zeiden gedag en liepen weer verder. Ze vertelde dat haar kleindochter Oumaima heet, net als mijn jongste. We kennen elkaar al heel lang van de moskee. 

Als we elkaar nu tegen komen is het alsof we elkaar al heel lang kennen. 

Fatima

Wij kregen vlak voor ons trouwen een woning aan het Waterlandplein. De flats zouden in januari 1970 verhuurd worden. Maar wij mochten in november al in gaan richten. Dan konden we er direct na ons trouwen in december in.
De torenflat en de achthoogflat werden toen nog gebouwd. Vlak voor onze deur stond deze keet. Die was van het bouwbedrijf dat het Waterlandplein bouwde. Voor het raam zie je mijn moeder, die werkte daar toen als koffiejuffrouw. Toen ze klaar met bouwen waren, zei de aannemer: Wat doen we nou met die keet?"
Wij hadden toen net een stukje grond gehuurd bij Venhuizen vlak achter de dijk van het Ijselmeer. We zeiden wij willen hem wel kopen. Ze hebben hem daar zelfs nog voor ons opgezet. We hebben hem nog steeds. Hij wordt wel oud, maar voldoet nog steeds. 

Mevrouw Groeneveld

Ik was zo'n meisje dat niet wilde leren. Daarom zocht mijn vader een baantje als kassiere voor me bij de Spar. Ik was daar doodongelukkig.

Huub de Jong die een kledingzaak had op het Waterlandplein, was pas zijn vrouw verloren, zodoende kwam hij zelf iedere week zijn boodschappen doen. Hij zag me daar zitten.

Op een keer zei hij tegen mij: "Jij hoor hier niet"
En hij bood me een baan aan.

Dat was in 1986. Ik heb tot de sluiting van zijn zaak bij hem gewerkt, met veel plezier. Het was een fijne baas. 
Huub de Jong was echt een meneer. Ik ben altijd meneer de Jong blijven zeggen, nooit Huub.
Ze dachten vaak dat ik zijn dochter was. Toen ik zwanger was zei iedereen tegen hem:"Wat leuk dat u nu opa wordt." Dat speelde hij dan leuk mee.
De zaak is al sinds 1997 dicht, maar nog steeds vragen dames op straat aan me: "Jij bent toch dat meisje van Huub de Jong?"

Irene

Meer verhalen en foto's over het oude Waterlandplein zijn te lezen in het boek Ons Waterlandplein. Dit boek is te koop in buurtcentrum het Zwanenmeer

Jaarlijks gaat het project op zoek naar kinderen met een beperking in de meest afgelegen, arme dorpen in het Noorden van Ghana.

- de dove kinderen worden ingeschreven op een dovenschool
- zieke kinderen worden doorschoven naar een
  gezondheisproject
- in samenwerking met het Liliane Fonds worden de
  kinderen met een lichamelijke beperking geopereerd of
  regelen wij hulpmiddelen, zoals rolstoelen, krukken
  e.d.

Deze stappen zijn voor de ouders / verzorgers onmogelijk om te nemen wegens het gebrek aan kennis en financiën.

Tenslotte komen de kinderen met een verstandelijke beperking twee dagen per week bij elkaar om deel te nemen aan de 'Beads Workshop' Tijdens de workshop krijgen de kinderen onder andere Engelse les, lichamelijke verzorging, rekenen en maken ze prachtige Afrikaanse kettingen De kettingen worden verkocht op de lokale markt, zodat de kinderen het geleerde in praktijk kunnen brengen. En de kettingen worden verkocht in Nederland, de opbrengst gaat 100% terug naar het project.

Het project is met een kraam te vinden op vele festivals, zoals IJAZZ en het Sense More Festival.

Voor meer informatie over het project surft u naar www.kirriegoesghana.nl.

Ook is KIRRIE GOES GHANA te vinden op Hyves, http://kirriegoesghana.hyves.nl.

Op vrijdag 19 juni hebben een aantal kinderen van onze tuin, Mahailla en Evandro, Jammy geld opgehaald om deze speeltafel te kunnen kopen. Ik heb een begeleidend briefje en een spaarpot met ons doel (steun het project van Spelen bij de buurvrouw) gemaakt die ze konden voorlezen of laten zien. Ze zijn in ons hele blok, trap op en af gegaan, ik stond voor iedere benedendeur samen met een andere buurvrouw en tuinkinderen op hun te wachten.

Ze kwamen bijna elke keer met een grappig verhaal naar beneden, onze aanhang werd ook steeds groter. Ik zei wel tegen hen dat er maar 2 of 3 kinderen mochten collecteren en dat ze niet naar binnen mochten lopen bij de mensen. Een paar mensen hadden op dat moment geen geld en beloofden de volgende dag iets te brengen. 

Ik vond het echt een superaanbieding, omdat het een speeltafel is, met 9 verschillende spellen. Het vervelende was alleen dat de aanbieding maar één halve dag gold, zaterdag de 23ste vanaf 13.00u tot sluitingstijd. Omdat ik niet in het bezit ben van een auto, heb ik de buurvrouw, die met me mee liep, gevraagd zij het met haar man konden gaan kopen.

De opbrengst was het dubbele van wat we nodig hadden.

Op zaterdag zijn de buurtjes op pad gegaan om het ding te kopen. Bij de winkel hoorden ze dat er maar 6 tafels in het filiaal waren en dat die allemaal al uitverkocht waren. Er werd nog voor hen naar andere filialen gebeld maar helaas uitverkocht….
jammer.

Ze hebben mij direct op de hoogte gesteld en ik was best geïrriteerd, want je zet een levensgrote reclame in het krantje en je hebt er maar zes!!!

Het zat me dwars want je haalt geld op en uiteindelijk heb je niet kunnen vinden wat je wilde, hoe moet je dat aan de bewoners uitleggen. Het geld dat ze gedoneerd hebben kan je ook niet terug geven, want je weet niet wie wat heeft gegeven.

Maandagmiddag trok ik de stoute schoenen aan en belde het filiaal waar de buurtjes naar toe waren gegaan op en deed m’n beklag…
"ja sorry, bla bla bla..."

In principe kun je het de medewerkster niet kwalijk nemen dus:  “ok, bedankt, goedemiddag” en toen ... 
"Mevrouw, mevrouw. Er staat nog één in de winkel. Wanneer komt u hem ophalen?"

Afspraak gemaakt, hartstikke opgelucht/blij natuurlijk. Ik had al aan de kinderen verteld dat het niet zou lukken, dus dit was echt een verrassing. Dat ding stond een paar dagen in de box en op woensdagmiddag heeft oma buurvrouw (mijn moeder) het samen met de kinderen in elkaar gezet.

Toen hij in elkaar zat hebben we, om het te vieren, lekker patat en andere lekkernijen gefrituurd en een leuke dag van gemaakt.

De Buurvrouw.  

Vroeger was er twee keer per jaar een braderie. Dat was wel wat. Twee weken van tevoren begonnen we hier in Toko Joyce al met sateetjes rijgen want dat was veel werk. 

Dan zaten we iedere dag even tussen door met zijn tweeën de stukjes gekruid vlees aan de stokjes te prikken. Het was gezellig, op een krukje in een hoekje met de radio erbij te praten met die bak vlees voor ons. Daarna ging het dan de vriezer in. 

Je prikte wel altijd in je vingers. Aan het einde van de week had je altijd ontstoken vingers van het prikken. We verwerkten wel honderd kilo. 

Op de braderie stonden ze er echt voor in de rij. Indo’s van ver buiten de buurt belden van tevoren al om te vragen of we weer met saté stonden.  Dan stonden we met drie barbecues voor de zaak. En maar bakken. Zelfs mijn vader kwam helpen, zo druk was het. Maar echt gezellig.

Camiel, Toko Joyce

Meer verhalen over het oude Waterlandplein zijn te lezen in het boek Ons Waterlandplein. Dit is te koop in buurthuis het Zwanenmeer of via info@taalvorming.nl

Mijn favoriete zaak op het Waterlandplein was de kapper. Die heeft wel vier of vijf verschillende eigenaren gehad, maar het was er altijd prettig. 

Ik kwam er elke zaterdagochtend. Dan zat het daar vol met andere dames uit te buurt en dan maar ouwehoeren. De eerste dames stonden elke zaterdagochtend al om half negen voor de deur te wachten. Eén van hen woonde op dezelfde galerij als de kapper. Zodra ze hem voorbij zag komen, ging ze gauw naar beneden. 

Vroeger, toen de kinderen nog klein waren , praatten we veel over familie, over de kinderen. Je leefde met elkaar mee. De laatste jaren werd het steeds meer mopperen op de multiculti buurt. 

Die kleine kappersgemeenschap bestaat niet meer nu de kapper weg is. De een gaat naar het Purmerplein en ik naar het grote winkelcentrum. 

Je ziet elkaar nog wel op het plein en dan zeg je ‘hai’. En dat is het dan. 

We hebben heel wat afgelachen met zijn allen. Over niks eigenlijk. Dan zag je iemand langslopen en dan kreeg je de slappe lach. Dat heb je met zo’n hele groep vrouwen.

mevrouw Slot

Ik had een vriendje en die woonde vlakbij de  benzinepomp. Als hij in zijn tuin stond, kon hij precies in de Shellpomp kijken. Een keer ging ik met een vriendin snoep kopen bij de benzinepomp. 

Ik zag dat hij in de tuin stond. Ik zei tegen mijn vriendin: “Schuif even op , anders ziet hij me. En dan denkt hij dat ik expres daar snoep ga kopen om hem te zien. “ 

Dat was natuurlijk wel zo, want ik kon voor snoep ook naar de Primera ofzo, maar dat hoefde hij niet te weten. Maar mijn vriendin begon gelijk te gillen en te zwaaien. Ze zag een andere jongen bij hem in de tuin staan en die vond ze  leuk. Ik werd zo rood als een tomaat. 

Yasmine 

Rondlopen in een winkelcentrum dat gesloopt gaat worden is een bevreemdende ervaring. Dat kan iedereen die zich het oude Waterlandplein kende, zich nog wel herinneren. De Blokker waarvan alleen de voorste schappen nog producten bevatten, winkels die de inventaris te koop aanbieden. Alles is kaal zo zonder bomen met al die overdag neergelaten rolluiken. De winkelruiten vol laatste aanbiedingen.  Het stemt melancholiek, ook als je niet rond het Waterlandplein groot bent geworden. En een paar maanden later rest er, zo op het oog, niets meer dan een paar foto’s in het Gemeentearchief.

Dewijkvertelt.nl , de buurtwebsite met verhalen door en voor Nieuwendammers, is op zoek gegaan naar de sporen van het gesloopte Waterlandplein. Dat was niet zo simpel als het leek. Want het Waterlandplein was voor de meeste mensen ook zo gewoon.  Zo iets dagelijks dat ook degenen die in de buurt waren opgegroeid, het moeilijk vonden om er iets over te vertellen, laat staan opschrijven. En dat was nou net de bedoeling.  Want dit moest geen boekje worden dat geschreven werd door een buitenstaander maar een product van Nieuwendammers zelf.

Daarbij kwam dat nogal wat bewoners en winkeliers een dubbele verhouding hadden met het winkelcentrum. Het was hun Waterlandplein maar ook het plein dat de laatste jaren nogal achteruit was gegaan.  

Dus was het zoeken en doorvragen geblazen tot die verhalen er toch bleken te zijn. Over een kerststukje voor een favoriete kassière of de baas die gefeliciteerd werd met zijn kleinkind omdat zijn  medewerkster  zwanger was.  Uit de verhalen die bewoners schreven tijdens workshops en op buurtfeesten, de  interviews die de digitale reporters en een groepje Nieuwendamse meiden hield met mensen op het plein en een aantal langere interviews met bewoners en (oud) winkeliers is dit boekje samengesteld. 

De verhalen werden aangevuld met wat bewoners en winkeliers in hun fotoalbums konden vinden. Op het laatste moment dook een aantal mensen diep in hun fotoalbums op zoek naar wat ze nog hadden van het plein. Dat bleek vaak meer dan ze dachten. Ik vertrok met oude en minder oude foto’s maar ook met fotolijstjes die niet meer van de foto afkonden, oude krantenstukjes en een keer zelfs een fotoalbum naar de vormgever. 

Het resultaat van deze gezamenlijke inspanningen is een bladerboek met allerlei persoonlijke foto’s, tekeningen en verhalen die iedereen in de buurt zal herkennen.  Niet de geschiedenis van een winkelcentrum, wel een beeld van het leven in al zijn variatie op gewoon ons Waterlandplein

Elizabeth Venicz

Ons Waterlandplein is voor Nieuwendammers met korting te koop in buurthuis het Zwanenmeer. Bestellen kan ook via info@ taalvorming.nl

Zaterdag 16:37 Waterlandplein

Het was winterweer.

Ik hoorde de ijzeren gordijnen van de telefoonwinkel dichtgaan. 

Ik was op weg naar de Edah toen ik onderweg 50 cent zag liggen. Maar ik liep door.

Onderweg hoorde ik twee oude dames praten over de C& A. 

Toen ging ik de Edah binnen. Het rook naar vers brood. 

Toen ik de winkel uitstapte rook ik de geur van Turkse pizza.

Op de terugweg keek ik nog even naar het beeld en ging naar huis.

Menar

Mijn dochter was nog klein. Ik ging met haar in de wandelwagen naar de Etos. Ik had een paar flessen badschuim in het netje aan de wagen gedaan. Maar mijn dochtertje ging steeds opstaan en alles uit het netje halen. Daarom deed ik de flessen maar even in mijn tas. 

Toen ik de andere spullen had afgerekend en de winkel uitliep, ging het alarm af. Ik was de badschuim  vergeten. 

Ik legde het uit, maar ze geloofden me niet.  Ik moest mee naar het politiebureau. Heel erg vond ik dat. Ik heb driehonderd euro moeten betalen.  

Ik kom niet meer zo vaak in de Etos. Maar nog altijd als ik er kom, dan denk ik daaraan.

Een moeder

Ik werkte als machine operator in een plastic fabriek. Ik woonde toen al hier in Nieuwendam. Ieder weekend moest ik helemaal naar oost als ik Turkse spullen wilde hebben.  
Toen dacht ik: Je zou hier ook een Turkse winkel moeten hebben, zodat je in je vrije weekend niet steedsl naar oost hoeft. Daar ben ik met de woningbouwvereniging over gaan praten en praten en op een gegeven moment kon ik een winkel huren. Zo ben ik de Ufuk market begonnen. Ufuk betekent onze dageraad. Het is de naam van mijn zoon. Ik vind het een mooie naam.

Mijn leven is hier in de winkel, op het plein. Als mijn kinderen uit school komen, komen ze eerst naar de winkel. Dan praten we even over hoe het ging. Ze moeten weten dat ik naast hen sta, al werk ik altijd. 

Mijn kinderen helpen regelmatig mee in de zaak. Mijn zoon vindt het niet altijd leuk, maar ik wil dat hij leert wat werken is.

Ahmet

Tien jaar geleden werd ik aangereden op het zebrapad bij het Waterlandplein. Ik was zes maanden zwanger. Ik stak over met mijn zoon van tien toen een auto gestopt was. De auto kwam vervolgens met een rotvaart op ons af. Ik vloog door de lucht. Het eerste dat ik me afvroeg was of alles goed was met mijn zoon. Mijn zoon was wonder boven wonder op de motorkap terecht gekomen en had geen schram. Omdat de omstanders begonnen te schreeuwen, is de bestuurder gestopt.

Gelukkig is mijn kind met 38 weken gezond geboren. Het is een godswonder dat ik vandaag nog in leven ben. 

Er zouden eigenlijk klaarovers moeten komen bijvoorbeeld bij de oversteek naar de IJdoornschool want ik heb daarna nog heel wat bijna ongelukken rond het plein gezien.

Haydi

Tussen het winkelcentrum en de torenflat  bij de parkeerplaats stonden twee Amsterdammertjes. Patrick Kluivert en mijn zoon gingen daar vaak met een tennisballetje tegen aan schoppen. Als je het raakte had je een punt. Gewoon een spelletje. 

Maar in de torenflat op eenhoog woonde een man die zich daar vreselijk aan ergerde. Op een gegeven moment heeft hij een emmer water over ze heen gegooid. Kwamen ze drijfnat bij mij. 

Maar toen het oud en nieuw was hebben ze wraak genomen. Hadden ze al het oude vuurwerk op zijn balkon gegooid. Er lag zoveel dat hij de deur niet eens meer open kon doen. Kwam hij natuurlijk bij mij verhaal halen. Ik zei tegen hem: “maar reageer dan ook niet zo op ze.”

 Maar het bleef mis. Op een dag wilde hij inparkeren daar op de parkeerplaats. Zaten die twee jongens daar op een paaltje. Ze deden niets. Ze keken alleen, maar daar werd hij zo zenuwachtig van dat hij zo tegen een andere auto aanreed.

mevrouw Groeneveld

Bijna iedere dag kwam er een oude mevrouw bij ons die vlakbij woonde. Soms keek ze alleen wat rond, maar heel vaak kocht ze ook wat. In de zomer kocht ze vaak beeldjes voor in de tuin of cadeautjes voor iemand. Dan stond ze een beetje te praten over vroeger. 

Of ze vroeg me wat een goed cadeau zou zijn voor haar Turkse buurvrouw. Ik noemde haar oma. Het was een hele lieve vrouw. Soms gaf ik haar wel eens wat. Wat kunstbloemen, of een beeldje, iets dat ze mooi vond. Ze had het niet zo rijk. Maar dan stond ze altijd de dag erna op de stoep met een taart ofzo. Hoe vaak ik ook zei: oma dat hoeft niet. Dat is een kadootje. Ze wilden altijd iets terugdoen.  

Toen ik na een aantal maanden dan toch weer terug kwam in het tijdelijk winkelcentrum, kwam ik haar Turkse buurvrouw tegen. Toen vroeg ik aan haar: : "hoe is het met oma, ik heb haar lang niet gezien."
Ze zei: “ze is overleden”.
Dat vond ik heel erg. Ik mis haar echt.

Bakir (Dunya)

Naast me woonde een oude man. Die zat altijd op zijn bankje op het plein. Op een gegeven moment begon hij dingen te vergeten. Maar iedereen hielp hem. Tussen de middag kwam er eten voor hem van het Purmerplein, maar dat vergat hij meestal. Dan was er altijd wel iemand die zei: "Jan je eten staat er al hoor."
Dan zei hij:  "oh ja."en ging naar huis. 

Hij heeft tot op het laatst in zijn huis kunnen wonen doordat hij door de mensen in de flats geholpen werd.

Het oude Waterlandplein was een gemeenschapje op zichzelf. Met de oude bewoners heb ik dat nog steeds. Als er iets is, hoef ik maar te bellen. Toen ik niet goed werd, belde ik even naar boven en een kwartier later zat ik op de eerste hulp. Met die nieuwe mensen in de flat heb ik dat niet. Ik ken ze niet. Het is hooguit een kort praatje op de galerij.

Dini

Kijken bij de bakker

s'Morgens extra vroeg uit de veren om naar school te gaan want ik moest over het sluisje en dan was daar de parlevinker net klaar met brood laden bij bakkerij de Duivenkater. En dan bracht ik de broodplanken terug bij de bakkerij beneden langs. Dan mocht ik nog even in de bakkerij kijken waar alles nog met de hand werd gemaakt, alleen het deeg maken gebeurde machinaal. Als ik geluk had waren de krentenbollen net klaar en kreeg ik zo'n warme bol mee naar school.

Hond op de weg

Op de dijk kon je toen nog gewoon op staat spelen en de hond van de fietsenwinkel (een sullige herder)lag midden op straat. Als er een auto aankwan bleef hij gewoon liggen en voor chauffeur zat er niets anders op dan uit te stappen en de de fietsehandelaar te vragen om zijn hond even weg te halen.

Zelf ging ik vaak met mijn hond naar de Purmerschool en als de school begon liep hij op eigen houtje weer naar huis.ik praat echt over de jaren 50 begin 60, je sprak toe nog over 'bij ons op het dorp'.

In het voorjaar als alle jachtjes weer van stal worden gehaald is het druk want er moet geschut worden.Ik heb menig bootje door de sluis geholpen en de sluiswachter "Schele Tinus" was altijd erg blij met een helpende hand want alles moest ook letterlijk met de hand worden gedaan en die sluisdeuren moest je met een touw open en dicht trekken.

Soms kwam er ook een bekende nederlander met zijn bootje door de sluis al zullen weinigen hem nog kennen, Henk Elsink heette hij en dat was wel een aardige man.

Paniek
Een keer was er paniek in de sluis want er moest een woonark door om in het Kleine Die te worden gelegd. Hij was eigenlijk net iets te hoog en te diep want hij moest natuurlijk eerst onder de brug door.
Om toch de sluis in te kunnen hebben we wat passanten en een groep kinderen in de ark geladen zodat hij onder brug door kon maar toen hij er weer uit moest bleef hij op  de drempel van de sluisdeuren hangen,we moesten toen aan een kant gaan staan om over de drempel te komen maar we waren niet zwaar genoeg. Toen hebben we moeder Baai er bijgehaald,zij was een driedubbeldikke dame en met dat extra gewicht is het toch nog gelukt.

Aan het huis van de sluiswachter hangt nog steeds het bord met prijzen die er moet worden betaald als je geschut wilde worden.

Ik zat met mijn collega's koffie te drinken toen ik hem weer zag. Mijn zwaaivriend, aan de wandel met zijn hond. Sinds ik hier werk, heb ik een zwaairelatie met hem. Drie á vier keer per dag zag ik hem langskomen met zijn hond. Dit voorbijgaan ging gepaard met een vrolijke lach en uitgebreid gezwaai. Zag ik hem niet aankomen, dan bleef hij net zo lang wachten tot ik hem in mijn vizier had.

Zo ook deze ochtend. In een jolige bui nodigden we hem uit voor een kop koffie. Daar kwam hij binnen, mijn zwaaivriend met zijn hond. Hij stelde zich voor. Eindelijk kreeg hij een naam.

Een paar dagen later nodig hij me uit voor een kop koffie bij hem thuis. Dat heb ik afgeslagen. Ik heb hem nooit meer gezien.

Gerda

Ik kom aanlopen bij Waalenburgsingel.

Als ik daar ben zie ik mijn vriend Yusuf.

Ik herken hem aan zijn haar.

Hij heeft veel gel in zijn haar en een scheiding.

Hij heeft twee zweetbandjes, heel mooi, Nikes zijn het.

Tunahan Ulutas

Van de zomer woon ik vier jaar in Noord. Het is een gezellige buurt. Het is er lekker rustig. Genoeg plek om te voetballen enzo, maar op zijn tijd is het wel druk. Dat is het goeie van hier.

Hiervoor woonde ik in in Amsterdam West. Daar was het altijd druk. Die rust hier vind ik prettiger. Toen ik hier kwam wonen dacht ik: 'Saai! wat doe ik hier!' Maar nu vier jaar later vind ik het de ultieme plaats om te wonen. Als het aan mij ligt blijf ik hier.

Mijn favoriete plek is ons pleintje. Daar komen al mijn vrienden. Wanneer we tijd hebben gaan we daar heen. Voetballen, basketballen. Hangen doen we niet. Dat doen we binnen wel. Dan gaan we naar het huis van een vriend daar. Die hangtijd hebben we nu wel gehad.

omar hutak

Mijn buurjongetje is nog heel klein, hij is 3.

Soms brengt hij koekjes, die hij met zijn moeder gemaakt heeft.

Die liggen op een bord.

Dan heeft hij zijn handen vol en kan hij niet meer op de deur kloppen.

Dan trapt hij tegen de deur en hij roept.

En hij zegt 'alsjeblieft' in het Turks.

Als ik koekjes naar boven breng hoef ik niet te schoppen.

Want ik kan een bord met één hand vasthouden.

Yakub can

Vlak aan de Purmerweg heb je het water, De Breek.Daaromheen kun je prachtig wandelen tussen het groen. Als het even kan, ga ik lekker liggen zonnen aan het water.

Op een dag wilde ik weer gaan liggen zonnen, maar toen was het te begroeid, met te hoog gras, dat niet lekker lag.

En ik zag een dooie vis in het water liggen, precies, waar ik altijd vlakbij lag.

Dat was geen prettig aanzien.

Gelukkig heb ik een andere plaats gevonden, iets verderop en iets meer open.

Margriet van Kampen

Drie jaar na ons trouwen zijn we aan de Kamperfoelieweg gaan wonen. Daar zijn drie van mijn vier dochters geboren.
Aan de voorzijde van het huis had je de voortuin. Dan een zeer brede stoep in het midden voorzien van bloemperkjes en dan pas de rijweg.

Na het avondeten speelden mijn kinderen met de buurkinderen achterin het laantje. Ze mochten to aan het poortje, niet verder!

Soms Speelde ik, in de opening van de tuindeur, wel eens poppenkast voor de buurkinderen in onze achtertuin. Na afloop stond ik op en zag dan de moeders die, in het laantje hadden meegekeken. Kreeg ik toch een applaus!

Latern zijn mijn kinderen, uit nostalgie, nog wel eens terug geweest om te kijken. "Wat klein, hebben we hier gespeeld? Het laantje is maar vier stoeptegels breed!", zeiden ze.

Tiny den Brabander

Ik moest boodschappen doen en kwam buiten de, volgens de kinderen 'nare' buurman tegen. 
Het is een lange slanke man van ron de de 65 en hij sprak me op een vriendelijke manier aan. Ik heb geloof ik een half uur met hem staan kletsen. Over zichzelf en over de buurt.

Hij vertelde dat hij wel wist dat de kinderen hem niet aardig vinden. "Maar weet je,"zei hij, "Ik heb iemand die voor ons buurtje zorgt."

Dan kun je zien aan de prachtige rozen in het plantsoen die hij met liefde verzorgt. Hij houdt ze nauwlettend in de gaten, zodat kinderen de rozen niet beschadigen of hondenbezitters hun honden er hun behoefte laten doen. Deze man dwingt respect af.

Ik loop de hoek om. Prachtig die rozen. Ik word hier vrolijk van

Claudia

Er wordt heel veel gepraat en georganiseerd om de buurt schoner te krijgen en meer aandacht aan het milieu te geven. Maar het viel me op dat het altijd zo serieus was. 

Ik vond dat er meer humor in moest. Dus bedacht ik een modeshow met kleding van afval.  Als grap, maar weet je wat nou zo leuk is, het gaat overal waar mensen bezig zijn voor de modeshow vanzelf ook over het milieu. 

Overal in de buurt zijn nu groepen bezig om dingen te maken voor de modeshow. Op woensdag 28 oktober beginnen we met een grote parade van Vrouwenzaken (in het Vianneycentrum) naar het Buikslotermeerplein. Daar gaan de modellen over een heuse catwalk lopen en is nog veel meer te doen. Ik hoop dat er veel mensen komen kijken

Inge

Ik kom terug van school. Ik loop naar boven.  

Ik zie de sleutels van de buurman in het slot zitten. 

Ik bel aan. Hij doet open.

Ik zeg: Alstublieft, deze bent u vergeten.

Hij pakt de sleutels en zegt: dank u wel. 

Iedere dag gaat het zo.

Saida

Ik hou van haken. Als het eten klaar is, en het huis is schoon, dan zet ik de tv aan en ga op de bank zitten. Dan ga ik vaak haken. 

Tegenwoordig gebeurt dat niet meer zo vaak. Want ik ga drie dagen per week naar school. Als ik dan thuis kom, moet ik nog koken en schoonmaken. 

Ik ben nu met plastic aan het haken. Dat gaat moeilijker dan met wol, maar het gaat.  Ik maak een mutsje denk ik. 

Het is gezellig om te doen. We drinken thee en praten wat. Ik kwam vroeger altijd in madam Chocola. Nu ik naar school ga kan dat niet meer. Dus ik ben blij dat ik hier kan komen. 

Yüksel

Ik bel met Touria, mijn buurvrouw.

Ik vraag: Waar kan ik gordijnen kopen?

Touria zegt: Kijk bij de Kwantum

Een andere dag maak ik eten. Aardappels met sperciebonen.

Ik geef een bord aan mijn buurvrouw.

Homa

Ik  een tas aan het breien, van vuilniszakken. Het is gezellig om dat hier met zijn allen te doen. Het doet me denken aan toen ik een meisje was in Marokko. Dan ging ik naar een soort buurthuis en dan zaten we ook met allemaal meisjes te breien en te zingen.

Toen ik nog kleine kinderen had, breide ik truitjes voor ze. Nu zijn ze groot. Nu willen ze dat niet meer. Ze willen kleren uit de winkel.

Ik ga twee dagen per week naar school.  Hier kan ik nog wat meer praten. Dat is goed.

In Marokko wordt ook steeds meer met oude plastic zakken gemaakt. Vroeger niet, maar nu wel. Toen ik er laatst was zag ik allemaal tassen en kleedjes van plastic zakken. Echt mooi.

Ik woon in de Naardermeerstraat. In mijn straat is het soms wel een rommel. Vooral bij de vuilcontainers.  In de zomer stinkt het daar heel erg en zijn er veel vliegen. 

Zulicha

Ik maak pannenkoeken.  Ik breng ze naar de buurvrouw.

Zij heeft vier kinderen. 

De kinderen vinden pannenkoeken heel lekker.

Ze zeggen: “Mevrouw, dank u wel.”

Nu vragen ze soms:  “Buurvrouw wanneer gaat u weer pannenkoeken bakken.”

Pari

Mijn buren zijn oude mensen. Ik zie ze vaak. Dan houden we een babbeltje.

Soms komen hun kinderen langs, dan groeten we elkaar.  We praten ook met elkaar.

We zijn altijd lief voor elkaar.

Als ik roti met kip en groenten maakt, dan zegt de buurvrouw: Wat ruikt daar zo lekker.

Dan breng ik hun ook wat. Dat vinden ze zo lief van mij.

Jasmien

Ik woon al tien jaar in Nieuwendam Noord en daarvoor in oud Noord. Ik hou erg van handwerken. Ik naai, haak, borduur. Dat vind ik leuk. Ik maak ook mijn eigen kleren.

Nee voor mijn kinderen maak ik niets. Die willen dat niet.

Het is gezellig om nu samen te handwerken. Het idee voor de optocht vind ik grappig. Er zijn grappige dingen gemaakt.

Er ligt in de buurt wel veel troep, maar niet in onze straat. Ik woon in de Ganzeveldstraat. Dat is een mooie straat met hele goeie buren. Er ligt niet veel rommel want onze buurman wordt gelijk boos als iemand iets op straat gooit. Hij waarschuwt mensen die hun vuilniszak op straat willen gooien en hij veegt de straat soms.  Ik ben ook begonnen met het vegen van de straat. Allemaal vegen we nu af en toe de straat. Daarom hebben wij een schone straat.

Ayse

De buurvrouw had haar boodschappentas bij me laten staan.

Ze belde aan. Haar vinger bloedde. Ze had een snee in haar vinger. 

Het bloedde en in de boodschappentas zaten de pleisters die ze net gekocht had.

Ze was blij dat ze haar vinger kon verbinden.

Choumicha

Op een keer kwam mijn buurmeisje aan de deur. Ze is nog klein. Ze vroeg: "Mogen we de telefoon lenen? We moeten de dokter bellen."
Ik ben meegegaan. Haar moeder was zeven maanden zwanger en ze verloor bloed. Ze hadden wel telefoon maar geen beltegoed meer. Ik heb de dokter gebeld en we hebben gewacht tot hij kwam.

Margaret

Ik ben knopen op een handschoen aan het naaien, in de vorm van een bloem. Thuis handwerk ik niet veel. Ik moet al wassen, koken opruimen. Dat is veel werk en ik heb vaak migraine. Dan kan ik niet veel doen. En als ik me dan goed voel moet ik weer wassen, koken en opruimen.

Mijn vriendin zegt al een jaar: Ga nou  eens mee. Het is gezellig om met andere vrouwen te praten. 

Ik woon in de Naardermeerstraat, een goede straat. Ik heb een hele goede buurman. Hij veegt altijd de straat. Mijn kinderen gaan hem tegenwoordig altijd helpen.  
Ik heb ook een hele lieve Surinaamse buurvrouw. Die komt thee of koffie drinken of eten. En dan praten we over alles.

Turuc

Mijn buurvrouw woonde 45 jaar bij ons op 1 hoog. 

Ik hielp haar met boodschappen, met de vuilnis wegbrengen en toen ze haar voet gebroken had met nog veel meer. Haar zoon woont in Amerika.

Z eis pas verhuisd naar een bejaardenhuis. Ze had alle buren een kaart gestuurd.

Alleen ik ben op bezoek gegaan. 

Ik had een bosje bloemen voor haar gekocht. Ze was heel blij.

Ik mis haar erg.

Aicha

In 1996 kwam ik met mijn man in de Dijkmanshuizenstraat wonen in een koophuis. 
We kochten het huis omdat we de buurt kindvriendelijk vondenen alles in de buurt hadden: school, winkels, openbaar vervoer.

Twee jaar laten toen mijn eerste kind kwam, zag ik ook de buurt achteruit gaan en begon ik te twijfelen of ik zou blijven. Met het nieuws dat de flats plat zouden gaan, werden we nieuwsgierig of wel of niet zouden blijven.

Nu we een beetje weten wat er gaat komen zijn we benieuwd en blijven we. Mocht het ons tegen die tijd toch niet bevallen, dan gaan we toch hier weg, maar wel in de buurt van Amsterdam

Scorpio is een jongerencentrum voor de jongeren van 10 tot 23 jaar. Er zijn een aantal activiteiten zoals de Girlzzz (meidenclub) en dat is voor meisjes van 10 tot 13 jaar. Daar doen we iedere week een andere activiteit. Bijvoorbeeld een Wii - toernooi, bowlen, koken, knutselen, karaoke enz. Scorpio is geheel gratis! Ook is er Skilzzz (inloop) op woensdagmiddag. Dat is voor tieners van 10 tot 15 jaar. Daar kun je op de pc, playstation en Wii spelen. Er is ook nog een pooltafel, tennistafel en 2 voetbaltafels. Er worden regelmatig toernooien gehouden. Bijvoorbeeld een voetbaltoernooi, Fifa 10 toernooi en nog veel meer.

Ook zijn wij weer iedere vrijdag open, en houden een disco. Van 18.30 uur t/m 20.30 uur. Voor jongens en meisjes van 10 tot 13 jaar. 's Avonds vanaf 21.00 uur zijn we natuurlijk ook open voor de jongeren van 14 t/m 23 jaar. Kom gerust een keer langs!

Jongerencentrum Scorpio
Jisperveldstraat 630
1024 BD Amsterdam
www.dockzz.nl

Scorpio is een jongerencentrum voor de jongeren van 10 tot 23 jaar. Er zijn een aantal activiteiten zoals de Girlzzz (meidenclub) en dat is voor meisjes van 10 tot 13 jaar. Daar doen we iedere week een andere activiteit. Bijvoorbeeld een Wii - toernooi, bowlen, koken, knutselen, karaoke enz. Scorpio is geheel gratis! Ook is er Skilzzz (inloop) op woensdagmiddag. Dat is voor tieners van 10 tot 15 jaar. Daar kun je op de pc, playstation en Wii spelen. Er is ook nog een pooltafel, tennistafel en 2 voetbaltafels. Er worden regelmatig toernooien gehouden. Bijvoorbeeld een voetbaltoernooi, Fifa 10 toernooi en nog veel meer.

Ook zijn wij weer iedere vrijdag open, en houden een disco. Van 18.30 uur t/m 20.30 uur. Voor jongens en meisjes van 10 tot 13 jaar. 's Avonds vanaf 21.00 uur zijn we natuurlijk ook open voor de jongeren van 14 t/m 23 jaar. Kom gerust een keer langs!

Jongerencentrum Scorpio
Jisperveldstraat 630
1024 BD Amsterdam
www.dockzz.nl

Ik ging naar de Emos. Ik bestelde een patatje oorlog een patatje mayo en 3 turkse pizza's.
De man aan de bar vroeg: "Heb je al betaald?"
Ik zei: nee.
Maar de telefoon ging en ik nam de kans om weg te rennen zodat ik niet hoefde te betalen. En zodat ik over 2 uurtjes nog een keer komen en het zelfde zou kunnen halen.
Toen ik ging slapen droomde ik dat ik werd aangevallen door pizza's en patat.
Ik kreeg toen  spijt en ben weer  terug gegaan naar Emos om te betalen. Ik heb toen patat en een blikje gekregen omdat ik het eerlijk heb opgebiecht. Ze waren niet boos

De eerste keer dat ik alleen boodschappen mocht doen voor mijn moeder, haalde ik 2 pakken melk bij de Super de Boer. Ik rekende ze af en liet ze in de kar liggen. 
Ik bracht het wisselgeld naar mijn ma. En toen vroeg mijn moeder waar de boodschappen waren.
Ik dacht: "o shit waar zijn de boodschappen?"
Ik was ze vergeten en mijn moeder lachte me uit. Ze zei: "Kijk ff of ze er nog zijn."" 

En  toen ging ik terug en ik keek eerst in de karren. Ze lagen er niet in. Toen ging ik de Super de Boer binnen en toen zag ik ze naast de kassa. Ik was blij. Ik pakte ze en ging naar huis. Mijn moeder zei niks. We gingen eten.  

    Ik ging met eeen meisje naar de primera en ik ging toen snoep kopen en toen ging ik naar de kassa en dat meisje had stiekem snoep gapakt en toen kwam er eeen vrouw naaar ons toe en die zi jkom en en geeef dat snoepje en dat meisje zij ik heb niets gepakt maar toen zij die vrouw ik heb het gezien vanaf de  camera en ik wil het snoepje maar toen zij ze ik heb het niet maar toen zij die vrouw het nog een keer en toen pas het het meisje het snoepje terug gezet en toen zij die vroeuw ik wil niet meer dat je terug in de primera komt.

Ik ging op zondag naar de Emos om patatje oorlog en 3 turkse pizza's en 2 döner te halen.

Maar toen ... zag ik een politie-auto staan.
Ik dacht: "wat doet die hier op zondag?"  

Ze wachtten op een jongen.

ik zag een jongen met heel veel goude tanden om de hoek staan . Hij kijk steeds of de politie er nog was.Maar toen vroeg die jongen aan mij: "Is skotoe (politie) daar?"
Ik zei: "huh?"
Hij zei: "Waar is politie?"
Ik zei: "Weet ik niet."

En ik ging snel weg om alles te kopen en toen naar huis om te eten. Ik had niet gekeken of de politie hem had gepakt, ik was te bang

Begin 2006 waren er een paar schietpartijen bij het Waterlandplein. Daarna kwamen er veiligheidsmensen, die patrouilleren altijd met zijn tweeën of met z’n drieën. Daardoor voel ik mij veiliger.

Het was een tijd minder prettig op het plein. Mensen werden minder spraakzaam en bleven meer binnen. Ik moest ze opzoeken. Jongeren gingen over het plein fietsen en scholden mensen uit. Daar heb ik niet aan mee gedaan. Tegenwoordig wordt iedereen die daar fietst van de fiets gehaald. Dat vind ik een goede zaak. 

Timothy

Ik heb ene plek bij school.
En als ik me rot voel of alleen, dan ga ik daar naar toe.
Ik heb een laken over de bosjes gespannen en daar heb ik op geschreven.
Niemand mag weten waar ik zit.
Ik ga er liggen met mijn ogen dicht tot ik ontspannen wordt.
Daarna ga ik weer naar buiten. Kijken of er geen ruzie meer is.

Laurian

Van het Waterlandplein heb ik eerlijk gezegd niet veel herinneringen overgehouden. Ik vind het een beetje grauwgrijze buurt. Het is wat ik op het Waterlandplein deed was boodschappen doen met mijn ouders. Verde was ik er niet vaak. 

Ik herinner mij nog de Primera waar ik snoep kocht met mijn broertjes en de Arabische slagerij die altijd heel vriendelijke medewerkers had. Ook de dönerzaak viel op. De geur was vanaf de Edah tot aan de bloemist te ruiken.

Sadaf

Ik was aan het spelen op de weg.

Toen kwam er een auto aan.

We gingen naar de parkeerplek

Mijn broertje ging naar de stoep.

Ik riep 'kom hier'.

De auto reed weer.

En ik riep 'blijf' maar het was al een ongeluk.

Ik had mijn broertje gepakt

En hij had een zware hersenschudding.

Diego B

We gingen de marathon rennen met school.

Ik bleef nummer één.

We gingen twee rondjes doen.

Bij de laatste ronde ging Jangis heel snel

En ik zag hem aankomen

Ik ging op formulesnelheid

Ik gleed uit op de modder

En Jangis won de race.

Hij was nummer één

En ik was tweede

Kofi

Ik ging wielie trekken

Het was heel makkelijk.

En je wordt er snel moe van.

En als je er moe van wordt

Dan kan je het even niet meer.

Kofi

Ik ging wielie trekken

Het was heel makkelijk.

En je wordt er snel moe van.

En als je er moe van wordt

Dan kan je het even niet meer.

Kofi

Tijdens het boodschappen doen bij de Turkse groentezaak waar ik met een goede vriendin was, viel mijn vriendin plotseling flauw.
De medewerkers van de winkel waren allemaal erg behulpzaam en de omstanders ook. De winkelier snelde naar ons toe met een deken die hij onder mijn vriendin legde (koude vloer). De ambulance werd gebeld en een Nederlandse man die EHBO had gedaan, hielp mijn vriendin door haar wakker te maken en vragen te stellen.
Ik kreeg daar een warm gevoel van. Dat ze het vanzelfsprekend vonden om te helpen, die saamhorigheid.

Rachida

Als ik naar de Aldi ging, was een blonde gezette kassière die altijd heel vriendelijk groette, vooral als ik met die kleine was. Dat schept toch een band. 

Je kon bij haar altijd iets laten staan. Altijd een praatje of oogcontact. 

Met Kerst of sinterklaas gaf ik haar dan wel eens wat om mijn waardering te laten zien. Ik heb haar een kerststukje gegeven. Ze vond het geweldig en dat zei ze ook. Ik  kreeg ook kusjes.

Thelma

Op 1 juli 1966 werd het winkelcentrum op het Waterlandplein geopend. Dat bestond uit de flat aan de Beverwijkstraat met daaronder 8 winkels. Een daarvan was van ons. 

De woningen daarboven op de eerste etage waren gereserveerd voor winkeliers. Wij hebben daar vier jaar met plezier gewoond. 

Het winkelcentrum zou eigenlijk al in april geopend worden, maar het liep wat uit. Eind juni was er nog altijd geen bestrating. Toen hebben we de stratenmakers omgekocht met een fles jenever om de straat voor de opening af te maken.  

We trouwden een paar dagen voor de opening. We hadden nooit gedacht dat de bouw zoveel vertraagd zou worden. Het gevolg was wel dat ik tijdens onze receptie voortdurend gebeld werd, omdat er vijf man in onze zaak aan het werk waren om alles op tijd klaar te krijgen

Joop de Winter

Ik was net getrouwd toen onze winkel open ging. We waren een van de eerste winkels op het Waterlandplein. Deze foto is een paar dagen na de opening genomen. 

Achter me zie je de overhemden die we toen verkochten. Er lagen toen alleen maar witte overhemden in de zaak. We hadden wel een paar gekleurde overhemden, maar die lagen achter, want daar was toch nauwelijks vraag naar.

Later was dat precies andersom. Toen lagen de gekleurde overhemde in de zaak en hadden we achter nog een paar witte. 

Ineke de Winter

vroeger toen de scorpio nog bij de Markengouw zat ging ik er voor het eerst heen. Ik was negen jaar. In de zomer was ik vaak vroeg en dat ging ik met me vriend kikkervisjes vangen in de sloot achter Scorpio. We vingen ze met een fles en gooide ze weer terug.

En toen ze scorpio  gingen slopen was het daar een tijdje leeg en iedereen speelde daar op het zand we gingen ,voetbalen en zo

Nu zit Scorpio aan de Jisperveldstraat vlakbij de ring. Ik kom er elke woensdag en vrijdag. Het liefst ga ik er computeren. Mijn vrienden gaan er ook heen en dan spelen we een spel tegen elkaar.

De plek waar Scorpio nu zit, vind ik niet zo prettig. Het is ver weg. Het is een saaie plek. Maar Scorpio is niet saai. Ik zou willen dat Scorpio meer middenin de buurt zat.

vroeger toen de scorpio nog bij de Markengouw zat ging ik er voor het eerst heen. Ik was negen jaar. In de zomer was ik vaak vroeg en dat ging ik met me vriend kikkervisjes vangen in de sloot achter Scorpio. We vingen ze met een fles en gooide ze weer terug.

En toen ze scorpio  gingen slopen was het daar een tijdje leeg en iedereen speelde daar op het zand we gingen ,voetbalen en zo

Nu zit Scorpio aan de Jisperveldstraat vlakbij de ring. Ik kom er elke woensdag en vrijdag. Het liefst ga ik er computeren. Mijn vrienden gaan er ook heen en dan spelen we een spel tegen elkaar.

De plek waar Scorpio nu zit, vind ik niet zo prettig. Het is ver weg. Het is een saaie plek. Maar Scorpio is niet saai. Ik zou willen dat Scorpio meer middenin de buurt zat.

Mijn eerste dag in Scorpio is nu al weer 10 jaar geleden. Voor het eerst kwam ik er toen ik 8 jaar oud was. Dezelfde dag leerde ik ook mijn 2 vriendinnen kennen, wat nu mijn beste vriendinnen zijn.

Het ging als volgt:

Op een doordeweekse dag kwam een vriendin van me aan de deur. Ze vertelde me dat ze me aan iemand wou voorstellen. Het was een meisje, ze heette Marisca. Ze zag er aardig uit, tenminste, dat dacht ik. Ik vroeg aan haar op ze op mijn springstok (wat vroeger helemaal in was) wou. Dat wou ze. We speelden even met z'n drieën voor mijn deur. 

nog een nieuwe vriendin

Daarna gingen Marisca en ik naar haar vriendin toe. Zij heette Tamara. Echt een typisch kind vond ik het. Maar ze was best wel aardig. Ze woonde meteen naast Scorpio. We gingen met z'n drieën naar Scorpio. Ik was er wel eens geweest met mijn zussen, maar zelf kwam ik er niet omdat ik te klein was. Scorpio was pas vanaf 10 jaar, en ik was pas 8.

Toen ik Scorpio in kwam, stond er harde muziek op. Wel muziek wat toen in de mode was. Ze namen me mee naar de jongerenwerkers. Waar toen die tijd Monique al werkte. 

Er waren veel activiteiten. Ook was iedereen aan het dansen. Al gauw hadden wij het door en danste mee. Wat ik nog heel goed weet is dat wij met z'n drieën vooraan stonden en het dansje deden van Billy Crawford. Op het nummer Keep on track for me. Het was een erg makkelijk danje, dus iedereen kon mee doen.

Ik denk nog vaak terug aan die ene eerste dag in Scorpio. Ik vind het erg jammer dat Scorpio nu verhuisd is van de Markengouw naar de Jisperveldstraat. Het was precies de goede plek, iedereen wist waar het was. Laten we hopen dat het ooit weer zo leuk en gezellig wordt als vroeger!

Nikki.

Mijn eerste dag in Scorpio is nu al weer 10 jaar geleden. Voor het eerst kwam ik er toen ik 8 jaar oud was. Dezelfde dag leerde ik ook mijn 2 vriendinnen kennen, wat nu mijn beste vriendinnen zijn.

Het ging als volgt:

Op een doordeweekse dag kwam een vriendin van me aan de deur. Ze vertelde me dat ze me aan iemand wou voorstellen. Het was een meisje, ze heette Marisca. Ze zag er aardig uit, tenminste, dat dacht ik. Ik vroeg aan haar op ze op mijn springstok (wat vroeger helemaal in was) wou. Dat wou ze. We speelden even met z'n drieën voor mijn deur. 

nog een nieuwe vriendin

Daarna gingen Marisca en ik naar haar vriendin toe. Zij heette Tamara. Echt een typisch kind vond ik het. Maar ze was best wel aardig. Ze woonde meteen naast Scorpio. We gingen met z'n drieën naar Scorpio. Ik was er wel eens geweest met mijn zussen, maar zelf kwam ik er niet omdat ik te klein was. Scorpio was pas vanaf 10 jaar, en ik was pas 8.

Toen ik Scorpio in kwam, stond er harde muziek op. Wel muziek wat toen in de mode was. Ze namen me mee naar de jongerenwerkers. Waar toen die tijd Monique al werkte. 

Er waren veel activiteiten. Ook was iedereen aan het dansen. Al gauw hadden wij het door en danste mee. Wat ik nog heel goed weet is dat wij met z'n drieën vooraan stonden en het dansje deden van Billy Crawford. Op het nummer Keep on track for me. Het was een erg makkelijk danje, dus iedereen kon mee doen.

Ik denk nog vaak terug aan die ene eerste dag in Scorpio. Ik vind het erg jammer dat Scorpio nu verhuisd is van de Markengouw naar de Jisperveldstraat. Het was precies de goede plek, iedereen wist waar het was. Laten we hopen dat het ooit weer zo leuk en gezellig wordt als vroeger!

Nikki.

Ik zat in de klas en toen zei onze juf: "Eten!"

want ze had zelf zelf hele erge honger.

Een jongen had die dag Liga mee genomen en hij zat te eten en de juf keek de hele tijd naar die Liga

Op een gegeven moment vroeg ze:  mag ik de helft van je koek?

Iedereen zei: "hmmmmm zo greedy(gulzig)"
En iedereen begon te lachen

En nu vraagt de juf altijd als we gaan eten: "Mag ik een stukje?"
En dan zegt iedereen:"hmmmmm"

Ik zat in de klas en toen zei onze juf: "Eten!"

want ze had zelf zelf hele erge honger.

Een jongen had die dag Liga mee genomen en hij zat te eten en de juf keek de hele tijd naar die Liga

Op een gegeven moment vroeg ze:  mag ik de helft van je koek?

Iedereen zei: "hmmmmm zo greedy(gulzig)"
En iedereen begon te lachen

En nu vraagt de juf altijd als we gaan eten: "Mag ik een stukje?"
En dan zegt iedereen:"hmmmmm"

De kleurige flat in de Katrijpstraat is gesloopt. Veel mensen hebben daar geen erg in, anderen verliezen een dierbare herinnering. Ik ben Emily, ik ben 15 jaar en heb in die flat gewoond tot mijn 3e. Toen ben ik verhuisd naar de overkant. Veel mensen hebben daar gewoond, maar zijn verhuisd omdat ouders er kinderen bij kregen of omdat het te klein werd.

Oudjes
Toen ik er nog woonde waren er veel kinderen in de flat, we gingen altijd beneden op het plantsoen voetballen. Dat is iets wat ik me tot nu toe kan herinneren. Iedereen verhuisde en er kwamen nieuwe mensen wonen. De flat vergrijsde.(Er kwamen veel oudjes wonen). Ik had er geen problemen mee, maar het werd wel heel rustig. 
De flat in de Katrijpstraat is er voor mij altijd geweest en ik vind het ook wel jammer dat het gesloopt is.

Sloop
Voordat het gesloopt werd was er een koffiehuisje in het flatgebouw gemaakt, maar daar hebben we een week van kunnen genieten en toen is het koffiehuisje weer gesloopt samen met de flat. De flat zag er al niet meer zo goed uit, ik denk dat dat een reden is waarom het gesloopt is, maar niemand weet dat. Ik denk dat de mensen in de buurt niet goed zijn ingelicht over de bouwwerken in de buurt.
Laten we hopen dat alles mooi wordt.

De beste plek om vuurwerk af te steken is Kabouterberg want daar komt bijna nooit de popo (politie) enzo. Want als je ergens anders vuurwerk afsteekt dan bellen ze gelijk de popo.

Als het niet regent en ik heb zin in vuur, dan ga ik naar de Kabouterberg met mijn vrienden.

Met oud en nieuw koop ik vuurwerk voor oud en nieuw en nog tien pakjes met 200 rotjes en babypijlen. Die bewaar ik voor de rest van het jaar.

Ik bewaar mijn vuurwerk in een oude kapotte)tv in de box.

De beste plek om vuurwerk af te steken is Kabouterberg want daar komt bijna nooit de popo (politie) enzo. Want als je ergens anders vuurwerk afsteekt dan bellen ze gelijk de popo.

Als het niet regent en ik heb zin in vuur, dan ga ik naar de Kabouterberg met mijn vrienden.

Met oud en nieuw koop ik vuurwerk voor oud en nieuw en nog tien pakjes met 200 rotjes en babypijlen. Die bewaar ik voor de rest van het jaar.

Ik bewaar mijn vuurwerk in een oude kapotte)tv in de box.

Monique  Meijer

Woning: Purmerend

verliefd op: Ronald

leeftijd: 50 jaar

Wist je dat....??

Monique werkt al bijna 20 jaar in Scorpio.

Monique het heel leuk vind om met kinderen te spelen en te chillen van 10 tot en met 18 jaar?

Monique de buurt waar scorpio nu is leuk vind omdat het daar niet op Amsterdam lijkt.

Monique weer wil verhuizen naar de oude plek van Scorpio omdat het daar groter was en het makkelijker was voor iedereen om daar te komen.

Monique de medewerkers van scorpio en stichting dock heel proffesioneel vind en het leuk vind om met hun te werken.

Monique geen minpunten ziet in haar medewerkers en het super gezellig vind om te werken in Scorpio.

Op 19 december 2008, bijna een jaar geleden was er een overval met als gevolg een hevige brand in de primera. De dieven probeerde de geldautomaat naast de primera met een auto eruit te rammen om zo het geld dat erin zat mee te nemen. Door deze stunt konden vele winkels niet open er was veel rookschade tot helemaal in super de boer. Primera en de andere winkels zijn weer op de been en dat werd gevierd met een grote openingsfeest.

Begin 1951 verhuisden mijn ouders,vanuit oud west èn inwonend,naar de Avenhornstraat nr.51. Ik was toen 5 jaar. Eind februari kreeg ik al een zusje(als eerste van de drie en met de regelmaat van een klok)

Bange oma
Ik was de koning te rijk. Buiten spelen in de Gilles v.Ledenberghstraat was (bijna) onmogelijk. Niet vanwege het verkeer o.i.d. maar vanwege mijn oma. We woonden bij haar in en ze schreeuwde: al vòòr ik buiten was; heb niet de moed om de hoek om te gaan en niet van de stoep af. Een heel lief mens (ze heeft de leeftijd van 91 jaar gehaald en woonde toen inmiddels ook in N'dam) maar was overal bang voor als het haar (klein)kinderen betrof. Daarom heb ik nooit zwemmen geleerd. Je verzuipt als je zwemles neemt zei ze. Gelukkig deden mijn zusjes het beter. 

Voetballen en voetballen
Een paar maanden later kon ik naar de Purmerschool en daarna de ULO op de Adema v.Scheltema. Speel en voetbalkameraadjes waren; Kees de Graaff in de jonge jaren en in de latere jaren (eind 50er), Frits van Laar, hoewel hij niet kon voetballen, (maar wèl zijn jongere broertje Martin) de jongens van Beukert, (Gerard en Dickie, en ben in de tienertijd met allebei op vakantie geweest. 1962 en 1964) Kootje Bouton en soms Bennie Sigrist.(die was wel èèn van de betere voetballers in de buurt) En maar voetballen tot in ten treure. Ik versleet zoveel schoenen dat mijn moeder de neuzen eruit sneed en gèèn lange broeken meer kocht vanwege de vele gaten in mijn knieën. 

Moffenlandje
Als afleiding speelden we òòk wel eens op het moffenlandje (wat globaal ten noorden van de Waterganscheweg en ten oosten van de Beemsterstraat lag). Er is een keer een bouwwedstrijd gehouden (waar ik aan mee mocht doen) in hutten bouwen wat soms uitdraaide op het imiteren van een bunker. Hèèl veel bunkers die natuurlijk uitnodigden cowboytje en soldaatje te spelen. Vaak met zelf gemaakte houten geweertjes. Roy Rogers nadoen. Dààr ging je voor naar Astoria aan het Mosplein als de Volewijckers niet thuis speelden. 

Plassen
Een andere anekdote is; tegenover onze achtertuin woonden de familie van Broekhoven met een paar zoons. Albert en Aartje kan ik me nog herinneren. Aartje werd een keer door zijn vader (die rechercheur was bij de gemeentepolitie) afgetuigd met een stok omdat hij iets heel erg stouts had gedaan(misschien zijn vaders pistool "geleend") Mijn vader en ik stonden er naar te kijken. Zegt mijn pa tegen me: "Als jij nog eens wat uitvreet krijg je ook zo'n behandeling." Ik weg, denkende, stel je voor dat hij erachter was gekomen dat het niet een hond of een dronken kerel was die tegen de schuurmuur stond te plassen, maar ik, als mijn zusters weer eens uren (te lang) in de bad/wc cel waren gebleven. 

Nieuwe broek en bal
In die periode kreeg ik een keer een paar nieuwe schoenen, een nieuwe broek en ....een nieuwe voetbal voor mijn verjaardag of zo. Die combinatie was helemaal verkeerd. Omdat ik niet bij de "grote mensen" verhalen mocht zijn werd ik met mijn nieuwe kleding de straat op gestuurd. Tja, foutje, want ik nam mijn bal òòk mee. Iemand schopte hem in de Waterganschewegsloot en ik sprong erachteraan, denkend: vòòr ik er niet meer bijkan(toen was de sloot nog ondiep en niet verbreed)Mijn moe witheet en mijn vader lachen.
Dat moest hij ook wel aangezien hij mij zijn streken van vroeger (in het Groningse plattelandsdorp) òòk verteld had. Wat dacht je van belletje trekken en daarvòòr de drempel met zeep insmeren met een meter verder een koeienvlaai. Die (boeren)zoons konden er òòk wat van. 

Voetbalclub Schellingwoude
Toen ik een jaar of 14 was kon ik "door een beter salaris van mijn vader" lid worden van v.v.Schellingwoude. Via de B3 en de A3 kwam ik in het 4de sen.elftal waar ik tot mijn 25ste heb gespeeld. Ik had in alle elftallen wel 1 of 2 nivo's hoger kunnen spelen als ik me ertoe aangezet had maar daar was de lol minder. Ik heb dan ook een schitterende tijd gehad. 

Weg uit Nieuwendam
Maar inmiddels was ik buschauffeur geworden en getrouwd dus dat ging ècht niet samen. Via 1 1/2 jaar een bovenwoning (in de Czaar Peterstraat) in 1971 naar de Flevopolder verhuisd waar 2 kinderen zijn geboren en heb nu 3 kleinkinderen. Ik kan zeggen dat ik een buitengewoon leuke (jeugd)tijd in Nieuwendam heb gehad. 

Ik heb nog wel (flink) wat oude foto's en/of dia's van die tijd. Misschien krijg ik eindelijk eens de motivatie en gelegenheid om er een paar te laten zien. Dat vergt wel even wat tijd.

Begin 1951 verhuisden mijn ouders,vanuit oud west èn inwonend,naar de Avenhornstraat nr.51. Ik was toen 5 jaar. Eind februari kreeg ik al een zusje(als eerste van de drie en met de regelmaat van een klok)

Bange oma
Ik was de koning te rijk. Buiten spelen in de Gilles v.Ledenberghstraat was (bijna) onmogelijk. Niet vanwege het verkeer o.i.d. maar vanwege mijn oma. We woonden bij haar in en ze schreeuwde: al vòòr ik buiten was; heb niet de moed om de hoek om te gaan en niet van de stoep af. Een heel lief mens (ze heeft de leeftijd van 91 jaar gehaald en woonde toen inmiddels ook in N'dam) maar was overal bang voor als het haar (klein)kinderen betrof. Daarom heb ik nooit zwemmen geleerd. Je verzuipt als je zwemles neemt zei ze. Gelukkig deden mijn zusjes het beter. 

Voetballen en voetballen
Een paar maanden later kon ik naar de Purmerschool en daarna de ULO op de Adema v.Scheltema. Speel en voetbalkameraadjes waren; Kees de Graaff in de jonge jaren en in de latere jaren (eind 50er), Frits van Laar, hoewel hij niet kon voetballen, (maar wèl zijn jongere broertje Martin) de jongens van Beukert, (Gerard en Dickie, en ben in de tienertijd met allebei op vakantie geweest. 1962 en 1964) Kootje Bouton en soms Bennie Sigrist.(die was wel èèn van de betere voetballers in de buurt) En maar voetballen tot in ten treure. Ik versleet zoveel schoenen dat mijn moeder de neuzen eruit sneed en gèèn lange broeken meer kocht vanwege de vele gaten in mijn knieën. 

Moffenlandje
Als afleiding speelden we òòk wel eens op het moffenlandje (wat globaal ten noorden van de Waterganscheweg en ten oosten van de Beemsterstraat lag). Er is een keer een bouwwedstrijd gehouden (waar ik aan mee mocht doen) in hutten bouwen wat soms uitdraaide op het imiteren van een bunker. Hèèl veel bunkers die natuurlijk uitnodigden cowboytje en soldaatje te spelen. Vaak met zelf gemaakte houten geweertjes. Roy Rogers nadoen. Dààr ging je voor naar Astoria aan het Mosplein als de Volewijckers niet thuis speelden. 

Plassen
Een andere anekdote is; tegenover onze achtertuin woonden de familie van Broekhoven met een paar zoons. Albert en Aartje kan ik me nog herinneren. Aartje werd een keer door zijn vader (die rechercheur was bij de gemeentepolitie) afgetuigd met een stok omdat hij iets heel erg stouts had gedaan(misschien zijn vaders pistool "geleend") Mijn vader en ik stonden er naar te kijken. Zegt mijn pa tegen me: "Als jij nog eens wat uitvreet krijg je ook zo'n behandeling." Ik weg, denkende, stel je voor dat hij erachter was gekomen dat het niet een hond of een dronken kerel was die tegen de schuurmuur stond te plassen, maar ik, als mijn zusters weer eens uren (te lang) in de bad/wc cel waren gebleven. 

Nieuwe broek en bal
In die periode kreeg ik een keer een paar nieuwe schoenen, een nieuwe broek en ....een nieuwe voetbal voor mijn verjaardag of zo. Die combinatie was helemaal verkeerd. Omdat ik niet bij de "grote mensen" verhalen mocht zijn werd ik met mijn nieuwe kleding de straat op gestuurd. Tja, foutje, want ik nam mijn bal òòk mee. Iemand schopte hem in de Waterganschewegsloot en ik sprong erachteraan, denkend: vòòr ik er niet meer bijkan(toen was de sloot nog ondiep en niet verbreed)Mijn moe witheet en mijn vader lachen.
Dat moest hij ook wel aangezien hij mij zijn streken van vroeger (in het Groningse plattelandsdorp) òòk verteld had. Wat dacht je van belletje trekken en daarvòòr de drempel met zeep insmeren met een meter verder een koeienvlaai. Die (boeren)zoons konden er òòk wat van. 

Voetbalclub Schellingwoude
Toen ik een jaar of 14 was kon ik "door een beter salaris van mijn vader" lid worden van v.v.Schellingwoude. Via de B3 en de A3 kwam ik in het 4de sen.elftal waar ik tot mijn 25ste heb gespeeld. Ik had in alle elftallen wel 1 of 2 nivo's hoger kunnen spelen als ik me ertoe aangezet had maar daar was de lol minder. Ik heb dan ook een schitterende tijd gehad. 

Weg uit Nieuwendam
Maar inmiddels was ik buschauffeur geworden en getrouwd dus dat ging ècht niet samen. Via 1 1/2 jaar een bovenwoning (in de Czaar Peterstraat) in 1971 naar de Flevopolder verhuisd waar 2 kinderen zijn geboren en heb nu 3 kleinkinderen. Ik kan zeggen dat ik een buitengewoon leuke (jeugd)tijd in Nieuwendam heb gehad. 

Ik heb nog wel (flink) wat oude foto's en/of dia's van die tijd. Misschien krijg ik eindelijk eens de motivatie en gelegenheid om er een paar te laten zien. Dat vergt wel even wat tijd.

Altijd in de zomer

zie ik een man

hij rent altijd

daarom noem ik hem

'renman'

Hij heeft altijd een tas bij zich

Ik ken hem niet. 

Hij is lang en jong.

Hij is aardig

Enes

Ik ging 14 jaar geleden naar een huis kijken 
in de Werengouw
met mijn man
Ik zie de bushalte voor de deur
Ik zie het winkelcentrum dichtbij

Dat is makkelijk!

Gladys

Toen ik klaar was met school ben ik met mijn zus op het Waterlandplein een winkel in kinderkleding begonnen en twee jaar later ook een in Buitenveldert. 

In mijn winkel kwamen mensen uit de flat, die zo op hun loopje even binnen kwamen, maar ook mensen uit Volendam, Alkmaar. Als ze eenmaal in de auto zitten, dan komen ze ook zo hier. Dat kwam ook door de kinderkapper in de zaak. 

Voelt als eigen 
Ik had met veel klanten wel wat. Dan komen ze binnen in de maxi-cosi en later komen ze de eerste haartjes knippen. Het voelt een beetje als eigen, die kindjes. En dan worden ze 6 – 7 jaar en dan vinden ze het kinderachtig. Maar ja, dan komen de kleine broertjes en zusjes wel weer bij ons en zie je ze toch weer. Bij ons is het kind de klant. Dan zie je ze voor de vakantie en vertellen ze enthousiast waar ze heen gaan en dan daarna weer hoe het was, of hoe de verjaardag was. Een klantje, een meisje, haar moeder was overleden, zij werd door haar oma opgevoed. Dat maak je van redelijk dichtbij en is wel aangrijpend.

Je ziet sommigen met buik binnenkomen voor de eerste kleertjes en dan zie je ze later boodschappen doen met de kleine in de wagen. Ik heb ook wel advies gegeven over scholen. Op een bepaalde manier word je, oppervlakkig, betrokken bij de opvoeding. 

Aan het lijntje gehouden
Ik ga niet naar het tijdelijke winkelcentrum, ik ben te lang aan het lijntje gehouden.In mijn zaak kan dat niet, ik koop een half jaar van tevoren in, dus die onzekerheid was een groot probleem. Toen hebben we de keus gemaakt om niet naar het noodcentrum te gaan en zijn we al in december 2006 vertrokken. Ik heb wel een optie op het nieuwe centrum, dat is over 3- 5 jaar. Ik kan me er nog geen voorstelling van maken, ik heb er niet bij voorbaat vertrouwen in, moet het eerst maar zien.

Trots
Ik mis het wel. Voor mezelf ook, want dan liep ik daar hoogzwanger met mijn dikke buik,  maar je trots, tja dat kun je nu niet laten zien. Sommige klanten zijn wel heel trouw, die kwamen zelfs hier een cadeautje brengen. Wat ik echt van het plein zal missen weet ik niet. Je weet niet of het nieuwe plein anders zal zijn, de sfeer, het sociale contact. Dat was leuk, maar hoofdzakelijk via de winkel. Als ik dan op maandag van de groothandel kwam, dan deed ik daar wel even boodschappen en zwaaide naar de Etos.

Wat ik niet zal missen zijn de problemen rond de winkeliers, de verhuizing en de verbouwing. Wekelijks waren er vergaderingen met boze ondernemers. 

hangjongeren
Ik had absoluut geen last van hangjongeren. Ook niet de jongens die bij Bros rondhingen. Ik was het activiteitencomité, ik heb die jongens gewoon ook bij de activiteiten betrokken. Kwamen ze helpen bij Twaalf uurtje met je buurtje.

uitstraling
Het Waterlandplein is een plek van Nieuwendam Noord, het heeft geen groter bereik dan dat. Er ontbreken winkels om mensen te hebben en te houden die van verder komen. Het zou wel zo’n plek kunnen worden, dus daarom heb ik die optie. Maar dan moeten er wel branchegerichte winkels in komen, bij wijze van spreken gericht op IJburg. Nu is de Hollandse groenteboer weg, de slager Poldervaart is weg. Als daar weer een ambachtelijke winkel in komt, dat trekt mensen, dat is mijn doelgroep. 

In groep 1 wou ik naast mijn beste vriendin zitten, maar de meeste zette ons allebei naast een jongen. Dat vonden we niet leuk.
Toen gingen we weglopen, naar buiten., want daar stond een telefooncel. Daar gingen we ruzie maken.

We maakten ruzie over naar wiens huis we gingen. 
Ik zei: "We gaan naar mijn huis."
Zij zei:"We gaan naar mijn huis, mijn moeder wordt niet boos."

Zo gingen we door tot de meester ons kwam halen. Die was natuurlijk woedend. Maar toen ik thuis kwam kreeg ik ook nog op mijn kop, want mijn tante had me gezien toen ze bij mijn oma was.

Kimberley

Waar ik woon wordt af en toe geschoten
Mijn ouders zeggen de buurt gaat naar de kloten
Maar ik heb hier mijn matties waar ik mee chill
Xavier, Ervwin, Garry, Jordan, Milton en die ene Hill

Dat is Milla. Hij lijkt op Godzilla
Dat ik Garry, hij houdt van herrie
Dat is erwin, hij is bang van een spin.

Curry

Een keer drie jaar geleden, moest ik verhuizen naar hier. Iedere keer als ik naar mijn kerk ging, vlakbij mijn oude huis, keek ik naar mijn oude huis.
Dan zag ik hoe ze het sloopte. Ze hebben daar nieuwe huizen gebouwd. En iedereen kwam daar te wonen.
Ik haat het om te verhuizen.

Ida

Een keertje toen ik naar school ging, zag ik een paar jongens die de ruiten van de sloophuizen in gingen gooien met stenen.
Maar ik zeg het eerlijk, ik deed het ook. Het voelde heel lekker om te gooien. We deden een wedstrijd. Wie het hoogst kon gooien, had gewonnen. 

Een keertje zag ik een paar jongens die stapels tenen omtrapten.

Iqra

We woonden bij mijn oma in Almere langs de weg. Mijn moeder wou verhuizen. Dat vond ik niet leuk want dan moest ik nieuwe vrienden maken. In Almere had ik beste vrienden: Tatiana en Nanosica. We gingen verhuizen naar deze buurt. Ik sliep toen we hier kwamen. Toen ik wakker werd, was ik toch een beetje blij. 

Na drie vier maanden begon ik hier echt vrienden te maken. 

Rayshelien

In de zomervakantie vorig jaar gingen we verhuizen. Familie van me kwam met hun eigen auto om te helpen. Toen alle auto’s vol waren , gingen we naar het nieuwe huis.  Ik zat klem tussen de spullen in mijn broers auto.

Toen we nog niet verhuisd waren, een paar weken eerder, verhuisde onze buurvrouw.  Ze had een tweeling. Ze gingen naar hun land. Ik mis hen wel, want ze waren lief. Toen ze gingen verhuizen , hadden ze een kar besteld met zo’n ding dat naar boven ging om de dozen op te zetten. Toen ze de laatste dozen erop gingen zetten,mochten we naar boven. 

Ik vond het leuk om te verhuizen, maar ik vond het niet leuk dat mijn buurvrouw ging verhuizen.

De bouwvakkers hadden pauze. Ik kroop onder het hek door om met mijn vrienden bakstenen op te rapen. We renden naar het winkelcentrum. We gingen naar de oude Primera, die was toen al verbrand. Ik gooide eerst per ongeluk door de ruit. Daarna deed ik het expres. 

Een steen hield ik zelf. Die vormde ik met een mes.

Sara

Mijn oma woonde in de Dijkmanshuizenstraat. Er kwam steeds meer zand in haar straat. Toen gingen mijn oma naar een nieuw huis. Met veel dozen. De bouwvakkers gingen met het voorste huis beginnen. Toen ze klaar waren het huis erachter en toen daarachter nog een ander huis. Heel snel waren ze klaar en nu zijn ze nog bezig met het zand en aarde.

Mijn oma heeft nu een mooier huis.

Shaneera

De kinderen gingen met stenen tegen de ramen gooien. Het was toen zonnig weer. Een keer werden een paar jongens betrapt en kregen een waarschuwing van de bouwvakkers. 

Een keertje hadden de bouwvakkers stoepstenen weggehaald. Daardoor moesten we op de stoep aan de overkant lopen. Of we moesten op de weg lopen. 

Ik vond het wel leuk toen ze die huizen hadden weggehaald, want toen kon je onze school zien. 

Maar ik vind het ook niet leuk, want daardoor is het moeilijk lopen op de stoep want hij is smal geworden

Sathanay

Ik was een keer in het park met mijn hond en vijf fretten. Ze liepen vrij en er waren heel veel zandheuveltjes. 

En mijn hond Anna begon te graven. SIkllie maakte het gat af  en kroop er in Freddy, Sandy en Jerry kropen er ook in Anna’s vacht was wit van het zand.. Ze het moest erg niezen van al dat zand op haar neus. Brok begon ook een gat te graven. 

Anna en ik gingen zoeken naar de fretten. Ze zaten heel diep onderin de heuveltjes. Daarna gingen we naar huis. 

De fretten en Anna gingen in bad. Mijn broer en ik droogden ze af en toen gingen ze slapen. 

Angelie

Ik woonde bij de Dijkmanshuizenstraat. We hoorden opeens dat ze het zouden slopen. We moesten een ander huis vinden. Achter de school waren er nieuwbouwhuizen gebouwd. Mijn ouders die reageerden op de nieuwe huizen. 

Toen we er echt woonden, in mijn nieuwe huis, gingen we elke keer na schooltijd naar de Dijkmanshuizenstraat. Ze waren daar begonnen met slopen. Maar op zondag en zaterdag werkten ze niet. Maar als het half vier was gingen we een paar ruiten ingooien met grote stenen. Als we een ruit in hadden gegooid, renden we hard weg.

Ons huis was al gesloopt. Dat was niet leuk, want ik woonde er al heel lang

Noureddine

Het was december 2008. De huizen rond het Waterlandplein werden gerenoveerd of gesloopt.  De flats langs de Volendammerweg waren niet meer hetzelfde. Alles zag er heel anders uit dan in het voorjaar van 2005. 

Ik kon mijn ogen niet geloven. Het was zo raar. 

Twee maanden later was de renovatie helemaal klaar. Het was niet meer hetzelfde zoals het ooit was. 

Het Waterlandplein zal geen klein winkelcentrum meer zijn. Maar het grote winkelcentrum van Nieuwendam zijn.

Elijah

Het was vier jaar gelden gebeurd dat ik ging verhuizen. En weet je waarnaar ik ging verhuizen? Precies om de hoek. Dat is wel een beetje raar. 

Een paar dozen tilden we met de hand naar het nieuwe huis. Het was een beetje zwaar, maar gelukkig niet ver. 

Ik ging verhuizen omdat wij een tuin wouden. We wouden rustig in de tuin rusten. En het is gezellig om in de tuin rustig thee te drinken. 

Ik vond het best leuk om te verhuizen, want ik heb een eigen kamer.

Ivan

Acht jaar geleden moesten mijn man en ik naar een verzorgingshuis.  Toen we de brief kregen van een plek in noord, wilde mijn man eerst niet gaan kijken. Hij wilde niet naar noord.

We zijn toch in de Kimme gaan wonen. Het eerste wat we deden was een stratenboekje en een loep kopen, want ik moest gekeurd worden voor mijn rijbewijs. Dat  was in het ziekenhuis en we wisten niet waar dat was.  Met de loep zaten we te turen tot we het gevonden hadden op de kaart. 

Toen we hier vier maanden woonden is mijn man gestorven.  Sindsdien woon ik er alleen.  Dat is me niet meegevallen. De flat is prachtig en prima, maar de mensen zijn me niet meegevallen.  Ze kennen elkaar allemaal van school of van verenigingen.  Als je niet uit Noord komt, is het moeilijk aansluiting te vinden. 

Jeltje

Ik heb ongeveer vijftig jaar een drogisterij gehad in de Wolvenstraat, in de binnenstad. Ik woonde eerst op de Prinsengracht bij de Westertoren en later achter de zaak.

Ik heb toen gereageerd op een advertentie voor een flat in Noord, in Amerbos. Dat was zo’n dertig jaar geleden. Het was op de zevende etage. Ik ging kijken. Ik stond op het balkon en reageerde direct: "Deze flat koop ik."

De omgeving over de A10 is prachtig en in de buurt van het IJselmeer ook. Mooi om te fietsen. Mijn uitzicht is prachtig. Vandaar dat ik hier wil blijven wonen

Jaap

Altijd als ik naar buiten keek, zag ik allemaal vrachtwagens en allerlei machines. Een keer had een vrachtauto een auto bijna platgedrukt. Dat gebeurde zo: De vrachtwagen probeerde om vol gas naar achteren te rijden. De vrachtwagen zat vol met zand en stenen. Er stond met koeieletters ‘Kiezelstenen’ op.
De auto probeerde met snelheid door te rijden. Het lukte hem. Het scheelde een haartje. Ik zweette me dood.

In 1973 kwamen wij in  Noord wonen in de Katrijpstraat. We hadden leuke buren. Op twee hoog woonde een vrouw  die had straatvrees. Die kwam nooit op straat. Ze woont er nu nog.

Met oud en nieuw hadden we het erg gezellig met elkaar. Dan gingen we eerst bij een hoog, dan op twee hoog en daarna met zijn allen op drie hoog een borreltje drinken. Dat was altijd heel gezellig. Iedereen was blij dat we er waren komen wonen. 

Helaas zijn bijna al mijn buren inmiddels verhuisd.

Sofia

Het was in de meivakantie. Op die dag kregen we het nieuwe huis. We deden onze spullen in een winkelwagentje en gingen racen. We bikkelden elkaar omver. Soms won ik, soms mijn broer. Bij het nieuwe huis legden we onze  spullen neer en gingen terug om meer spullen te halen. Ik verhuisde 300 meter verderop. 

Ik heb nu een terras dat is een soort dak. We hebben drie verdiepingen. In het midden is onze zitkamer. Daar hebben we een heel groot raam. Ik vind het heerlijk leuk in ons nieuwe huis.

Jamal

Amsterdam is een enorm multiculturele stad. Deze 'nieuwe Amsterdammers' brengen mooie tradities met zich mee, zo ook Cheikh Andji en Pape Mamadou Seye. Beide van origine afkomstig uit Senegal, Cheikh al geruime tijd woonachtig in Amsterdam Noord.

Iedere donderdag starten wij de avond om 19.00 uur met Afrikaanse percussie (djembé), gevolgd door dans om 20.30 uur.

Locatie is de uitstekend bereikbare Buikslotermeerschool (Breedveld 7), nabij winkelcentrum Boven 't Y.

DJEMBEFOLA hecht veel waarde aan de Afrikaanse traditie, vandaar dat wij binnen onze organisatie alleen werken met traditionele griots. Een griot is een muzikant (dichter of lofzanger) en wordt beschouwd als bewaarder en verteller van de mondeling overgebrachte tradities en geschiedenis. Van huis uit is de muziek hen met de paplepel ingegoten, al generaties lang geven ze, met veel liefde en passie, de muziek van hun voorvaderen door.

Wilt u 2010 in vorm blijven?
De intensiteit van de dans lessen is vergelijkbaar met aerobics.

Voor meer informatie en online inschrijfmogelijkheden, verwijzen wij u graag door naar onze website www.djembefola.nl.

In 1972 zijn we komen wonen in een eengezinswoning. Dat was een hele verbetering. De eerste woningen was in Geuzenveld. Maar het gezin werd groter, dus moesten wij groter wonen.  We kregen een woning in de Ganzenveldstraat.  Eerst vonden wij het niet leuk, helemaal naar de andere kant van het IJ.

De kinderen zijn hier opgegroeid en wij zijn hier blijven wonen. Ook de buren zijn er allemaal komen wonen. Er is dus een hechte gemeenschap. Toch komen we niet te vaak bij elkaar op te koffie, maar we helpen elkaar als dat nodig is. 

Ik heb veel vrijwilligerswerk gedaan, in buurtbeheer gezeten. Helaas bestaat dat niet meer. Wij waren zeker te lastig. Ook ben ik twintig jaar lid geweest van de OAR, de ouderenadviesraad. Helaas is dat opgeheven vanwege de WMO. Daar zijn wij niet meer bij nodig.

Jenny Huikeshoven

Toen wij in 1960 op de Schutterweg kwamen wonen, stond er in heel Amsterdam Noord nog maar een flat, de Coenflat. We hebben noord vol zien bouwen.

Wij kwamen hier wonen omdat ik in Noord werkte. Hier kon ik mijn auto voor de deur kwijt en geen files. Korte erna was de Coentunnel gereed en kwamen de files.

Wij vonden het geweldig wonen in  Tuindorp Oostzaan.  Na tien jaar zijn we verhuisd naar de Weegschaalhof. Dat was om de hoek , maar een vijfkamerwoning. Inmiddels hadden wij vijf kinderen.

We vinden het, nog steeds, heerlijk wonen hier, lekker ruim en veel groen. In 2005 zijn we verhuisd naar een 50+flat in de Nageljongenstraat. Dat vind ik wat minder goed, ik heb heimwee naar mijn oude woning, maar geen trappen lopen meer.

Nikolaas Kos

Ik ben geboren in Wittenburg in 1930. Ik korfbalde bij de Archipel in Amsterdam Oost. Daar leerde ik mijn vrouw kennen. Het was dus een korfbalhuwelijk. 

Omdat de Archipel naar Noord ging, leerden wij noord kennen . Toen zochten wij en vonden wij een woning in de Katrijpstraat. Lekker dichtbij ons veld (in sportpark de Weeren) Dat was in 1972.

Een hele leuke tijd gehad, veel meegemaakt, degradaties, kampioenschappen. Dan kon  allemaal omdat we een mooie en ruime kantine hadden. 

Later ging het met de vereniging slecht omdat ook wij daar van het veld afmoesten wegens de bouw van een tuincomplex op sportpark de Weeren. Later is het clubhuis door lieverdjes in de fik gestoken en afgebrand. 

Nu korfballen we niet meer. We doen alleen nog oefeningen onder leiding van Francien in de Kimme

Cor Haenen

Voor mijn huis waren de huizen van de Dijkmanshuizenstraat. Als ik op het balkon sta of door het raam kijk, zie ik alles wat daar gebeurt.
Er werden heel veel grote bakken gebracht. Daar werden heel veel sten en ramen en zand in gegooid. En als ze helemaal vol waren, werden ze opgehaald door grote vrachtwagens.
Er stonden mensen in die huizen die de huizen kapot maakten. Ze gooiden dingen keihard naar beneden. Zo ging het maar door.
Ik vond het best wel leuk wat er allemaal gebeurde.

Dayna

Toen wij in Noord kwamen wonen, waren de kinderen 6 en 8. Ik was zwanger van mijn derde. Toen de kinderen bij mijn moeder vandaan kwamen en voor het eerst in hun nieuwe huis kwamen, in hun eigen kamer, begonnen ze gelijk op de bedden te springen. Ik zat op de wc en riep: “Dat doe je thuis toch ook niet.”

Dan weet je gelijk hoe het voor ons voelden daar in ons nieuwe huis: als vakantie!

We hadden leuke contacten daar met de buren. Zo hebben we een keer een grasveld volgespoten met water. Zo hadden we een ijsbaan. Toen kwam de gemeente er zand op strooien. Dat hoeven ze tegenwoordig niet meer te doen.  Ik heb nog geprobeerd om er wat aan te doen.

We hebben ook nog een keer de brandweer gebeld om een eksternest uit te halen want de eksters vlogen ons aan. Ze hadden een kind gepikt.

Lenie

Ik ben in Noord geboren, aan de Kometensingel. Toen ik heel klein was, is er een dijk doorgebroken en is heel noord overstroomd. Ik was nog klein maar ik herinner me hoe we naar de bovenverdieping moesten omdat de hele benedenverdieping onder water stond. We moesten tijdelijk bij mijn oma gaan wonen tot het huis weer schoon was. 

Uit heel Amsterdam kwamen mensen naar Noord om te helpen.

René

Ik woonde met mijn zoon in de Oosterparkstraat. We hadden maar twee kamers. Toen konden we een huis in de Wieringerwaardstraat krijgen. Drie kamers, maar wel helemaal in Noord.  

In de kasten kijken
Toen we er net woonden, kwam er een opzichteres van Patrimonium bij ons langs. Die keek in alle kasten, om te controleren of alles netjes was. Ze vonden mijn kasten keurig, dus daarna zijn ze nooit meer geweest. Zo ging dat in die tijd.

In het begin viel het me niet mee. In de Oosterparkstraat belden iedereen gewoon aan als ze licht zagen branden, maar toen ik in noord woonde, kwam er nooit meer iemand langs.  Helemaal in noord zeiden ze. Het was net of ik over de Alpen woonde.   Later gingen we vissen in de Breek.  Toen kwamen ze vaker, namen ze hun hengels mee.

Leren werken
In 1973 kon ik aan de slag bij de Kimme. Daar heb ik het heel fijn gehad. Ik heb daar erg veel mensenkennis opgedaan en ik heb er echt leren werken. Je werd er erg goed begeleid. We maakten daar de kamers schoon. Dat ging toen nog echt grondig. Alle meubels zetten we op de gang. Dat doen ze nou niet meer. Ik heb er tot mijn zestigste gewerkt met veel plezier. Toen ik wegging kreeg ik een nieuwe fiets.

Rie

Eenenveertig jaar geleden verhuisden mijn vrouw en ik vanuit een halve woning in de Daniel Stalpertstraat naar Nieuwendam. We kregen een driekamerwoning in de Egmondenstraat. Het was een mooie, schone straat maar het leek wel erg op elkaar allemaal. 

Toen mijn ouders, vrouw en schoonouders in onze woning aan het werk waren, ging ik even naar de winkel zeil halen. Toen ik daarna met het zeil achterop de brommer weer terugreed, reed ik zo ons huis voorbij. Dus ik keerde brommer en reed terug. Tot ik weer voorbij ons nieuwe huis was gereden. Dus ik weer keren, goed opletten en weer kon ik het niet vinden. 

De vierde keer was er iemand van de familie naar buiten gekomen. Ze hadden me steeds langs zien rijden en dachten nu moeten we er maar eens wat aan gaan doen. 

Inmiddels weet ik mijn huis goed te vinden

Ton

Boerenland
Ik ben geboren in 1956 en opgegroeid in Oud-Nieuwendam op de Watergangseweg. In die tijd was de Watergangseweg het einde van Nieuwendam. Vanuit mijn ouderlijk huis keek ik op het boerenland, de koeien en Zunderdorp. In de winter stonden van de kou de ijsbloemen op de ramen.

Juffrouw Klaar
Ik had veel vrienden en vriendinnen. Zij waren buurtgenoten, buren en/of klasgenoten van de  Purmerschool. Mevrouw Klaar was onze onderwijzeres. Zij was een bekende Nieuwendamse, woonde op de Nieuwendammerdijk en was de vrouw van de dominee. Ook een bekende Nieuwendammer was meester Weggelaar. Hij gaf gymastiekles en liet ons het spel "Slagbal met rondjes"doen. Wat was dat toch heerlijk om te doen!

bussie trappen
Veel auto's reden er niet in deze tijd. Wij speelden dan ook veel op straat en zelfs midden op de weg. Tenten bouwen van oude gordijnen, schuilhokkie, bussie trap en touwtje springen waren onze favoriete spelletjes. Ook speelden we heel veel in  "speeltuin Nieuwendam"In het gebouwtje in de speeltuin werd van alles georganiseerd. Handwerken en pitrieten heb ik daar gedaan, maar vooral de kinderoperetteclub onder leiding van de heer en mevrouw v.d. Wal was bijzonder leuk. En zoals zovelen zat ik ook op gymastiekvereniging KDO en later op Volksdansen in de Purmerschool onder leiding van Lenie Poppe.

Ik besef nu dat ik op oud-Nieuwendam een fantastische jeugd heb gehad. Maar ja, toen was geluk heel gewoon.

Dorrie Ederzeel.

Omdat Tuindorp-Oostzaan in de oorlog gebombardeerd is, kwamen we in 1945 in Nieuwendam te wonen. Ik was toen vier jaar.
Je kon toen nog bijna iedere winter schaatsen. Nieuwendam noord was er nog niet, dus je schaatste zo door de velden naar Volendam.
Toen ik een jaar of zes zeven was, mocht ik voor het eerst met mijn vader mee. Dan reden we in een rijtje zo achter mijn vader aan helemaal naar Monnikendam of Volendam. En niet zeuren, gewoon doorschaatsen. Hij hield er wel rekening mee, dat we nog niet zo hard konen. Met zes kinderen in een rijtje achter hem aan.
Geld voor koek en zopie was er niet. Mijn vader nam wel iets te eten mee. Dat aten we halverwege dan op. En dan weer terug.

Nico

Ik ben op een gegeven moment in een klein houten huisje gaan wonen, aan een zijstraatje van de Nieuwendammerdijk. Dat mocht eigenlijk niet, ik was in feite een van de eerste krakers,maar uiteindelijk heb ik woonrecht gekregen.

Het was een heel oud houten huisje zonder douche en een stilletje (wc) die uitkwam boven de sloot.

Op een dag was mijn vrouw zich aan het wassen in een teil. Ik was buiten in de tuin aan het werk. Op een gegeven moment zie ik de buurman zo kijken. Ik denk: "Verrek hij kijkt naar Nel!" Dus ik loop heel zachtjes naar hem toe tot ik naast hem sta en zeg: "Je mag ook aan deze kant komen kijken hoor!"

Nico

In 1966 kwam ik in Nieuwendam Noord wonen. We kwamen van een tweekamerwoning met twee kinderen en ik kreeg een pracht van een vierkamerwoning met een grote hal en een grote keuken.
Toen ik mijn nieuwe huis kwam bekijken was het eerste wat me opviel al die deuren. Ik mijn oude huis had ik alleen de buitendeur. Ik deed alle deuren open en riep: "Oh kijk nog een kamer." En de badkamer natuurlijk. Wat een luxe.

Ik woonde in die tweekamerwoning voor 13 gulden per week en hier ging ik 190 gulden in de maand betalen. Dus een groot verschil, maar het was heerlijk wonen. Brede straten voor de kinderen waar ze heerlijk konden spelen.

Leuk contact met de buren en later in het Zwanenmeer.  Winkels waren er nog niet. Alleen de Combi.

Rie

Ik ben in Nieuwendam begonnen als tuinman. Ik heb er alle parken aangelegd. Ik woonde toen nog in Tuindorp Oostzaan. Ik wilde nooit in de Nieuwendam Noord wonen. Ik was de laagbouw gewend. 

Toen konden we hier voor het eerst een eigen huis krijgen. Ik vond het vreselijk om tussen alle flats te wonen maar de tijd heelt alle wonden.

Toen de kinderen kwamen werd het wel beter.

Mijn werk was heerlijk. Altijd buiten, je zag de wijk groeien.

Later kwam het buurthuis, het Zwanenmeer erbij. Dat was ook een leuke episode. We ontmoetten veel mensen.. We hadden daar een carnavalsvereniging. De hele buurt deed er aan mee. Ook het kindercarnaval was grandioos.

Tom

Begin 1970 kwam ik in Nieuwendam wonen. We woonden met zeven gezinnen op de trap. In die begintijd speelden onze kinderen heerlijk op straat. Omdat de kinderen nog klein waren, gingen de moeders buiten zitten voor de deur met een kopje thee erbij. Ik woonde beneden, dus het keukenraam ging open  en de thee kon worden doorgegeven. Het was altijd heel gezellig. We hebben daar zelfs garnalen zitten pellen. Je kende je buren nog.

Met oud en nieuw bakte ik altijd oliebollen. Het eerste pak meel bakte ik altijd voor de weggeef. Ik stond daar met het raam open te bakken, tegen de stank. En dan kwamen alle buurkinderen bedelen om oliebollen. En de groenteman en de postbode…

Heel gezellig. Je kende je buren nog.

Henny

Om 1971 kwamen we in Nieuwendam Noord wonen. Na jarenlang ingewoond te hebben en diverse zolderkamers opgeknapt te hebben, hadden we eindelijk een woning.

Onze zoon was nog een baby en groeide hier op. Het buurthuis het Zwanenmeer was nog een bouwkeetje. Daarna werd er een nieuw buurthuis gebouwd. En al snel werden we vrijwilliger. Ik deed de keuken en de koffie en mijn man ging later bij de carnavalsvereniging en zo groeiden we door. 

Om de winter als er ijs lag, werd er bij het Zwanenmeer geschaatst. In het buurthuis was dan koek en zopie. Er werd erwtensoep gemaakt en er was muziek. Het was oerhollandse gezelligheid. Na afloop brachten we de kinderen naar huis en als ze sliepen gingen we nog even terug, een borrel halen

We wonen met veel genoegen in Nieuwendam en zouden wel naar een woning zonder trap willen verhuizen hier in de buurt, maar we zitten weer met hetzelfde probleem als veertig jaar geleden. Vind maar eens een huis.

Emmy

Het was altijd zo serieus, die gesprekken over de troep in de buurt. Kan dat niet anders, dacht Inge Stuyf. Ze bedacht een milieumodeshow met kleding van dingen die normaal bij de vuilnis belanden. Bekijk de catwalk!

http://www.youtube.com/watch?v=4XHZ-aiZHYY

http://www.rnw.nl/english/article/catwalking-cleaner-streets

Een kleine geschiedenis over het Waterlandplein.
Eind jaren tachtig koopt Ymere (toen volgens mij nog de AWV) de vier flats op het plein, het winkelcentrum en de oude melkcentrale van ABC vastgoed. De flats zijn jarenlang niet onderhouden, Maar daar gaat de toen nog semi gemeentelijke AWV onmiddellijk wat aan doen!
Is ook keurig gebeurd, geverfd, nieuwe liften, etc. Ook het winkelcentrum krijgt een fikse opknapbeurt.

De ellende is begonnen begin jaren negentig na het samengaan van de AWV met Ymere + de privatisering van de hele santenkraam. Vanaf midden/eind jaren negentig word er bewust een uitsterf beleid voor het Waterlandplein/Beverwijkstraat in gang gezet. Wat betekent dat er GEEN onderhoud meer plaats vindt, de vrijgekomen woningen aan doorstromers en probleem gevallen worden verhuurd (zeker de flat aan de Beverwijkstraat gaat hieronder gebukt) Wat leid tot een nog snellere uittocht van de oude bewoners waardoor veel oorspronkelijke winkels van kleine ondernemers ook langzaam het plein verlaten. Je zou denken dat Ymere dit alles met lede ogen aanziet.

Echter niets is minder waar! Er is bewust voor verkrotting gekozen zodat op termijn, (en met een flinke Europese subsidie voor probleemwijken in het vooruitzicht) de sloop van flats en winkelcentrum ruimte moet maken voor een groot megalomaan nieuwbouw project. Uiteraard via een commerciële projectontwikkelaar uitbesteed zodat er schandalig aan verdiend kan worden!
Dat door deze plannen het hart van een wijk eruit gerukt wordt zal de Ymere apparatsjiks worst zijn!

Wil je voor zo’n groot project toestemming (en geld) van de centrale stad en het rijk opstrijken moet je natuurlijk wel kunnen aantonen dat sloop en nieuwbouw
dringend nodig zijn! Een tweetje dus, eerst laat je prima flats en dito winkelcentrum verpauperen,
om vervolgens zelf aan te tonen dat een prachtig nieuwbouw project nieuw leven in de buurt zal brengen.

Ik kan ook alleen maar juichen dat deze minachting voor haar bewoners aan het Waterlandplein Ymere in zijn kont bijt! Ze raken hun nieuwbouwproject aan de straatstenen niet kwijt, tja dat hebben ze toch echt aan hun zelf in gang gezette buurt verpaupering te danken!!! Wordt een gezellig plein zo met dat permanente-noodwinkelcentrum, Oost-Duitse allure, nu weet ik wat men met de prachtwijken van Mv Vogelaar bedoelt

Ik woon in een flat. En het is heel leuk.

De uitzicht is er heel mooi. Gelukkig heb ik geen hoogtevrees.

En de buren worden niet zo snel boos als je op de gang speelt.

De flat hebben ze omgebouwd. Van binnen is het heel anders. 

En de deuren zijn ook anders. De gangen zijn ook heel mooi.

Ik woon op de 8ste etage.

Nathani
8 jaar word 9 jaar

We moeten een werkstuk maken over een land. Ik heb Suriname gekozen. Omdat ik het een interessant vond want het heeft ook te maken met slavernij.
Ik ken niet echt mensen uit Suriname maar ze wonen wel bij mij in de buurt. Ik wou een onderwerp kiezen waarvan ik niets wist.

Het is leuk om een werkstuk te maken over een onbekende land. Ik wist er aan het begin helemaal niets over. Maar nu weet ik er wel veel over zoals, dat mensen uit Afrika naar Suriname werden gestuurd om daar op het platteland te werken. Ze moesten daar suikerriet planten en koffiebonen ook al. Ze moesten heel hard werken. En dat vond ik heel erg gemeen.

Oumaima groep 6

Deze interviews zijn gehouden voor het S-Cool, een bewonersinitiatief van bewoonster Natacha Conrad waarbij kinderen uit Nieuwendam, na schooltijd samen een tijdschrift maken in jongerencentrum Scorpio

Mijn broertje is op 1 Juli 2008 geboren en is nu anderhalf jaar. Hij heeft bruine ogen, lichtbruine haren, en heeft op deze jonge leeftijd al tanden, maar ze zijn niet allemaal gegroeid. Hoe we nu aan zijn naam zijn gekomen is een lang verhaal en dat ga ik nu vertellen.

Voordat mijn broertje was geboren hadden we van de dokter gehoord dat het 98% zeker een jongen zou zijn. Toen hielden mijn moeder en mijn twee broers en ik zich bezig met het bedenken van een jongensnaam. Mijn moeder zei dat ze hem Salahidien wou noemen,  maar mijn broers en ik wouden dat niet. Mijn broers wouden hem Nassim noemen, maar ik wou dat we hem Wassim zouden noemen. We kwamen er niet uit.

Toen me moeder naar het ziekenhuis moest om te bevallen, zaten mijn broers en daarover te ruziën in de gang van het ziekenhuis. Toen mijn broers en ik na een uur hoorden dat mijn moeder nog niet bevallen was, gingen we naar huis.

Later had mijn vader gebeld en vertelde dat de baby geboren is en dat het een jongen is. Hij zei dat ze hem Wassim zouden noemen. Dus ik kreeg toch mijn zin.

Kholoud (spreek uit goeloed)

Deze interviews zijn gehouden voor het S-Cool, een bewonersinitiatief van bewoonster Natacha Conrad waarbij kinderen uit Nieuwendam, na schooltijd samen een tijdschrift maken in jongerencentrum Scorpio

Als het warm was zomers,dan haalde iedereen thuis lege melkflessen. Die vulde je met water en nam een bal mee. Beneden zette je de fles neer. Een iemand ging achter de fles staan. Dan probeerde je de fles om te gooien, zodat degene die erachter stond nat werd. 
Meestal werd ik nat en bleven de anderen droog, omdat ik niet zo goed kan mikken. Dan ging ik maar weer naar boven om droge kleren aan te trekken. Mijn moeder moest lachen als ze me weer nat zag binnenkomen.

Mijn broertje is geboren op 1 december 2006 en is 3 1/2 jaar. Hij heeft blauwe schattige ogen, bruin haar en al heel veel tanden. 

Het was niet makkelijk om een naam voor hem te vinden. We keken eerst welke namen we alle drie leuk vonden. Maar niemand vond dezelfde naam leuk. Ik koos voor ‘Efe’, mijn moeder voor ‘Kaan’, en mijn vader voor ‘Eymen’. 

Toen bedacht me vader iets. Hij zei: “We kunnen alle drie de namen gebruiken.” Toen kozen we de naam: Eymen Efekan. Zo kreeg mijn broertje zijn naam.

Hilal 

Deze interviews zijn gehouden voor het S-Cool, een bewonersinitiatief van bewoonster Natacha Conrad waarbij kinderen uit Nieuwendam, na schooltijd samen een tijdschrift maken in jongerencentrum Scorpio

Voor ons huis in Shiraz (Iran) stond een mooie grote boom. 

Ik klom daar altijd in. Soms nam ik een emmer mee om de vruchten in te doen. Ik weet niet hoe die vruchten heten in het Nederlands. Ik at veel vruchten, veel te veel.
Mijn broers en zussen klommen ook in de boom. 
Soms nam ik de radio mee. Dan ging ik liggen op een brede tak en naar de radio luisteren. 
Als het waaide riep mijn moeder: "Kom naar beneden meisje. Het is te gevaarlijk

Hadih Shir

Ik heb mijn buurvrouw haar huis opgeruimd want ze was ziek. Niet in mijn eentje, maar met hun dochter. We moesten ramen lappen, stofzuigen, afwassen, koken en boodschappen halen. Aan het eind was ze superBlij. Ze gaf een zak snoep aan mijn zusje en broertje en andere broertje en voor mij €10.
Ze zei: 'Dankjewel!!'

Gebeurtenis: eergisteren

Naam: Souhaila

Ik ging mijn moeder helpen met de afwas als er te veel afwas is.

Dan help ik me moeder.Soms moet ik ook nog afdrogen als ik klaar ben met de afwas. Dat doe ik alleen.

Eerst wou ik niet helpen met de afwas, maar nu vind ik leuk. Altijd als ik de afwas doe, dan krijg ik iets van me moeder

Seyma

Dit verhaal is geschreven ten gelegenheid van het banierenproject bij de Dijkmanshuizenstraat. Kinderen en ouderen vertelden elkaar verhalen over helpen en geholpen worden en maakten daar tekeningen bij. zinnen en tekeningen van deze verhalen zijn terug te zien op 15 banieren rondom het bouwterrein van de Dijkmanshuizenstraat.

Ik heb mijn vriend geholpen met z´n boodschappen. Het was heel wat en de meeste producten waren uitverkocht. Op de terug weg viel ik ook nog en moest ik was alles oprapen.En het regende nog ook.

En na al dat ongeluk was ik eindelijk aangekomen en kreeg (ik me m´n beloning. hij zei toen tegen me:  ´Dankjewel ik sta bij je in het krijt´

Rami 

Breien vind ik leuk dus koop ik tweede hands mooie babypoppen. Daar maak ik kleertjes voor. 

Ouderen die hun geheugen kwijt zijn daar blij mee.
Zij knuffelen ze dan of het babies zijn.
Ze zeggen dan: 'dank u wel mevrouw. Lief van u.' 

Maar soms gaan ze er om vechten. 

Wies Abels

Dit verhaal is geschreven ten gelegenheid van het banierenproject bij de Dijkmanshuizenstraat. Kinderen en ouderen vertelden elkaar verhalen over helpen en geholpen worden en maakten daar tekeningen bij. zinnen en tekeningen van deze verhalen zijn terug te zien op 15 banieren rondom het bouwterrein van de Dijkmanshuizenstraat.

Ik moest mijn buurman helpen.
Hij zei tegen mij dat ik folders moest uitdelen.Hij zei ook hoe en waar ik ze in moest stoppen. Het was veel werk.
Toen ik klaar was zei hij: "je krijgt morgen een cadautje!'
De volgende dag kreeg ik een groot bak lego.
Ik vond het heel erg leuk.
Maar wat ik niet leuk vond was dat ik ook alles wat mijn broertje ervan had gebouwd moest opruimen. Gelukkig kwam mama erachter dat hij de troep had gemaakt.
Ze zei dat hij l maand de lego moest opruimen. Ik ging die maand expres altijd met de lego troep makken.

Hamza Rouzi 

Ik had me broertje Abi geholpen met zijn schoenen 
want hij kan ze niet zelf aandoen.

Mijn broertje is anderhalf jaar.
Ik doe dat bijna altijd wanneer hij naar buiten moet gaan.

Mustafa irmak

Ik was mijn broer aan het helpen. Als hij ziek was, hielp ik hem, zoals met thee maken en zijn kleren vouwen.
En elke keer als ik dat deed en hij was beter dan kreeg ik een hele leuke beloning zoals een knuffelbeer. Ik werd daarmee heel blij.
Mijn broer was ongeveer 15, 16 jaar. Als er bij mij iets was, hielp hij me ook altijd met heel veel dingen zoals mijn hoofd masseren als ik pijn had, of mijn fiets uit de box halen. Want mijn box was ook heel erg troep.
En zo hielpen we elkaar, en als we klaar waren, zeiden we: "Dank je wel voor wat je hebt gedaan."

Sarah

Ik heb mijn zus geholpen met de baby.
Mijn zus wil dat ik pap voor de baby ga maken of oppassen en luiers verschonen. Het pap maken duurt wel lang.
Eerst wachten tot het water kookt en 6 of 7 lepels poeder erbij en even schudden en wachten tot het koud genoeg is.
Ook met douchen moet ik haar helpen.

Kubra

Ik heb mijn moeder het meest geholpen met mijn broertjes luier verschonen. Mijn moeder vond dat de stank best wel meeviel maar daar was ik het helemaal niet mee eens. Ik pakte zelfs een wasknijper en deed met die wasknijper mijn neus dicht.
Maar ik moet mijn broertje ook in bad stoppen. Dat vind ik niet echt fijn want dan werden al me kleren nat. E dan zegt mijn moeder dat het mijn eigenschuld is. Dan ren ik met mijn natte kleren naar mijn klerenkast om nieuwe kleren aan te trekken. Maar soms was het best wel leuk.

Kholoud Elasri 7B

Roepnaam goeloed

Ik woonde op de Prinsengracht boven de bakkerij van mijn zwager en zuster. Als er personeel ziek was vroegen ze mij of ik wilde helpen.
Ik vulde dan de koekvitrine, maakte bestellingen in orde voor kantoren. Oom Bram bracht deze bestellingen op de transportfiets. 

Ik vond het enig. Heel wat anders dan afstoffen.

Jeltje Kuipers-Hidma

Dit verhaal is geschreven ten gelegenheid van het banierenproject bij de Dijkmanshuizenstraat. Kinderen en ouderen vertelden elkaar verhalen over helpen en geholpen worden en maakten daar tekeningen bij. zinnen en tekeningen van deze verhalen zijn terug te zien op 15 banieren rondom het bouwterrein van de Dijkmanshuizenstraat.

Op een keer moest ik mijn moeder helpen met het afwas, omdat ze heel erg moe was. Ik deed het en toen ik klaar was ging ik lekker slapen.
De volgende dag ging ze mij wakker maken.
Toen ik mijn pap op dronk zei ik tegen mijn moeder:'Ma er zitten dingen op mijn glas.'
zij zei: jij hebt de afwas gedaan!!!!

Salaheddin

Een dag moest ik mijn Buurvrouw helpen.
Ik moest toen boodschappen voor haar doen. Ik ging boodschappen doen en ik ging met mijn fiets.
Toen ging ik terug naar huis en kreeg van mijn buurvrouw snoep.
De tassen waren zwaar ik moest ze helemaal naar de vierde etage sjouwen en de buurvrouw zei:"goed gedaan." 

Ik doe dat heel vaak

Rahma 

Ik heb mijn vader geholpen, met het maken van de fiets.
Ik moest de banden oppompen en vast maken.
Op een dag ging mijn hand in de spaken en toen was mijn hand gebroken en toen ging ik niet meer fietsen repareren.

Ahmed

Op zaterdag poetste ik altijd de buitendeur als kind.
En ook de bel en brievenbus.
Ook de kamer moest gestoft worden.

Verder hoefde ik niet zoveel te doen. Ik moest ik leren en mijn moeder had veel hulp.

Mevrouw Schouten

Het banier dat van de tekst van mevrouw Schouten is gemaakt is te bewonderen aan een van de bouwhekken rondom het bouwterrein van de Dijkmanshuizenstraat. Het is gemaakt door ouderen van de Kimme en kinderen uit groep 7 van de As-Sidieqschool

Ik moet altijd zelf mijn bed opmaken en schoonmaken. 
Ik moest mijn deken uitkloppen en een laken erover heen doen. Mijn moeder was niet streng, dus het was altijd goed.

Willy de Vroome

Dit verhaal is geschreven ten gelegenheid van het banierenproject bij de Dijkmanshuizenstraat. Kinderen en ouderen vertelden elkaar verhalen over helpen en geholpen worden en maakten daar tekeningen bij. zinnen en tekeningen van deze verhalen zijn terug te zien op 15 banieren rondom het bouwterrein van de Dijkmanshuizenstraat.

Ik ging mijn vader helpen toen hij vrij was van zijn werk.
Ik ging hem helpen met auto wassen en het was heel leuk.
Ik was helemaal vies. Ik zat helemaal onder de stof. De auto was helemaal mooi. Hij glimde ook mooi.

We wasten hem voor ons huis met water en zeep. Dat doe ik en mijn vader stofzuigde. Mijn vader zei: dankje en gaf geld.

Sami

Ik had me vader geholpen met auto wassen. Ik had het pistool gepakt en daarmee had ik de auto gewassen en geborsteld en gestofzuigd en droog gemaakt. Dat had ik allemaal bij de benzinepomp gedaan, maar stofzuigen had ik bij onze kelder gedaan en het drogen ook.

Tayyip

Ik ging mijn broertje helpen met zijn huiswerk, met rekenen & taal.
Hij moest een opstel schrijven en hij vroeg om hulp.
Ik zei dat hij het zelf moet verzinnen.
Hij zei: 'Wat als ik het niet kan?'
Ik zei: 'je kan het wel.'

Het andere was het met rekenen, daar ging ik hem wel helpen. Hij begreep het en deed het ook goed.
Daar was het wel gelukt.

Akif 17-03-2010

Dit verhaal is geschreven ten gelegenheid van het banierenproject bij de Dijkmanshuizenstraat. Kinderen en ouderen vertelden elkaar verhalen over helpen en geholpen worden en maakten daar tekeningen bij. zinnen en tekeningen van deze verhalen zijn terug te zien op 15 banieren rondom het bouwterrein van de Dijkmanshuizenstraat.

Ik heb mijn buurvrouw geholpen toen het regende.
Haar kleren waren gevallen.
Ik was buiten cricket aan het spelen met de kinderen uit de buurt. Opeens vielen er kleren in de bosjes.
Ik pakte ze en gaf ze aan de buurvrouw. Ik zei toen: 'alstublieft'
Ze gaf me bonbons als beloning en zei:'dank je wel".
Ik gaf paar bonbons aan mijn vrienden en ik won het toernooi met cricket.

Asim Hussain 

Het banier dat gemaakt is naar aanleiding van dit verhaal is te bewonderen aan een van de bouwhekken rondom het bouwterrein aan de Dijkmanshuizenstraat

Ik had mijn broertje Efekan geholpen met drinken.
Ik ging hem laten ligen op mijn schoot
en toen ging ik hem laten drinken. 
Mijn moeder maakte het altijd klaar, ik ging hem alleen laten drinken.

Hilal

Vroeger werd er bij ons thuis op donderdag altijd voor het weekeinde gebakken. We hadden toen al een electrisch fornuis. Mijn moeder had altijd een witte jas aan over haar nette kleren.
Als ze boterkoekjes ging bakken dan maakte ze een soort gehaktballetjes en die legde ze op de bakplaat. En dan mocht ik een vork, in het meel en dan op de balletjes. Dan drukte ik ze plat en dan mocht ik kruisjes erop maken.
Dat mocht ik ook met kaaskoekjes en havernoutkoekjes.
Als er een cake gebakken werd, mocht ik de spaan aflikken. Bij boterkoek werd de helf in de vorm met ei afgelegd en de andere helf met gember. Dan ging dat de oven in.

Er was een meneer die bij mijn vader in een verenigingsbestuur zat. Die had in de gaten dat mijn moeder altijd op donderdag bakte en dan kwam hij altijd op donderdag langs om iets te vragen. Iedere donderdag.
Tot dat we doorhadden dat hij kwam omdat er gebakken werd. Toen kreeg hij alleen nog koffie maar geen koek erbij.
Toen bleef hij na verloop van tijd weg want hij kreeg niets meer.

Jeltje Kuipers-Hidma

Als kind gingen we om ongeveer 7 uur gingen we naar het land om de aardappels uit de grond te halen. 

Dat werd gedaan met ijzeren dopjes om de vingers, zodat je vingers niet stuk gaan.
Wij waren met een grote groep broers en zussen,10 stuks.

Tussen de middag gingen we niet naar huis. De koffie en het brood werden op het land gegeten.
Een prachtige tijd om nooit te vergeten.

J. Bults

Dit verhaal is geschreven ten gelegenheid van het banierenproject bij de Dijkmanshuizenstraat. Kinderen en ouderen vertelden elkaar verhalen over helpen en geholpen worden en maakten daar tekeningen bij. zinnen en tekeningen van deze verhalen zijn terug te zien op 15 banieren rondom het bouwterrein van de Dijkmanshuizenstraat.

Als kind moest ik iedere avond moest ik de afwas doen.
Eerst moest ik water koken. Als het kookte moest ik het in een teiltje doen met koud water en zeep. Daarna kon ik afwassen met een afwasborstel.
Mijn zus moest helpen.
Maar die vloog altijd gelijk de wc in en deed de deur op slot. Het had geen zin om ruzie te maken.
Dus deed ik het altijd maar alleen.
Dan was het het snelste klaar.

Wil de Vroome

Het gebeurde tijdens de viering van het 25-jarig huwelijk van mijn ouders. Er was feest. Er waren wel 50 mensen op het feest. Tijdens het feest werd er uit hele mooie glazen iets gedronken. De glazen stonden in een mooie kast met mooie gekleurde ramen.
Toen de glazen afgewassen moest worden, gebeurde er iets ergs. Ik liet de glazen, wel zestig, die op een blad stonden uit mijn handen vallen. Het gaf een enorme klap waar ik wel een beetje om moest lachen.
Onder de familie werd geld ingezameld om weer nieuwe glazen te kopen. Zo liep het toch nog goed af.

Mevr. Schouten

Tijdens de oorlog waren we bezet door de Duitsers en die namen al ons eten af.
Dus wij moesten naar de boeren op de fiets, soms 45 kilometer of soms nog meer om wat eten, aardappelen en melk. Soms ruilden we dat voor wat lakens of sieraden.
Als we naar huis gingen en we kwamen Duitsers tegen en die namen ons alles af.
Dan was onze hele reis voor niets geweest. Dan waren we heel boos.

Aukje Dekker.

Mijn moeder stond in de tuin boven het wasbord en een grote teil de was te doen.
Wij kinderen waren aan het spelen.
Toen ineens de sirenens begonnen te loeien. De kerkklokken aan het luiden. Heel angstig. Toen zei mijn moeder: 'Oh God, nu gaat het gebeuren.' 

’s Avonds kwamen de schijwerpers in de lucht.
Ik was zo bang als wat. En dat is de hele oorlog gebleven. Angst.

Wies Abels

Mijn vader trok in de oorlog met de handkar naar de boeren voor eten te halen. Als hij de terugweg niet haalde, vroeg hij of hij daar mocht slapen. Als dat niet mocht, ging hij zijn neus snuiten.
Dan trok hij gelijk met de zakdoek een rozenkrans uit zijn zak. Als ze die op de grond zagen vallen, mocht hij wel blijven slapen.
Mijn vader maakte van blik fluitketels en dan ruilde hij ze voor aardappels.

Wies Abels

Dit verhaal is geschreven ten gelegenheid van het banierenproject bij de Dijkmanshuizenstraat. Kinderen en ouderen vertelden elkaar verhalen over helpen en geholpen worden en maakten daar tekeningen bij. zinnen en tekeningen van deze verhalen zijn terug te zien op 15 banieren rondom het bouwterrein van de Dijkmanshuizenstraat.

Mijn vader had een volkstuin, niet zo groot.
En in de zomer als alles rijp was ging ik mee om te helpen.
Ik had geen fiets en dan mocht ik voor op de stang bij mijn vader zitten.
Dan gingen we sperziebonen en aardappelen rooien en in de kistjes doen.
Thuis moesten de sperziebonen worden schoon gemaakt en dat ging in de weekflessen. En we zochten de aardappelen uit.
De kleintjes werden als poters bewaard voor volgend jaar.
Dit deden we iedere zomer als ik vakantie had.

N. Dekker

 Dit verhaal is geschreven ten gelegenheid van het banierenproject bij de Dijkmanshuizenstraat. Kinderen en ouderen vertelden elkaar verhalen over helpen en geholpen worden en maakten daar tekeningen bij. zinnen en tekeningen van deze verhalen zijn terug te zien op 15 banieren rondom het bouwterrein van de Dijkmanshuizenstraat.

Jang-jang wou graag goudvissen. Hij wilde een huisdier, maar dan wel een waterdier want hij houdt er niet van dat er dieren los lopen in huis. 

Hij kocht de vissen in het grote winkelcentrum, hij met zijn moeder. Jang Jang koos 5 vissen uit. Hij wou grote en kleine door elkaar. 

Hij nam de vissen mee in een grote plastic zak met water. Hij koos voor alle vissen een naam: Tom, Rob, Remy, Coolboy en Chocola. 

Zijn vissenkom staat op de plank bij de televisie. 

Een interview door Nikitha voor S-Cool, een blad gemaakt door kinderen van Nieuwendam.

Deze interviews zijn gehouden voor het S-Cool, een bewonersinitiatief van bewoonster Natacha Conrad waarbij kinderen uit Nieuwendam, na schooltijd samen een tijdschrift maken in jongerencentrum Scorpio

Ik ben maryam en zit in groep 8. Volgend jaar ga ik naar de middelbare school en ik heb voor Brederocollege gekozen.  Dat lijkt me een leuke school & veel vrienden van me gaan daar ook naar toe. 

Eerst had ik voor Damstede gekozen omdat mijn broer erop zat maar toen ben ik van gedachten veranderd. Ik heb veel slechte dingen over die school gehoord van mijn broer, zoals dat de leraren daar racistisch zijn. Een andere reden waarom ik niet naar die school wil gaan is omdat ik bijna niemand ken die er naar toe gaat. 

Niet naar anderen kijken?
Mijn vader zegt dat ik niet naar anderen moet kijken als ik een school kies, maar ik zou het niet leuk vinden als ik niemand van mijn nieuwe klas ken. Het Brederocollege is ietsjes verder dan het Damstede, maar de school is niet overdreven ver! 

Na schooltijd schrijven.... Het lijkt misschien niet zo aantrekkelijk voor kinderen die binnen school al wat worstelen met de taal. Natacha Conrad bedacht iets om kinderen op een laagdrempelige manier in hun vrije tijd toch met taal te laten bezig zijn. Ze diende een bewonersinititiatief en maakte met tientallen kinderen uit Nieuwendam al vijf S-Cools. Kinderen bedenken wie ze willen interviewen, maken de foto's en schrijven zelf stukjes. Natacha begeleidt dat proces en zet het tijdschrift in elkaar. Een hele klus, maar het enthousiasme spet er vanaf. En met iedere keer zeker 20 geinteresseerde kinderen, mag ze niet klagen over gebrek aan belangstellenden.

Tussen het winkelcentrum en de torenflat  bij de parkeerplaats stonden twee Amsterdammertjes. Patrick Kluivert en mijn zoon gingen daar vaak met een tennisballetje tegen aan schoppen. Als je het raakte had je een punt. Gewoon een spelletje. 

Maar in de torenflat op eenhoog woonde een man die zich daar vreselijk aan ergerde. Op een gegeven moment heeft hij een emmer water over ze heen gegooid. Kwamen ze drijfnat bij mij. 

Maar toen het oud en nieuw was hebben ze wraak genomen. Hadden ze al het oude vuurwerk op zijn balkon gegooid. Er lag zoveel dat hij de deur niet eens meer open kon doen. Kwam hij natuurlijk bij mij verhaal halen. Ik zei tegen hem: “maar reageer dan ook niet zo op ze.”

 Maar het bleef mis. Op een dag wilde hij inparkeren daar op de parkeerplaats. Zaten die twee jongens daar op een paaltje. Ze deden niets. Ze keken alleen, maar daar werd hij zo zenuwachtig van dat hij zo tegen een andere auto aanreed.

mevrouw Groeneveld

'Waar moet ik nou op zitten als ik met mijn rollator naar de moskee kom?' Maar één van de vragen die opkwam tijdens een bijzonder project. Ouderen en kinderen van de Islamitische basisschool As-Sidieq vertelden elkaar verhalen en maakten daar tekeningen bij.  Stukken hieruit werden door de ouderen en kinderen samen op vijftien banieren geschilderd die sinds kort het bouwterrein van de Dijkmanshuizenstraat opsieren

'Heeft u de óórlog meegemaakt?!!' Hilal springt zowat van haar stoel als mevrouw Dekker haar verhaal voorleest over hoe ze in de oorlog eten probeerde te halen bij de boeren. Daar wil Hilal alles van weten. Groep 7 van de Islamitische basisschool As-Sidieq en ouderen uit het nabije verzorgingscentrum de Kimme hebben net verteld en geschreven over iemand helpen of geholpen worden.
'Oh ja dat doet mijn broer ook altijd,' zucht Souhaila na het horen van het verhaal van mevrouw de Vroome die als kind altijd moest afwassen. Zij schreef: 'Mijn zus moest helpen, maar die vloog altijd gelijk de wc in en deed de deur op slot.'

Rollator
Het voorlezen van de verhalen wordt regelmatig onderbroken door vragen die niet kunnen wachten. Zoals Hilal die meer over de oorlog wil weten en mevrouw Kuiper die zich afvraagt hoe dat nou moet als mensen met een rollator naar de moskee komen. 'Die kunnen toch niet op de grond zitten?'
'Nee, nee,' legt Kholoud uit. 'Daarvoor staan er altijd een paar stoelen in de moskee.'

Tijdens de volgende bijeenkomst worden de verhalen uitgebreid getekend, want ze maken deze verhalen niet alleen omdat het leuk is ze met elkaar te delen. Tekeningen en teksten zijn bedoeld voor banieren die de bouwplaats voor de As-Sidieqschool aan de Dijkmanshuizenstraat in Nieuwendam Noord de komende maanden gaan opvrolijken.

Fietstassen
Mevrouw Abels vertelt dat ze omgevallen was met haar scootmobiel en hoe ze op de grond met een gebroken heup de ambulance af moest wachten. Niet alle kinderen weten wat een scootmobiel is, maar Salaheddin wel. Hij legt het heel precies uit.
Later gaat hij samen met mevrouw Abels de scene tekenen. Geconcentreerd tekent hij mevrouw Abels onder haar scootmobiel. Mevrouw Abels legt uit waar de fietstassen stonden die de postbode zorgzaam om haar heen zette om haar tegen de koude wind te beschermen. Samen bepalen ze waar en hoe groot hij die tassen het beste kan tekenen.
Het wordt een mooi gedetailleerde tekening die in zijn geheel op een banier terecht komt. Trots staan ze de volgende keer samen hun banier in te schilderen. 

Het resultaat van alle inspanningen, vijftien prachtige banieren worden woensdag 26 mei opgehangen op de hekken rond het bouwterrein van de Dijkmanshuizenstraat. Ze worden om 3 uur ’s middags officieel onthuld door de wethouder Kees Diepenveen, de aannemer die op het bouwterrein aan het bouwen is en de deelnemers aan het project.
De verhalen die bij de banieren horen, zijn ook vanaf die datum te lezen op www.dewijkvertelt.nl, de buurtwebsite van Nieuwendam.

De banieren van de Dijkmanshuizenstraat zijn een project van kunstenares Titia Spreij en schrijfdocent Elizabeth Venicz van stichting Taalvorming/www.dewijkvertelt.nl in samenwerking met Combiwel, NME, De As-Sidieqschool, Evean De Kimme. Het project is gefinancierd door Stadsdeel Noord.

Op een keer viel ik van mijn scootmobiel, vlakbij de Kimme. Ik brak mijn heup. De scootmobiel lag half over me heen. Gelijk kwam er van alle kanten hulp.
De ambulance werd gebeld. Maar het duurde lang voor hij kwam. Al die tijd lag ik onder mijn scootmobiel op straat. Ze durfden me niet te bewegen. De postbode heeft zijn fietstassen om me heen gezet tegen de koude wind. Dat was erg aardig. 

Mevrouw Abels

Ik woonde in de Jordaan. We zochten iets anders want er was een baby op komst.
Op een dag ging ik schaatsen in noord, want er was prachtig ijs. Al schaatsend kwam ik langs de Nieuwendammerdijk. Daar zag ik een huis te koop staan. Ik had nooit gedacht aan wonen in noord, ik zocht eigenlijk een huis in oudwest. Maar de volgende dag heb ik toch de makelaar maar eens gebeld. 

Zo zijn we in Noord terecht gekomen. Tot volle tevredenheid kan ik wel zeggen. Het is een gezellige wereld. Beetje stad en een beetje dorp tegelijk. 

Kees Diepenveen

Ik was een mager en bleek kind. Om aan te sterken werd ik naar mijn grootouders gestuurd. Die woonden in Den Haag niet ver van de zee. De zee vond ik fijn, maar van mijn oma moest ik elke dag een groot bord havermoutpap eten. Hele dikke havermoutpap. Vreselijk vond ik dat. Mijn opa die zag dat wel. Hij ging me helpen. Iedere keer als mijn oma niet keek, nam mijn opa gauw een paar happpen. Zo kreeg ik mijn bord toch nog leeg. Echt dik ben ik er niet geworden

Wil de Vroome

Dit verhaal is geschreven ten gelegenheid van het banierenproject bij de Dijkmanshuizenstraat. Kinderen en ouderen vertelden elkaar verhalen over helpen en geholpen worden en maakten daar tekeningen bij. zinnen en tekeningen van deze verhalen zijn terug te zien op 15 banieren rondom het bouwterrein van de Dijkmanshuizenstraat.

Mijn oom hielp me toen ik nog niet wist hoe te knallen.
Hij hielp me penalties maken.
Nu kan ik dat zelf.

Op een dag kwam ik uit school.
Ik belde aan, maar mijn moeder was nog boodschappen doen. Ik ging voor de deur zitten.
Ik zat uren voor de deur.
Mijn buurvrouw zag me.
Ze zei: 'Zal ik je moeder bellen?'

Ik ging naar de markt. Daar merkte ik dat mijn portemonnee gestolen was. Ik had niets meer. Ook geen tramkaart meer. Dus ik kon ook niet meer naar huis.
Ik liep naar een agent die daar was en vertelde mijn verhaal. Hij gaf me 5 euro om naar huis te gaan.

Ik was hem erg dankbaar.

Mevrouw Dekkers

Dit verhaal is geschreven ten gelegenheid van het banierenproject bij de Dijkmanshuizenstraat. Kinderen en ouderen vertelden elkaar verhalen over helpen en geholpen worden en maakten daar tekeningen bij. zinnen en tekeningen van deze verhalen zijn terug te zien op 15 banieren rondom het bouwterrein van de Dijkmanshuizenstraat.

Ik woon nu alweer 27 jaar in Nieuwendam. Ik ben in noord geboren in de bloemenbuurt.
Toen we trouwden woonden we eerst bij mijn moeder in. Op een gegeven moment konden we een huis in de stad krijgen. We hebben 5 jaar in de stad gewoond, maar noord trok toch. De omgeving is er zo mooi, zo groen en ruim. Daarbij woonden mijn schoonouders ook in noord.

We hebben nog een tijd in de Koekoeksstraat gewoond. Toen we daar werden weggepest zijn we weer naar de stad gegaan en toen naar een paar jaar toch weer naar noord. Kon mijn vrouw weer gewoon naar haar moeder fietsen.

We kwamen te wonen in Nieuwendam en daar wonen we nu nog. Een nieuwe buurt was het toen nog. Met schone straten. de mensen lagen te zonnen tussen de flats. Dat kon toen nog want de bomen waren nog niet zo hoog. 

De sfeer is de laatste jaren wel veranderd. Maar we blijven hier.

Meneer Vreeburg

Ik kwam drie jaar geleden in Nieuwendam wonen. Het was wel wennen want ik kwam uit Curacao. Het eerste dat ik mijn oma vroeg was: "Waar is het strand?" 

Mijn oma zei: "Ik weet het niet."

Later nam ze me mee naar het Twiske. Dat vond ik niet zo leuk. Heel anders dan het strand op Curacao. Het water was helemaal bruin. 

Nu vind ik het wel leuk hier . ik zit op een leuke school en je kunt hier lekker spelen.

Amir (11 jaar)

Ik had vandaag te weinig buitenlucht gehad. Dus ging ik om kwart voor zes nog even een ommetje maken. Het was niet allleen het gebrek aan buitenlucht trouwens dat mij deed verlangen naar een verandering van omgeving. Ik voelde me ook een beetje miezerig. Vandaag twee aanvaringen gehad met mensen die ik eigenlijk erg aardig vind. Bovendien heb ik het  gevoel dat mijn goedheid een beetje misbruikt wordt en dat er niemand iets aardigs tegen me zegt.  Daarover straks allemaal meer, maar nu eerst dat wandelingetje.

Hazelnoten
Al bij de ingang van het park, op nog geen 50 meter van mijn huis, kwam ik twee gehoofddoekte turkse vrouwen tegen met tassen vol met iets. Eén liep er over het gras en duwde struiken opzij en keek er zoekend tussen. Ze waren duidelijk iets aan het verzamelen, maar wat? Omdat ik niet kon bedenken wat er in deze tijd van het jaar te verzamelen viel in een stadspark,  vroeg ik ernaar. De vrouw op het pad deed haar tas open: ‘Hazelnoten’ zei ze.  Ik keek waarschijnlijk verbaasd - ik heb nog nooit van mijn leven hazelnoten in een zo’n zacht omhulsel gezien - en ze pelde er één open voor me. Inderdaad daar kwam een hazelnoot uit tevoorschijn zoals ik ze ken met een keiharde bast die je moet kraken.

Bankje
‘Waar groeien die?’, vroeg ik verbaasd. Ik woon immers al ruim 15 jaar bij dit park en heb nooit geweten dat hier hazelnoten groeiden.  Nou ja, eigenlijk kom ik nu tot de conclusie dat dat komt omdat ik gewoon nooit geweten heb hoe hazelnoten aan een boom eruit zien! 
De vrouw wees en zei  vriendelijk: ‘Kijk, daar bij die stoel, de gemeentheeft daar kapotgemaakt, zie je?’
Ik keek naar de plek bij het bankje waar duidelijk pas gesnoeid was.
‘O, daar bij dat bankje!’  zei ik.
‘Ja, bij het bankje’ herhaalde ze beschaamd met de hand half voor de mond alsof ze het woord ‘bankje’ wel op nederlandse les had geleerd, maar nu vergat om toe te passen en toch weer gebruik maakte van het veel primitievere woord ‘stoel’, waar ze al zo vaak door de juf aangesproken was.

ontmoeting
Ik bedankte hen, wenstte hen succes verder, we groetten en gingen elk weer onze eigen kant op.

Wat een ervaring, zo binnen enkele minuten.... Wat een wereld van verschil. Een openbaring voor mij, die hazelnoten. Maar ook een bijzondere ontmoeting tussen twee culturen. Ik leer iets van hen – zij leren iets van mij. Want dat kan ik als dominante cultuur niet over m’n kant laten gaan. Ik weet dan niks van hazelnoten, maar wel van taal en dat moet ik laten zien ook! Hoewel het goed bedoeld was,  vind ik het eigenlijk heel irritant van mezelf dat ik haar zonodig moest verbeteren.

Miezerig?
Dat miezerige gevoel is trouwens  helemaal weg.  Ik ga er ook niet meer over schrijven.

Ik woon in de Breehornstraat. Steeds horen we over twee of drie jaar wordt jullie huis gesloopt, maar het gebeurt niet. Dat vind ik heel vervelend. Ik wil dat ze ons huis niet gaan slopen. Al mijn leuke herinneringen zitten er in. Ik heb er mijn vrienden ontmoet. Als ik het huis zie, denk ik aan al die keren dat we samen gingen voetballen op het grasveld voor de deur. En dat we moesten lachen omdat er iemand viel.

Serferaas

Ik ben Zygourney. Ik ben 9 jaar. Ik ben een tijdje terug vanuit Paramaribo bij mijn oma komen wonen in Nieuwendam. Ik wist niet hoe dat zou zijn. Ik dacht dat het heel leuk zou zijn met veel bloemen en vlinders en de zon die de hele tijd schijnt, maar dat viel een beetje tegen. 
Ik vind de buurt wel mooi hoor. Er zijn mooie speeltuinen. Maar Paramaribo vond ik leuker en warmer. Al heb je daar wel meer dorst.

Dayna was bij haar vader op de laptop aan het kijken naar een leuke hond op internet. Ze wilde een chihuahua omdat die hond betrouwbaar is en slim, lief en klein. Ze vond een advertentie op Marktplaats. Ze liet haar zusje Nikitha bellen naar die vrouw  van de advertentie om te vragen of die hun moeder wou bellen. En dat deed de vrouw, zodra Nikitha had opgehangen.

Toen het zondag was, ging hun moeder, voordat ze hen ging ophalen, naar die vrouw toe om naar de hond te kijken. Toen hun moeder dat hondje leuk vond, kwam ze naar hun vader om Dayna en Nikitha op te halen, zodat ze ook naar het hondje konden kijken.  Het was een heel klein hondje, een puppy nog. Ze hebben het hondje genomen en hem Spikey genoemd

Een interview door Rayshelie

Dit interview is gehouden voor het S-Cool, een bewonersinitiatief van bewoonster Natacha Conrad waarbij kinderen uit Nieuwendam, na schooltijd samen een tijdschrift maken in jongerencentrum Scorpio

Ik mocht eerst geen hamster kopen omdat mijn moeder dacht dat ze op ratten leken. Dus toen nam ik haar mee naar Petshop. Toen mijn moeder de hamster zag vond ze hem mooi, leuk dus toen mocht ik hem kopen. 

Ik mocht hem zelf uitkiezen.  Ik nam hem omdat hij op Hamtaro lijkt. Hamtaro is een tekenfilm over een klein hamster. Hij was de enige die een wit met oranje kleur had. Hij was ook wat groter. 

Mijn hamster is schattig. Ik zet hem altijd in een soort loopbal.

Shihab

Dit verhaal is geschreven voor S-Cool, een bewonersinitiatief van bewoonster Natacha Conrad waarbij kinderen uit Nieuwendam, na schooltijd samen een tijdschrift maken in jongerencentrum Scorpio

Maryam is 11 jaar en zit in groep 8 van de As-sidieq. Ze wil graag kinderarts worden omdat ze van kleine kinderen houdt en graag wil dat ze beter worden als ze ziek zijn. Ze houdt veel van lezen en leest dikke boeken waar ze veel van leert.

Tasneem is een rustig meisje. Ze is 10 jaar en zit op de As-sidieqschool. Haar wens is om kinderarts te worden.  Daarvoor moet ze veel studeren. Ze wil kinderarts worden omdat ze graag zieke kinderen wil helpen zodat ze beter worden.  Ze houdt veel van turnen maar wil geen turnlerares worden of zoiets.

Kholoud is tien jaar. Ze wil modeontwerpster worden.  Waarom? “ik hou van mode en ik wil kleren maken voor de armen. En als ik veel verdien dan kan ik geld geven aan de armen.”

Adhm wil tennisser worden want dan krijg je veel spieren. En het is leuk en sportief en leerzaam. Je kan er beroemd mee worden en krijg je geld.

Chaima is 11 jaar wil later advocaat worden. “Ik vind het interessant en leuk want ik hou heel van discussiëren. Dan snap je de mening van een ander en dan kan ik daar rekening mee houden.”

Oumaima wil later chirurg worden omdat ze rijk wil worden en levens redden. Ze vindt het ook een goede baan. Ze wil hard leren en VWO halen bij de Cito. Dan wil ze Athenaeum gaan doen. Ze wil chirurg worden omdat het haar interesseert want het gaat om de gezondheid van de mens.  Ze wil later ook modeontwerpster worden, want kleding interesseert haar ook.

De droom van Rumeysa (11jaar) is kinderarts worden. Ze is daar wel eens geweest toen kreeg ze een lolly. Als ze kinderarts wordt kan ze meer lolly’s eten. Nee grapje. Ze kan goed met kinderen omgaan. Ze vindt ze lief en schattig.

Wail houdt van feesten en internetten en muziek luisteren. Hij weet niet wat hij wil worden, omdat hij niet weet wat hij echt wil.

Mohammed wil architect worden. Hij is 11 jaar oud. Hij wil dat omdat hij goed kan tekenen en goede cijfers haalt

Mohammed v wil later ook architect worden. Hij vind het leuk en hij wil later in de bouw werken. Hij houdt van bouwen en tekenen. Het interesseert hem erg. Naast architect wil hij ook profvoetballer worden. Hij wil dan bij FC Barcelona voetbalen. Het geld interesseert hem want hij wil later rijk worden..

Deze interviews zijn gehouden voor het S-Cool, een bewonersinitiatief van bewoonster Natacha Conrad waarbij kinderen uit Nieuwendam, na schooltijd samen een tijdschrift maken in jongerencentrum Scorpio

1 Over het hoge groene hek klimmen. Makkelijk als je geen gladde schoenen hebt. Je moet jezelf opduwen met je handen, dus je moet wel sterk zijn

2. Over het lage ijzeren hek. Je handen op de bovenste balk. Benen omhoog en over het hek heen

3. Alleen als je dun bent: via de spleet naast het hek. Je moet je adem inhouden

4. Het gat bij het doolhof: Dat zit achter de bosjes, gemaakt door kinderen

5. Het gat aan de voorkant van het hek. Jang Jang past er niet doorheen want het is pas weer dichtgemaakt en nu dus weer een beetje open.

6. Het gat bij de kabelbaan achter de struiken

Met dank aan Jang Jang en Fatin

Ik heb herinneringen aan de hele Duinpan. Aan de hangmat, het doolhof, het basketbalveld aan de andere speeldingen. Ik heb veel gelachen  bij de hangmat. Ik ben er vaak uitgevallen.  

Het doolhof daar kon ik altijd heen als ik wou vluchten voor de grote jongens of als ik me wou verstoppen. Niemand vond me dan. 

Ik vind het helemaal niet leuk dat de Duinpan weggaat want de Duinpan is een superspeeltuin.

Serena

Aan de Duinpan heb ik zoveel herinneringen. Er is een leuk doolhof. Daar kun je je goed verstoppen.  Dat weet ik omdat ik me er altijd verstop als er iemand achter me aan zit. Je kunt er rechts of links. Dat laatste is het makkelijkste want als je doorloopt dan zie je daar een gat en daar kun je eruit. Maar als je dik bent, dan pas je er niet in. Ik ben dun, ik kan er makkelijk doorheen. 

Het is heel erg dat de Duinpan dicht gaat.

Fatin

Mijn groene sjaal is wollig en kriebelt veel. Er staan bloemetjes op.
Op mijn verjaardag kwam mijn familie.
Mijn oma had hem voor me gebreid. Ik draag de sjaal als ik naar haar toe ga, zodat ze eraan denkt.

Maryam

Ik heb een roze trui. Hij kriebelt als ik hem aan doe. Bij de boorden zitten een strikje en daaronder is het een beetje golvend. Ik deed hem een keer aan, maar daarna nooit meer omdat hij vreselijk kriebelt en ik vind hem lelijk. 

Ik had hem gekregen op mijn verjaardag . Ik was er eerst blij mee want er zat kadopapier omheen. Maar toen ik hem zag vond ik hem zo lelijk. Ik deed alsof ik hem wel mooi vond.

Ik kreeg hem van de buurvrouw. Ik was toen nog klein. Toen ik hem aandeed moest ik huilen . Daarna heb ik hem niet meer aangedaan. Dus gaf ze hem aan iemand anders.

Hilal 

We gingen naar de Duinpan. De Duinpan is een speeltuin die gesloopt gaat worden. Daar tegenover is een park dat verbouwd word. Maar hoe verbouw je eigenlijk een park? Wij van S-Cool gingen op onderzoek uit. Met onze camera’s 

Er was al een vergadering waar volwassenen mochten meepraten over het nieuwe park. Maar wat zouden wij willen? De redactie van S-Cool dacht daarover na: 

• Een hek rond plekken waar geen honden mogen komen want nu ligt overal hondepoep (foto hondepoep)
• Kleine speeltuintjes bij de bankjes zodat de moeders kunnen zitten en hun kinderen spelen.
• Goede picknickplekjes zonder hondepoep
• Iets met water. Voor een meertje is geen plek, maar misschien een pierebadje?
• Een kiosk waar je snoepjes en limonade kan kopen
• Fietsenrekken aan de rand van het park
• Een doolhof
• Bankjes voor de oude mensen
• 
  

Twaalf jaar nadat de eerste plannen over sloop bekend werden, hebben de bewoners van het Breehorngebied dan toch een peildatum gekregen. De flats gaan definitief gesloopt worden. Hoe is het om in een buurt te wonen die afgebroken wordt? Samen met Coos Langkemper van Noord Netjes gingen we op onderzoek uit.

Al bij de bus worden we aangesproken door dames die al heel al lang in de buurt wonen. De een blijft."Ik ken het hier en ik vind het mooi groen en rustig." De ander wil weg. "Ik ga terug naar de stad. Ik wil in de buurt van de cultuur zitten dat heb je hier in noord niet."

We lopen de Wieringerwaardstraat in en bellen aan bij het eerste trappenhuis. In het hele trappenhuis ligt groene vloerbedekking en die ziet er goed onderhouden uit. We praten over verhuizen, de meesten blijven in de buurt.

Het volgende trappenhuis, dat we alleen kunnen bereiken door voorzichtig over een flinke plak poep heen te stappen, is een heel ander verhaal. Het is er vies. De boterhammen liggen onderaan de trap. De bewoners die wel open doen klagen over elkaar. Sommigen willen zo snel mogelijk de buurt uit. Toch willen ook hier bewoners blijven. 

Een raar idee dat al deze flats tegen de vlakte gaan. Ze zien er niet echt versleten uit van binnen, al zouden ze wel een verfje kunnen gebruiken. 

Alleen het met zoveel mensen op een trap wonen, daar lijken veel mensen wel moe van. Vanwege die bewonerss die hun  boterhammen op de trap laten vallen waarschijnlijk. 

Ik was een van de eerste bewoners van de Markengouw. Ik kwam uit de Hemonystraat in de Pijp. Ik was blij dat ik naar Noord kon. Ik was een paar jaar eerder uit Overijssel naar de stad gekomen en vond dat heel moeilijk. Ik was het boerenland gewend en in de Hemonystraat leek het wel of de huizen over me heen zouden vallen. 

In Noord voelde dat anders. Het was ruimer opgezet en groener. Waterland was vlakbij en als je wilde was je ook zo in de stad.
In de buurt was iedereen nieuw. Dat schiep een band. Ik woonde bij Patrimonium, een christelijke woningbouwvereniging. Dat betekende dat de mensen die daar een huis kregen ook christelijk waren. Je zag elkaar ook in de kerk (op de Nieuwendammerdijk).

Henny

Rayshelien ging naar Pets Place om een konijn te kopen. Ze koos een donker- en lichtkleurige konijn. Op de eerste dag koos ze al een naam voor haar konijn: Olliebollie. 

Ze heeft dat konijn gekozen omdat het de enige was die ze leuk vond, omdat hij gelijk naar haar toe kwam. Toen ze haar hand in de kooi deed, ging hij meteen naar haar hand om te snuffelen.

Een interview door Dayna

Deze interviews zijn gehouden voor het S-Cool, een bewonersinitiatief van bewoonster Natacha Conrad waarbij kinderen uit Nieuwendam, na schooltijd samen een tijdschrift maken in jongerencentrum Scorpio

Toen we in Nederland kwamen, zaten we eerst in een pension aan de Admiraal de Ruyterkade. Daarna kregen we een woning in Nieuwendam.  Ik vond het een leuke buurtje, zo vlakbij het winkelcentrum. Ik heb veel gevoetbald bij de Amstelmeerschool.  Daar heb ik niet opgezeten, ik zat al op de middelbare school toen ik hier kwam wonen.  Er was toen veel te doen in de buurthuizen voor jongeren.  Je had toen de Gouwe, Twilight, de Bol, het Vuurschip. Daar kon je tafeltennisen, biljarten, Ze organiseerden veel voor jongeren. Later werd ik te oud voor het buurthuis, nu ga ik alleen met mijn vrienden uit.

We zaten vaak tot laat bij de Amstelmeerschool. Eerst voetballen of basketballen en later op de avond zaten we er een jointje te roken. Of we gingen een biertje drinken in het cafe onder de Zilverberg, de oude studentenflat.

Later veranderde de buurt. Veel van mijn vrienden verhuisden naar Almere. Ik verhuisde naar Nieuw Sloten, maar ik ben hier nog wel een paar dagen per week om mijn moeder te helpen. Die moet nu verhuizen want het huis wordt gesloopt. Gelukkig heeft ze een huis in de nieuwbouw gevonden. 

Het wordt niet meer zoals het was, maar je moet blij zijn dat het beter wordt.

Meneer Held

Ik deed mijn man een plezier. Daarom woon ik hier. Ik woonde bij mijn ouders in Osdorp en we keken waar we het snelst een huis konden krijgen. Dat was hier in de Wieringerwaardstraat. Mijn man is opgegroeid in Noord, dus die vond het goed hier. 

Ik woon hier nu vier jaar maar mij bevalt het niet. Ik ken bijna niemand hier. Iedereen die ik ken die woont in West en daar werk ik ook. 

Iedere dag vertrek ik om zeven uur naar west. Dan breng ik mijn zoontje bij mijn ouders en dan ga ik werken. Ik werk als secretaresse. Dat vind ik fijn. Ik zou niet thuis kunnen zitten de hele dag. 

Om zes uur haal ik mijn zoontje dan weer op en gaan we naar huis. Ik ben hier alleen in de avond. Dus dan leer je ook weinig mensen kennen. 

Ik heb ook nauwelijks contact met de buren. De contacten hier op de trap zijn moeizaam. 

Nu we gehoord hebben dat het huis gesloopt gaat worden hebben we de knoop doorgehakt. We gaan terug naar west, naar Osdorp. Dat scheelt me veel reistijd.

Mijn zoontje gaat volgend jaar naar school. Ik hoop dat we dan al een huis in Osdorp gevonden hebben, want ik wil dat hij op één school kan blijven.

Mijn beste herinneringen aan de buurt? Misschien aan de Duinpan, daar kom ik regelmatig met mijn zoontje. De man die daar werkt is heel aardig voor de kinderen.

Amal

We wonen nu twee jaar in Nieuwendam in deze flat en nu moeten we verhuizen. Dat vind ik niet zo erg. We hebben geluk gehad. We kunnen een huis krijgen in de nieuwbouw in de Dijkmanshuizenstraat. Een huis met een tuin, niet meer op de trap. Daar ben ik blij om want we hebben geen goed contact met de buren hier. Ik maak elke dag de overloop en de trap schoon. De overbuurvrouw doet niets. En er ligt ook veel troep op straat de laatste tijd. 

We willen wel graag in Noord blijven. Mijn man woont al sinds 1999 in Noord. Ik woonde bij mijn zus in Nijmegen. Toen we gingen trouwen, kwam ik bij hem in Noord kijken. Hij woonde in oud Noord. De eerste dagen moest ik wennen, maar daarna vond ik het heel gezellig met al die kleine winkeltjes. Toen zei ik: Ik blijf. We hebben jaren moeten wachten op een woning, maar nu wonen we hier. 

Het is rustig hier en groen en je bent toch overal snel. We zijn gewend hier.
Ik hoop dat we leuke buren krijgen.

Mevrouw Babir

Als we gaan buitenspelen,
zie ik een mevrouw met een hond.
De hond pakt de bal en geeft die aan haar.
Ze gooit hem weer weg.
Soms aai ik de hond. Hij heet Pipi

Hafsa

Gisteren zag ik twee jongens buiten spelen.
Ik zeg: Mag ik meedoen?
Ze zeiden: Nee
En ik was zo boos.
Ik ging weer terug naar huis

Khalid